Hoe is het nu met: Nicole (Mijn Geheim 11/06)

Nicole word overvallen en verkracht in haar eigen huis

Ik knok voor rechtvaardigheid

Nicole (40) en haar man Rob maken een nachtmerrie mee in hun eigen huis. Ze worden overvallen en Nicole wordt verkracht. Het politieonderzoek loopt vervolgens volledig in de soep. Maar Nicole vecht terug. En krijgt steun uit een bijzondere hoek…

Tekst: Lobke Kapteijns - Fotografie: Maurits van Hout

Dat ze net díe nacht niet wakker, werd toen de overvallers het huis binnenslopen. Normaal hoort ze alles terwijl ze slaapt, ze wordt wakker van elk geluid.

”Dat vind ik achteraf zó erg. Dat voelt voor mij echt als falen”, vertelt Nicole. Ze schreef een boek over de overval en verkrachting in haar eigen huis en de drie jaar durende nachtmerrie die daarop volgde. Drie jaar lang heeft Nicole gevochten voor rechtvaardigheid. Terwijl ze moest zien te leven met een traumatische ervaring wees ze justitie en politie ook nog eens op de fouten die tijdens het onderzoek werden gemaakt.

Mei 2007

In die beruchte nacht in mei 2007 werd Nicole wakker door een misselijkmakend gesis. Psst… Psst… Ze kon het geluid niet thuisbrengen en ontwaakte voorzichtig. Tot haar grote schrik stonden er twee schimmen in de slaapkamer, eentje naast haar en eentje aan de andere kant van het bed, naast haar man Rob. Het waren twee mannen, in het zwart gekleed, bivakmuts op en koevoet in de hand. Ze herkende zelfs het silhouet van een pistool. Net zoals in een film….

De mannen wilden geld, ze zochten een kluis en kenden geen genade. Haar man werd in de slaapkamer vastgebonden, terwijl Nicole mee naar beneden moest om het geld te halen. Terwijl ze onder dreiging van het pistool werd meegenomen, nam ze veel details in zich op. De mannen spraken Papiaments en hadden een donkere huidskleur, ze zag wat voor schoenen en sieraden ze droegen én ze herkende een van de daders aan zijn stem.

”Ik kon het bijna niet geloven, het was een vaste klant uit mijn broodjeszaak. Het is onvoorstelbaar, maar deze man kwam zeker een paar keer per week bij ons een broodje eten.” Ze voelde de woede in zich opkomen en het liefst wilde ze het uitschreeuwen dat ze hem ging verraden. Maar ze wist zich te beheersen.

De mannen bedreigden haar met een mes en een aansteker. In haar eigen woonkamer werd ze verkracht en er leek maar geen einde te komen aan de angstaanjagende situatie, die alles bij elkaar vijfenveertig minuten duurde. Toen de daders eindelijk weg waren, rende Nicole naar boven. Rob was ongedeerd.

De mannen maakten duizend euro buit. Een onnozel geldbedrag, waarvoor twee mensenlevens in puin werden achtergelaten.

Grove nalatigheid in het politieonderzoek

Maar alsof dat allemaal nog niet erg genoeg was, begon hierna pas de grootste ellende, zo vertelt Nicole.

Diezelfde nacht nog vond het politieonderzoek plaats. Rob en Nicole gingen mee naar het bureau om een verklaring af te leggen, maar Nicole werd daar niet ondervraagd door een rechercheur voor zedendelicten. Die was dat weekend afwezig. Nicole vond de ondervraging door politiemannen onprettig.

”Ik had juist behoefte aan een vrouwelijke agent, met tact en begrip. De vragen waren vervelend, intiem en gênant.” Ze voelde zich ook vies en wilde na een verhoor van vier uur graag naar huis. Het was voor haar echter onduidelijk of ze zich mocht wassen en ze liet het maar even zoals het was. Toen die middag agenten op bezoek kwamen om te kijken hoe het met hen ging, had Nicole nog steeds niet gedoucht. Ze vroeg de agenten wat ze moest doen, aangezien ze wel verwachtte dat zich DNA van de dader op haar lichaam zou bevinden. Het antwoord van de agenten was duidelijk: ze mocht gerust douchen.

Ook lagen de aansteker en het mes waarmee Nicole en Rob bedreigd werden nog gewoon bij hen op tafel. De agenten namen die spullen niet mee. ”Nee hoor, als onze collega’s dat niet hebben meegenomen zal het wel niet nodig zijn”, zeiden de agenten. Het bleken uiteindelijk grove fouten te zijn. Het verhoor over de verkrachting vond uiteindelijk pas drie dagen na de overval plaats.

