Hoe is het nu met: Mijn Geheim 10/35

In MG 10/03 stond het verhaal van Angeline (38). Zij werd door haar man in de steek gelaten voor een ander. Ze zat midden in een flinke verbouwing en bovendien was ze op dat moment hoogzwanger. Inmiddels is Angeline met haar drie kinderen in een rustiger vaarwater terechtgekomen. Lees hier het bewuste verhaal uit de Mijn Geheim 10/03 Zeven maanden zwanger en in de steek gelaten… Een nieuw leven, een nieuw begin Angeline (38) is gelukkig met haar leven en haar mooie gezin. Een leuke man, twee gezonde kinderen en een derde op komst. Wanneer het gezin midden in een verbouwing zit en Angeline hoogzwanger is, vertelt haar man haar plots dat hij verliefd is op een ander en niet meer met haar verder wil… Tekst: Vivianne van Bijsterveld-Linders Richard en ik hadden samen al twee kinderen, twee jongens, op het moment dat hij me in december 2007 overviel met de vraag of ik nog een derde kind zou willen. Ik schrok er even van. We hadden een paar maanden geleden de babykamer en alle bijbehorende spullen verkocht, want we vonden twee kids eigenlijk wel mooi. Ik had me inmiddels neergelegd bij het feit dat mijn gezin compleet was. Het was goed zo. Onze oudste zoon Jasper was inmiddels zes jaar en Florijn was net vier geworden. Richard en ik kregen steeds meer tijd voor elkaar, wat ook fijn was. Hij overrompelde me dan ook ontzettend op dat moment. Ik weet nog precies waar we het gesprek voerden. Richard was in de tuin bezig en ik kwam aangelopen met een kop koffie voor hem. Het was al koud, het liep tegen de kerst. Toen hij me de vraag stelde moest ik even gaan zitten, op een wasmand die ondersteboven in de tuin lag. Ik had echter niet lang nodig om de gedachte te omarmen. Nog een baby… Waarom ook niet? Het ging goed tussen ons en een derde kind leek me fantastisch! We besloten niet langer te wachten. Vier maanden later, in april, was ik zwanger. Dolgelukkig waren we! We rekenden uit dat we een grote kans maakten op een kerstkindje. Ons geluk kon niet op en we wilden het goede nieuws zo snel mogelijk aan onze vrienden en familie vertellen. Met amper zeven weken zwangerschap hebben we een verrassingsetentje georganiseerd. We wilden toch onze trouwdag vieren, we waren negen jaar bij elkaar, en dat was een mooie gelegenheid om het nieuws te vertellen. Iedereen was zo ontzettend blij voor ons! In augustus was ik ruim vijf maanden zwanger toen we met ons gezinnetje op vakantie gingen naar Italië. We hadden net een nieuwe caravan gekocht. Het weer was geweldig, het eten was lekker; kortom, we genoten! Onze vakantie vloog voorbij en na een paar relaxte weken gingen we weer aan het werk. Ik werkte drie dagen per week als medewerkster op de financiële administratie en Richard was fulltime salesmanager. Het dagelijks ritme pikten we al snel op en ook het huishouden liep op rolletjes, toen een akelig gevoel me bekroop. Ik voelde me onrustig, onprettig, er was iets aan de hand waar ik niet precies de vinger op kon leggen. Ik dacht dat het aan mijn hormonen lag en stond er in eerste instantie niet al te lang bij stil. Inmiddels waren Richard en ik begonnen aan een verbouwing. Ik was zes maanden zwanger, dus dat viel niet mee. We wilden de bovenverdieping eens flink onder handen nemen en dakkapellen plaatsen op de tweede verdieping. Een hoop werk en een boel stress, maar ik wist dat wanneer de baby er eenmaal was het nog drukker zou zijn. En we wilden de klus niet op de lange baan schuiven. Handen uit de mouwen dus! Veel hulp kreeg ik echter niet van Richard. Hij had allerlei excuses om veel weg te zijn en het leek wel alsof hij er onderuit probeerde te komen. Het nare voorgevoel dat ik had stak steeds hardnekkiger de kop op. Was er soms iets aan de hand? Met mijn schoonmoeder heb ik een lang telefoongesprek over mijn gevoelens gehad. Zij vertelde me dat ze zoveel respect voor me had dat ik het allemaal maar deed, zo’n verbouwing terwijl er een kind onderweg was en terwijl er ook nog eens twee kleintjes rondliepen. En ik vertelde haar eerlijk op mijn beurt dat ik met haar zoon zou gaan praten, want dat het me toch wel dwars zat dat hij zo vaak weg was. Ik vertelde dat ik het gevoel had dat er iets niet goed zat. Ik beëindigde het telefoongesprek met de gedachte dat het die avond dan ook maar moest gebeuren. Zodra Richard de deur binnenstapte, vertelde ik dat ik hem wilde spreken en wel die avond. Weet je hoe hij reageerde? Hij zei: ”Nou, dat