Blogs: Debby: Dag des oordeels

Die laatste zaterdagochtend van 2011 hoor ik in een programma op de radio dat me herinnert aan de rit naar Utrecht halverwege december. De dag dat ik samen met Arjan op weg was om de uitslag van een neuropsychologische test te bespreken. Ook was in het ziekenhuis een MRI-scan gemaakt van zijn hersenen.

Diezelfde middag zou ik nog bellen voor de uitslag. Twee allesbepalende uitslagen binnen vier uur. De uitslag van de neuropsychologische test is bepalend voor de carrière vooruitzichten van Arjan en de MRI-scan is bepalend voor het al dan niet vaststellen van tumorgroei. Bij een slechte uitslag betekent het in beide gevallen einde oefening. Als de neuropsychologische test slecht is, kan Arjan de taken binnen zijn oorspronkelijke functie niet meer uitoefenen. Als via de MRI-scan tumorgroei wordt aangetoond, stopt de experimentele behandeling. Dat is dus nogal wat om in het verschiet te hebben. Toch kan ik me absoluut niet voorstellen dat de psychologische test slecht uitpakt. Hoe Arjan gesprekken voert, debatteert, formuleert en blijk geeft van zelfkennis, geeft mij alle reden om vertrouwen te hebben en te houden. Ook nu. We parkeren de auto en melden ons daarna bij de receptie. Hoe zullen we hier straks weer naar buiten gaan, flitst er door me heen.

Grote verbazing
De deuren openen zich en we stappen in de lift op weg naar de plaats des oordeels. Het klinkt misschien erg dramatisch, maar zo voelt het wel. Ik kan op basis van mijn eigen observaties misschien wel denken dat het allemaal nog goed zit bij Arjan, maar voor het zelfde geld geven de testen een heel ander beeld. Boven worden we vriendelijk ontvangen door de psycholoog en een onderzoekster in opleiding. Na een gesprek waarin de gebruikelijke beleefdheden worden uitgewisseld, belanden we bij de uitkomst van het neuropsychologisch rapport. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die uitkomst zelfs deze professionals in de psychologie behoorlijk heeft doen verbazen. Voor iemand wiens schedel tweemaal is gelicht, bij wie grondig is gewroet tussen zijn hersenen, waar delen zijn weggehaald die nooit meer terug kunnen groeien, die tig keer is bestraald en evenzoveel chemobehandelingen heeft ondergaan, is het toch ongelooflijk hoe goed hij uit de testen komt. Op sommige schalen scoort Arjan zelfs hooggemiddeld in vergelijking met gezonde personen met overeenkomstige opleiding en achtergrond. Als mogelijke beperking wordt genoemd dat hij op dit moment wat meer tijd nodig heeft dan een ander om dezelfde taken te vervullen, maar dat is te verklaren uit alles waaraan hij het afgelopen jaar heeft blootgestaan. Daar staat echter tegenover dat hij zeer perfectionistisch is en zonder fouten werkt. Het een heft het ander op, denk ik dan kort door de bocht. We zijn beiden opgelucht. Geen zwaarwegende verborgen gebreken. Nee, dat is te zacht uitgedrukt. Ik ben ongelooflijk blij en trots op hem, mijn kanjer! Na uitvoerig over de onderzoeksresultaten te zijn ingelicht, nemen we afscheid. De psycholoog geeft aan dat hij het zeer op prijs zou stellen als Arjan hem op de hoogte houdt hoe het verder met hem gaat.

Weer in spanning
Dit bezoek kon in ieder geval niet meer stuk. Nu nog de uitslag van de MRI-scan. Die scan was niet voor niets vervroegd uitgevoerd. Arjan had de laatste twee weken namelijk veel last van hoofdpijn, was met regelmaat misselijk en had voortdurend klamme handen en voeten. Ik doe een poging om de specialistisch verpleegkundige in het ziekenhuis te bereiken, maar we krijgen haar voicemail. We laten een bericht achter en hopen dat ze snel terugbelt. Na een poos in de file te hebben gestaan, komt de thuishaven in zicht en besluiten we nog even een bezoek te brengen aan de supermarkt. Hoewel Arjan zich bij lange na nog niet goed voelt en de uitslag van de scan nog moet komen, verkeert hij in opperbeste stemming. Waar hij de energie ineens vandaan haalt, weet ik niet, maar in no time komt hij terug met een winkelwagen vol boodschappen. Wat kan goed nieuws toch veel doen met een mens, besef ik.

Thuisgekomen gaat de telefoon. De specialistisch verpleegkundige is aan de lijn. Gespannen kijk ik hem aan. Hij meldt de verpleegkundige dat hij de speaker aanzet zodat ik meteen kan meeluisteren. ”Maak je geen zorgen, de scan ziet er prima uit”, brengt ze het verlossende antwoord. We tutoyeren elkaar inmiddels na het maandenlange intensieve contact dat we met haar hebben. ”Er zijn geen alarmerende veranderingen te zien, de scan is net zo goed als de vorige.” Een dag die voor ons zowel fysiek als mentaal voelde als een dag des oordeels, heeft op beide punten positief uitgepakt. Een mooier bericht hadden we ons niet kunnen wensen!