Nicole deed ondertussen geen oog meer dicht, slapen ging niet meer. ”Constant werd ik wakker met het beeld van die mannen boven me. Toch ging ik wel elke dag aan het werk, maar ik liep er vaak als een zombie bij.” Rob en zij besloten daarom ook al snel het huis waar alles was gebeurd te verlaten. Om en om logeerden ze bij hun beider ouders. Hun huis stond toevallig voor de overval al te koop en dat blijft zo. Ze zullen niet meer terugkomen op de plek des onheils.

Wat eraan vooraf ging…

Nicole omschrijft zichzelf in de tijd voor de overval als ’de meest vrolijke vrouw.’ ”Ik was blij met mijn tokootje, sinds een jaar runde ik mijn eigen broodjeszaak. Wat helemaal mijn ding was.”

Juist door deze broodjeszaak en haar positieve karakter had Nicole in 2006 onverwachts de aandacht op zich weten te vestigen. Na een ernstig ongeluk zat ze namelijk al tien jaar in de WAO. Maar ze wilde juist graag meedraaien in de maatschappij. Zodra de WAO versoepelde en ze grotendeels werd goedgekeurd, koos ze dan ook voor een nieuw pad en een eigen broodjesbar in de stijl van de jaren zestig.

Nicole: ”Ik was in eerste instantie boos omdat ik na tien jaar in de WAO te hebben gezeten, en telkens afgekeurd te zijn, plotseling na een wetsverandering voor vijfenzeventig procent werd goedgekeurd. Maar ik zette me eroverheen en sprong samen met Rob in het diepe.”

De opening van haar broodjeszaak bleef niet onopgemerkt. De krant NRC Handelsblad plaatste een artikel over het succesvol starten van een eigen zaak vanuit de WAO en naar aanleiding daarvan werd ze gebeld door niemand minder dan toenmalig minister-president Jan Peter Balkenende. Hij was benieuwd naar haar persoonlijke ervaringen en bleek een geïnteresseerd luisteraar. Nicole werd in de media vervolgens neergezet als hét voorbeeld van Balkenende. Ze kreeg na het gesprek nog een brief van hem met complimenten en als slotzin: Als het iets rustiger wordt, kom ik graag een hamburger eten. En ik blijf het leuk vinden jouw sms’jes te ontvangen!

Op dat moment wisten ze allebei nog niet dat ze door heel vervelende zaken nog vaker met elkaar in contact zouden komen…

Het verwerken
Na de overval en de verkrachting werd haar broodjeszaak Nicoles uitvalsbasis. Dagelijks stapte ze fier haar zaak binnen om door te gaan met haar leven.

”Wilde ik medelijden of wilde ik doorgaan? Die vraag stelde een goede vriend mij op een gegeven moment. Bovendien kwamen er in mijn zaak zoveel leuke mensen, die wilde ik niet teleurstellen, ik móést doorgaan.”

Deze behoefte om door te gaan is typerend voor Nicole. Het past bij haar karakter, ze is temperamentvol en neemt geen blad voor de mond.

Maar haar drang om door te gaan, brak haar toch op. ”Ik moest door van mezelf, ik wilde me niet laten kennen. Mijn houding, als een soort zelfbescherming, werd koel en afstandelijk.”

Ze wilde ondertussen ook weten waarom het politieonderzoek zolang moest duren, terwijl ze toch wist wie de dader was. Ze voelde zich machteloos en de frustraties stapelden zich op.

Omdat ze uiterlijk zo stoer bleef, wisten mensen om haar heen ook niet goed hoe ze met haar om moesten gaan. Sommige mensen dachten dat het leed wel meeviel, juist omdat Nicole zo koel reageerde. Maar dat was haar manier van verwerken, ze trok een schild op.

Slapeloze nachten, hartkloppingen en zweetaanvallen ten spijt ontdekte Nicole uiteindelijk dat ze het niet alleen kon verwerken.

”Vechtlust of niet, ik had de lat voor mezelf te hoog gelegd. Ik ben gaan praten met Slachtofferhulp én met een psychologe, maar zij konden niets voor me doen. Ik kreeg wel het advies om EMDR-therapie te volgen: Eye Movement Desensitization and Reprocessing, een Amerikaanse behandelmethode om trauma’s te verwerken.” Al vrij snel na de overval bracht Nicole ook Jan Peter Balkenende op de hoogte van wat haar en Rob was overkomen. Hij reageerde opnieuw begripvol.

