Blogs: Carina: Twee opties

Vorige keer schreef ik al dat ik moet afvallen van mijn verzekering, als ik ooit in aanmerking wil komen voor plastische chirurgie. Ik ben vol goede moed aan het dieet begonnen en viel in de eerste week prompt vijf kilo af. Mooi, nog negen te gaan en dan heb ik het gewicht bereikt waar de verzekering me wil hebben, dacht ik.

De tweede week was ik echter iets minder streng met het dieet. Je kunt immers niet je hele leven volhouden op shakes en reepjes. Je zult toch ooit weer normaal moeten gaan eten. Ik at dus weer mee met het gezin, maar nog wel steeds behoorlijk streng. En wat gebeurde er? Vier van de vijf kilo’s kwamen er in rap tempo weer aan. Aargghh, een mens zou van minder in de stress raken!

Het zijn best veel kilo's. Het heeft allemaal met vocht te maken. Maar het is erg frustrerend dat mijn lichaam het blijkbaar wel heel erg prettig vindt, zo rond die 100 kilo. Daar zit ik al een half jaar. Wat mijn lijf betreft, blijf ik daar kennelijk voor altijd zitten. En de omgeving vindt ook dat ik mooi ben zo, dat er niet nog meer af hoeft. Misschien vind zelfs ík dat wel, dat het goed is zo. Maar de verzekering vindt dat niet.
 

Ik heb dus twee opties. Ik moet ofwel ervoor kiezen om af te vallen, op wat voor manier dan ook. Er zal nog zeker dertien kilo af moeten voor ik op het acceptabele gewicht ben. En dan moet ik het nog minimaal een jaar zo houden. Het lijkt soms een onmogelijke opgave. Je zou zeggen: ach, je bent er zeventig kwijt, dan moeten die laatste dertien voor jou toch een eitje zijn? Niet echt dus.

De tweede optie is: mezelf accepteren op dit gewicht. Ik kan dit met weinig moeite wel vasthouden, zonder al te streng te moeten leven. Dan maar geen operaties om mijn overtollige vellen te verwijderen.

Dat laatste is niet echt een optie, zo ondervind ik steeds vaker. Voorheen, toen ik dik was, vond ik het onzinnig wanneer afgeslankte mensen klaagden over hun blote lijf, en over de vellen. Man, was ik maar zo slank! Dan zouden die vellen me helemaal niets kunnen schelen, zo redeneerde ik. Maar nu ik zelf een afgeslankt mens ben, grijpt het me meer aan dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Ik word er op alle momenten mee geconfronteerd. Als ik voor de spiegel sta, zie ik een soort sharpei-hond met een hangende kont en slappe bovenbenen. Met niet één, maar twee slappe hangbuiken, en een paar borsten die ik in mijn broek kan stoppen. Als ik kleding koop, moet ik soms een maat groter kopen omdat het vel van mijn armen of mijn buik er anders niet in past. Als ik in het zwembad loop, voel ik alles trillen en drillen. Ik voel me dan net zo bekeken als toen ik 166 kilo woog, ook al is dat in realiteit helemaal niet zo.

Maar het ergste is de slaapkamer. Ik had verwacht dat ik me, na het afvallen, veel sexyer zou voelen. Vrouwelijker, mooier. Het tegendeel is waar. Met kleding vind ik mezelf echt een leuke meid. Maar in ondergoed of, erger nog, bloot, kan ik niet eens naar mezelf kijken in de spiegel. Zo lelijk vind ik het. Zo on-sexy voel ik me erbij. En dat is niet leuk. Voor mij niet, maar ook voor mijn echtgenoot niet. Al zegt  Erik dat het hem niets kan schelen. Dat hij me toch wel geweldig vindt, hoe ik er ook uitzie. Dat is fijn om te horen, maar mijn gevoel is anders.

Er zit dus maar één ding op: toch proberen af te vallen, zodat ik over lange tijd die operaties vergoed krijg. Ik zal toch nog beter op mijn eten moeten letten.
En ik heb nóg een troef achter de hand. Een kaart die ik nog niet echt serieus gespeeld heb in deze wedstrijd. Dat is de sportschool-joker. Ik ben wel sponsor, maar geen actief lid van de sportschool. Tenminste, eens per maand noem ik niet echt actief. Misschien dat ik daar nog winst mee kan halen. Regelmatig sporten, en dan bedoel ik dus drie keer per week of meer. Dat zou mijn lichaam misschien nog kunnen overhalen om toch nog wat kilootjes los te laten.

Nu alleen nog de tijd ervoor vinden, omdat ook echt te realiseren. Of moet ik zeggen: de wil...