Blogs: Cindy: Kon hij maar meedoen!

”Die, mama! En die ook nog, dat is een mooie kleur!” Even later vertrekken we huiswaarts, Hessel met zijn armen vol prachtige bloemen. Thuis gaan we aan de slag. We hebben allebei een mooi bakje voor ons, met oase. Om voor oma en mama een mooi bloemstukje te maken. Hessel werkt ingespannen. Een grote frons op zijn gezicht: zal ik die roos daar doen, of toch hier?

Ik hoor hem helemaal niet. Ik denk aan het verdorde en verdroogde herfststukje wat al tweeënhalf jaar op de kast in de woonkamer staat. Jelte maakte dit een paar dagen voordat het noodlot toesloeg. Op een herfstachtige dag begin september 2009 zat hij op precies dezelfde plek, met eenzelfde frons, samen met zijn buurmeisje een herfststukje te maken. O, wat genoot ook onze Jelte hiervan! Heerlijk samen knutselen en frutselen. God, wat mis ik hem hier aan tafel. Hij had ook mooie bloemen moeten uitzoeken en ook moeten genieten van zo’n gezellige middag.

Maar nee, Jelte ligt in de woonkamer. Ik loop naar hem toe, laat hem de bloemen zien. ”Wat had jij graag ook een bloemstukje gemaakt, hè mannetje?”
Jelte reageert duidelijk met zijn stem en kijkt verlangend naar wat ik in mijn handen heb. Ik kan bijna zijn gedachten lezen. Ik vóel zijn verdriet. Ik voel óns verdriet, want ook Hessel en Emma staan erbij. We denken hetzelfde: kon hij maar meedoen.

Met een zucht zet ik het bloemstuk neer. Ook Hessel laat zijn stukje zonder al te veel te zeggen op tafel staan. Het was een leuk idee, maar soms komt er met de herinneringen te veel verdriet naar boven.

Gelukkig zijn er ook mooie momenten. Afgelopen zaterdag werd mijn lieve oma 82. ’s Ochtends, met z’n allen genietend in Jelte’s grote bed, pakte ik mijn mobiel en zongen we voor oma de sterren van de hemel. Zelfs Jelte neuriede een beetje mee. Ik werd er weer emotioneel van, maar dat moment was gauw over toen Emma na de tweede hieperdepiep, broodnuchter tegen oma zei: ”Oma, we gaan niet 82 keer hoera zeggen, hoor!”
Daar moesten wij aan de ene en oma aan de andere kant van de lijn hartelijk om lachen.

En zondag was mijn lieve vriendin Hanneke jarig. Die woont maar twee huizen verderop. Nou ja… bij ons is dat dan al gauw anderhalve kilometer, maar toch… Het was prachtig weer. Onze mooie polder was bedekt met een dikke laag sneeuw en er stond een heerlijk zonnetje te stralen. Dik ingepakt liepen we met Jelte in de buggy naar Hanneke toe.

Hanneke heeft drie meiden, die dol zijn op Jelte zijn en die dat ook altijd laten merken. Net als Jelte’s klasgenootjes. Helaas is dit niet altijd het geval. Er zijn nogal wat kinderen - neefjes en nichtjes, maar ook vroegere vriendjes - die niet weten wat ze mee Jelte aan moeten en hem daarom maar compleet negeren. Dit is voor Jelte en ons heel moeilijk. Ik snap dat sommige kinderen niet weten wat ze moeten zeggen, maar ik vraag me vaak ook af hoe zij zich zouden voelen in zijn situatie. Alles weten, alles begrijpen, maar niets kunnen zeggen of doen. En dan in al die ellende ook nog je neefjes, nichtjes en vroegere vriendjes langs zien komen, die net doen alsof je er niet meer bent. Die je niet eens gedag zeggen.

Jelte is vaak erg overstuur als we mensen tegenkomen, die hem negeren. Hij huilt dan hartverscheurend en ik huil met hem mee. Werd er maar eens stilgestaan bij hoe dit voor Jelte voelt!

Maar goed… gelukkig waren wij bij Hanneke, waar de meiden vechten om een plekje naast Jelte en om een blik van hem, die dan met luid gejuich wordt ontvangen. ”Jelte draaide zijn hoofd om voor mij!” roepen ze dan trots.

Jelte liet merken dat hij al die aandacht heerlijk vond. Hij at met smaak een halve punt mon choutaart en gaf duidelijk met zijn beruchte ’nee-knipper’ aan dat hij nog niet naar huis wilde. Hij vond het veel te gezellig.

Maar liefst tweeënhalf uur hield hij het vol. Toen begon het toch echt al schemerig te worden en gingen we naar huis. Emma en Hessel bleven nog even.

Daar liep ik met mijn mannetje in de buggy door onze prachtige sneeuwwitte polder naar huis. Nog nagenietend van deze leuke middag. Met maar één zinnetje in mijn hoofd: what a wonderful world this could be…