Cruciale missers
Een paar dagen na de overval werd het stel door de politie gebeld. Of ze opnieuw naar het bureau wilden komen voor een verhoor en of ze de spullen van de overvallers die achtergebleven waren wilden meebrengen. Het mes, de aansteker en de T-shirts waarmee Nicole en Rob werden vastgebonden waren ondertussen al wel door verschillende mensen aangeraakt. Op dat moment werd volgens Nicole bevestigd dat de agenten op een cruciaal moment fouten hebben gemaakt. En ook dat deze hervatting van het onderzoek wel degelijk te maken had met het feit dat ze Jan Peter Balkenende kende en hem op de hoogte had gebracht. ”Hij heeft hier zeker een rol in gespeeld, hij heeft eraan bijgedragen.”

Drie maanden na de overval kwam er bericht van de politie. Er waren vier mensen opgepakt. Nicole moest foto’s komen bekijken van verdachten. Ze herkende klanten van haar broodjeszaak en ook de Antilliaanse hoofdverdachte. De mannen belandden achter slot en grendel, maar drie van hen werden later wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken.

De daders zijn bekenden

Vandaag de dag zijn dezelfde mannen nog regelmatig klant in haar broodjeszaak. Het is bewonderenswaardig hoe Nicole daarmee omgaat. Ze is namelijk niet bang en ze is vastberaden om zich niet door de mannen te laten intimideren. ”Daar laat ik me niet door afleiden, ik doe nog altijd gewoon mijn werk en laat me niet gek maken.”

Voor veel mensen is dat onbegrijpelijk. Mensen die je leven volledig overhoop hebben gegooid kun je toch moeilijk ’normaal’ behandelen? Maar de mannen zijn vrijgesproken en Nicole kan niets aan dat feit veranderen.

”Ik wil me door hen niet laten intimideren, dat heeft geen zin en ik schiet er niets mee op. Ik heb juist geluk gehad dat ik de dader kende. Net zoals ik weet wie zijn vrienden zijn en bij welke groep hij hoort. Als je niet weet wie je die ellende heeft aangedaan, dan blijf je jezelf dat afvragen. En blijf je altijd in de war.”

Opnieuw voorpaginanieuws

Voordat het een paar jaar geleden tot een definitieve uitspraak in de zaak kon komen, werd Nicole opnieuw voorpaginanieuws. Het bleek dat de hoofdverdachte van de overval en verkrachting was vastgezet op basis van het besluit van een onbevoegde rechter. Hij kwam daarom onmiddellijk vrij. In verband met mogelijke wraakacties kregen Nicole en Rob het advies om onder te duiken.

In eerste instantie wilde Nicole daar helemaal niets van weten. ”Wij vertrekken en onderduiken en de daders vrolijk rondlopen? No way! Dat was verdorie de omgekeerde wereld!” Ze was vastbesloten om niet te vertrekken, ondanks wat de politie zei. Met haar strijdvaardige karakter wilde ze juist rechtvaardigheid.

Opnieuw werd Jan Peter Balkenende erbij betrokken. Op aandringen van zijn secretaris besloot het duo uiteindelijk toch onder te duiken. Vierentwintig uur per dag kregen ze beveiliging op een geheime locatie, terwijl er een zoektocht gaande was naar de hoofdverdachte. Die had zich na de vrijlating moeten melden bij het politiebureau, maar had dat niet gedaan. Zolang hij vrij rondliep, dreigde er gevaar voor Rob en Nicole en voor hun ouders.

Na twee weken kwam het verlossende bericht: de hoofdverdachte had zich alsnog gemeld bij de politie nadat hij in talloze opsporingsberichten op televisie was vertoond. Ze mochten weer naar huis.

Als slachtoffer moet je knokken voor je rechten

Nicole kon niet wachten om aan het werk te gaan, daar kon ze haar zinnen verzetten. Maar zodra ze thuis waren, dacht ze nog eens goed na over wat er de weken daarvoor eigenlijk gebeurd was. Ze kon niet tegen het onrecht dat haar en Rob wederom was aangedaan. Ze besloot een klacht in te dienen tegen justitie. Doordat zij een fout hadden gemaakt, hadden Rob en zij onkosten moeten maken. Maar volgens justitie werden deze kosten niet vergoed. Nicole liet zich echter niet afschepen…

Ze besefte steeds meer dat ze als slachtoffer overal keihard zelf voor moest knokken. ”Je moet zelf je strategie bepalen en je verweren tegen alle nare gevolgen die na zo’n gebeurtenis nog op je pad komen. Als je dan niet zo strijdbaar bent als ik heb je op voorhand al verloren.”

De schade werd door justitie na enige tijd alsnog vergoed en die erkenning gaf Nicole meer kracht. Ze merkte daardoor dat ze zelf ook iets kon doen en besloot vervolgens om ook de politie in haar woonplaats aan te klagen, vanwege de fouten die vlak na de overval gemaakt waren. ”Vooral om te voorkomen dat zoiets bij een overval of verkrachting opnieuw zou gebeuren. Als niemand deze stap zou zetten, veranderde er nooit iets.” Ook de rechtbank klaagde ze aan, vanwege het aanstellen van een onbevoegde rechter.

Niet iedereen vond dit verstandig van haar. Zoals Rob. Volgens hem kostte het allemaal veel te veel negatieve energie.

Nicole: ”Hij en ik zijn heel verschillend, we verwerkten het trauma ieder op onze eigen manier. Voor hem hadden die aanklachten niet gehoeven. Zijn mening was: wat gebeurd is, is gebeurd en dat kun je niet meer terugdraaien. Ik was ook degene die het meest in de publiciteit trad, voor Rob hoefde dat niet.”

Het stel praatte dan ook niet veel met elkaar over de overval en de verkrachting. Maar hun huwelijk kwam niet onder druk te staan, ze lieten elkaar in hun waarde en respecteerden de manier waarop ze ieder voor zich het trauma verwerkten.

”Ik heb wel eens een schouder gemist om op uit te huilen”, zegt Nicole. ”Maar Rob heeft altijd gezegd dat ik vrij was om contacten te zoeken om erover te praten. Toen ik andere mensen vond met wie ik wel over de overval kon praten, heeft dat nooit problemen gegeven.”

Onbegrip
Zo trof Nicole tijdens een vakantie in een warm oord een man met wie ze goed kon praten over wat er gebeurd was. Ook ging ze bewust op zoek naar informatie over de Antilliaanse cultuur. Ze wilde achterhalen waarom de overval had plaatsgevonden en wat voor denkwijze de Antilliaanse cultuur eigenlijk met zich meebrengt. Op die manier kon ze de overval beter een plek geven. Al zal ze het nooit kunnen begrijpen.

Met sommige vrienden kon Nicole ook niet over de overval praten. Een van haar beste vriendinnen gaf zelfs aan dat ze twijfelde of Nicole wel echt verkracht was, omdat ze nog altijd wat koeltjes reageerde.

”Ik heb haar gezegd dat ze van geluk mocht spreken dat ze het zelf nooit had meegemaakt. Vervolgens heb ik haar de deur gewezen, want met die opmerking kon ik niets.”

De klacht tegen de politie leidde uiteindelijk tot een halfslachtig excuus. Er werd in een brief met veel wollige taal toegegeven dat er inderdaad een aantal zaken ’onderbelicht was gebleven’ en dat het voor Nicole had geleid tot een vertekend beeld van de zaak. Volgens de korpschef had het feit dat er een aantal dingen niet goed was gegaan niets te maken met  het feit dat drie van de vier verdachten waren vrijgesproken. De politie maakte tussen de regels door wel excuses, maar Nicole was toch niet blij. De fouten werden volgens haar niet volledig erkend, terwijl er wel degelijk fouten waren gemaakt.

Zenuwslopende rechtszittingen
Ook de processen die leiden tot een veroordeling van de hoofdverdachte waren voor Nicole en Rob zenuwslopend. Er ontstond bijvoorbeeld onduidelijkheid over gegevens van zijn mobiele telefoon. Nicole had tijdens de overval gehoord dat zijn telefoon overging, maar de verdachte beweerde die avond bij zijn vrienden te zijn geweest, op een andere locatie. Het was zijn woord tegen het hare en er moest een deskundige bij worden gehaald die zendmastgegevens uit de straat van Nicole kon bekijken. Volgens hem was het heel zeker dat de verdachte die nacht in de straat en in de woning was geweest.

Nicole had door alle omstandigheden al niet veel vertrouwen in de rechtsgang, elke zitting leverde haar en Rob veel spanning op. Maar dat de deskundige uiteindelijk in hun voordeel sprak, gaf hen weer hoop.

Justitie eiste in eerste instantie vijf jaar tegen de 27-jarige verdachte, maar hij gaat in hoger beroep en er volgden nog twee zittingen. Nicole en de deskundige werden zelfs voor een tweede keer opgeroepen om nog eens hun verhaal te doen. Rob en Nicole verlangden daarna naar rust. ”We wilden de nachtmerrie afsluiten en verder met ons leven na twee jaar van slopende processen.”

Op 19 mei 2009 kwam eindelijk de uitspraak van de rechter. Tot grote blijdschap van Nicole en Rob kreeg de hoofdverdachte zes jaar celstraf.

Eindelijk gehoord!

Toch bleef het aan Nicole vreten dat niemand toegaf dat er fouten waren gemaakt. Heel resoluut besloot ze dan ook dat ze de Staat wilde aanklagen voor die fouten.

”Ik vind dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Ook de Staat. Je bent eerder een kanjer als je je fouten durft toe te geven. Daar moet je lef voor hebben.”

Opnieuw raadde Rob haar aan om deze strijd niet aan te gaan. Net zoals haar advocaat, die het onverstandig leek om met zoveel woede ten strijde te trekken. Nicole kon volgens hem beter eerst een tijdje rust nemen.

Maar dat werkte bij haar niet. Ze kon er niet mee stoppen zolang ze niet gehoord werd. En ja, het leverde negatieve energie op, maar ze zette toch door.

En met resultaat. De aansprakelijkheid werd weliswaar door de Staat niet erkend, maar Nicole ontving vijfduizend euro uit coulance én ze werd gehoord. ”Mij kon het geld niets schelen, ik kreeg tijdens de zitting iets veel waardevollers. Eindelijk was er een rechter die zijn huiswerk deed. Die me serieus nam, de tijd gunde en me aanhoorde!” De serieuze aandacht van deze rechter voelde voor Nicole als een morele overwinning.

Broodjeszaak te koop

Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder. Het leven gaat door en Rob en Nicole hebben er alles aan gedaan om de draad weer op te pakken.

Het leven wordt echter niet meer zoals het was. Nicole ergert zich aan allerhande berichten in de media over overvallen, diefstallen en gewelddadigheden. Voor een paar euro worden mensen op straat mishandeld, winkeliers in haar omgeving worden overvallen. Door alle gebeurtenissen die zij en Rob hebben meegemaakt, vallen deze berichten haar extra op.

”Waar gaat het heen als je ziet wat er allemaal voor gewelddadigheden plaatsvinden? Ik maak me daar zó boos over.”

Ze omschrijft zichzelf nu, na al die hectische jaren, als ’afgestompt’. Ze is niet meer de vrolijke genieter die ze eerst was.

”Ik ben nog altijd heel druk bezig met van alles, maar ik ben een stuk van mezelf kwijt. Het altijd en overal van alles kunnen genieten, dat heb ik niet meer. Dat losse is ervanaf.”

Rob en Nicole hebben gezorgd voor goede beveiligingsmaatregelen in en om hun nieuwe huis. Een joekel van een hond waakt over hen en hun eigendommen. Nicole heeft zelfs kogelvrij glas overwogen. ”Maar dat ging volgens Rob echt te ver.”

Ondertussen komt de datum waarop de hoofddader vrijkomt steeds dichterbij. Dat zal waarschijnlijk in juni 2011 zijn. Wegens ’goed gedrag’ komt hij al na vier jaar vrij terwijl hij zes jaar van de rechter kreeg opgelegd. Nicole weet niet goed wat ze daarmee moet en hoe ze daarop zal reageren.

”Ik weet wel wanneer hij ongeveer vrijkomt, maar ik heb geen idee hoe ik zal reageren als ik hem onverwacht tegenkom.”

Haar broodjeszaak staat te koop. ”Ik heb door alles wat er gebeurd is geleerd dat we realistisch moeten zijn. En dat we juist moeten genieten van de leuke dingen. Er bestaat meer dan alleen maar werken. Als de zaak verkocht is, ga ik eerst een half jaar uitrusten in een warm oord. En wie weet gaan we daar ook nog wel eens wonen. Al ziet Rob dat op dit moment nog niet zitten.”

Voor Nicole is het verkopen van haar zaak en een eventueel vertrek naar elders in ieder geval geen poging om te vluchten. ”Ik weet dat een overval op elke plek kan gebeuren, waar ik ook woon. Ik laat me door helemaal niemand wegjagen!”

Nicole schreef het boek ’45 Minuten Levenslang’, dat onder meer te verkrijgen is via de website www.45minutenlevenslang.nl.

Bijna een jaar na haar verhaal in Mijn Geheim vertelt Nicole hoe het nu met haar gaat.

’Mensen hebben veel steun aan mijn boek’

De politie belde. Ze wilden me spreken. Ik wist dat de dader binnenkort vrij zou komen, ik maakte me wel zorgen. Maar dat hij niet teruggekeerd was van verlof; dát was de druppel. Er zijn zo veel fouten gemaakt door de politie! We hebben dat allemaal uitgepraat en bijgelegd en nu maken ze wéér fouten. Hoe bestaat het dat de dader verlof krijgt door een fout van justitie? En dat hij vervolgens niet meer terugkomt?

Wij moesten weer onmiddellijk 24 uur per dag bewaakt worden. De titel van mijn boek, 45 Minuten Levenslang, komt dan wel heel akelig dichtbij, want er komt geen einde aan. Heeft justitie het allemaal wel onder controle? Ik dacht echt dat ze wel iets geleerd hadden van de vorige fouten.

De dader is uiteindelijk na een maand opgepakt. Mogelijk krijgt hij nog twee jaar extra, maar dat staat nog niet vast. Ik wil me er niet meer mee bezig houden, want ik heb al vier jaar gevochten. Je merkt dan meteen als er weer iets gebeurt, hoeveel onrust het met zich meebrengt.

Het is echt ongelofelijk wat mijn boek teweeg heeft gebracht. Ik heb zo veel reacties gekregen van mensen die ook zoiets hadden meegemaakt. Dan hoor je pas hoeveel fouten er zijn gemaakt bij verschillende mensen. Maar dat er ook heel veel mensen zijn die niet de kans hebben gehad om met hun verhaal naar buiten te treden. Omdat ze de middelen of de kracht er niet voor hadden. Dat is eigenlijk heel kwalijk.

Mensen hebben me geschreven dat ze veel steun aan het boek hebben gehad en dat is heel fijn om te horen. Ook bekenden uit mijn omgeving die het boek hadden gelezen, begrepen me ineens beter. Ze lazen enkel de korte stukjes in de krant en wisten niet goed wat er allemaal gebeurd was. Het complete verhaal in het boek maakt veel meer duidelijk. Ik heb achteraf dan ook wel van mensen te horen gekregen dat ze zich vergist hadden in ons verhaal. Omdat ze eigenlijk geen idee hadden van wat we hadden meegemaakt.

Voordat mijn boek verscheen, kreeg ik ook reacties dat ik zo vaak in de publiciteit stond. Het boek heeft daarbij ook voor begrip gezorgd. Ik heb er namelijk nooit voor gekozen om in de publiciteit te staan, het is me overkomen en veel mensen zien dat nu ook in. Al die reacties had ik nooit verwacht toen ik aan het boek begon. Ik heb voor mijn gevoel via het boek dan ook alles uit de situatie gehaald wat erin zat, al is het wel heel vervelend dat het zo heeft moeten zijn.

Twee maanden geleden heb ik mijn broodjeszaak Fonzies in Eindhoven verkocht en ik ben nu alles op een rijtje aan het zetten. Ik hoef nu helemaal niks te doen en heb daarom tijd voor leuke dingen.

Het heeft even geduurd, maar ik kan beetje bij beetje weer genieten. Ik merk dat ik al die jaren echt opgejaagd ben geweest. Die keren dat we continu bewaking hadden, dat vrat echt energie. Ook toen de dader niet terugkwam van verlof, kregen we dat weer opnieuw op ons bordje.

Ik ben - in de tijd dat de dader op de vlucht was - daarom ook een paar weken naar Aruba gegaan. Daar heb ik vrienden opgezocht en lekker helemaal niks gedaan. Ik voel me daar veel prettiger en gelukkiger dan in Nederland. De mensen zijn daar anders, ze leven echt met elkaar samen. In Nederland is het tegenwoordig ieder voor zich, dat staat me echt tegen. Ik zou graag in Aruba willen wonen, maar of dat ook gaat gebeuren is nog afwachten.