wordt dus een rotavond.” Op dat moment dacht ik nog: ach, die moppert over de drukte en de stress en dan is het weer voorbij. Daarna zouden we gezellig over de komst van onze dochter praten, want inmiddels wisten we dat we een meisje zouden krijgen. Dat vond ik erg speciaal. Twee jongens en als kers op de taart nog een meisje in ons gezinnetje erbij. Het kon niet mooier worden! Maar nee, het werd alleen maar slechter, het werd een drama… Diezelfde avond gingen Richard en ik op de bank zitten voor ons gesprek. De kinderen lagen al in bed. Het was half negen. In eerste instantie wilde hij weer niet praten, maar ik zei hem dat ik het gevoel had dat er iets aan de hand was. Ik was inmiddels zeven maanden zwanger en had echt meer hulp van hem nodig. Ik eiste een uitleg. We dronken koffie. Toen zei hij dat hij verliefd was op een ander. Hij zag het niet meer zitten met mij en wilde weg. Ik keek hem aan, maar ik zag even niets. Op dat moment was ik in shock. Richard liep de kamer uit en ik heb een vriendin gebeld. Daar ben ik naartoe gegaan. Onderweg naar haar huis heb ik gehuild, ik brak helemaal. Tussendoor heb ik Richard gebeld en heb hem door de telefoon toegeschreeuwd hoe hij me dit kon aandoen, hoe hij dit ons gezin kon aandoen. Was hij helemaal gek geworden? Eenmaal bij mijn vriendin aangekomen heb ik letterlijk heel mijn lijf leeg gekotst, van de spanning en de frustratie. Daarna kon ik alleen nog maar huilen. Hoe kon hij? Hij liet niet alleen mij, maar ook zijn kinderen en zijn nog ongeboren dochter in de steek. Hij wilde geen deel uit maken van onze toekomst. Een toekomst die ik zo duidelijk voor me had gezien. Een gelukkig gezin, met drie prachtige, lieve kinderen. Samen oud worden, samen lief en leed delen. Nee, meneer liet me keihard vallen. Daar zat ik met mijn dikke buik. Hoogzwanger in een half opengebroken huis. Terwijl ik met mijn ziel onder mijn arm liep, bleef Richard gewoon doen alsof er niets aan de hand was. Hij bleef gewoon bij ons wonen. Hij liep gewoon nog naakt in de badkamer alsof alles koek en ei was tussen ons, terwijl ik al op de badkamerdeur ging kloppen alsof er een vreemde binnen zat in plaats van mijn man. Hij was immers ’mijn’ man niet meer. Ik kon er niet meer tegen. Hij koos ervoor om te breken, dan moest hij ook maar echt de knoop doorhakken en gaan. Ik eiste dat hij vertrok en zo snel mogelijk. Maar eerst moesten we het de jongens nog vertellen. Die reageerden totaal overstuur, voor zover ze het helemaal konden bevatten. Uiteindelijk vertrok Richard met gepakte koffers en bleef ik zitten met twee kleine jongetjes die er kapot van waren. Papa was weg… Mijn ouders en ook mijn schoonouders steunden me. Zij hadden een breuk helemaal niet zien aankomen. Zelfs mijn schoonouders reageerden boos en geschokt. Ja, ook zij keurden Richards gedrag af, maar ja, het blijft natuurlijk hun zoon. Het was zo’n moeilijke situatie. Het liefst kroop ik weg bij mijn eigen familie, maar ik probeerde om mijn schoonouders niet buiten te sluiten. Richard en ik spraken inmiddels alleen nog maar met elkaar over hoognodige zaken. We gingen om de tafel zitten met een mediator, die moest bemiddelen in de scheiding. De verschillen die al tussen ons bestonden leken inmiddels tien keer uitvergroot. Ik voelde me gruwelijk aangevallen tijdens deze gesprekken. Maar wat wil je, ik was een grote hormonenbom. Daarnaast vond ik dat híj alles maar moest regelen, híj was immers degene die een punt achter ons huwelijk wilde zetten. Ik had meer te doen! Naast alle rompslomp van een scheiding was ik hoogzwanger aan het werk om mijn huis zover mogelijk aan kant te krijgen. Mijn familie hielp me zoveel mogelijk om de verbouwing af te ronden. Heel fijn, want alleen was het niet meer te doen. Op een gegeven moment stond ik met mijn dikke buik op een trap om een lamp te vervangen. Ik dacht: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Maar ik moest wel. Het dagelijkse leven ging ook gewoon door. De kinderen moesten naar school en naar zwemles, ik moest werken en het huishouden moest gedaan worden. Met de dag kreeg ik het moeilijker. Mijn dikke buik belemmerde mij steeds meer in mijn dagelijks werk. Soms moest ik er om huilen. Ik wilde nog wel, maar ik kón niet meer. Op het laatst maakte ik van elk huishoudelijk karwei een spelletje. Ik kon bijvoorbeeld de zware wasmand vol was niet meer naar beneden dragen. Dan riep ik de kinderen en hielden we een wedstrijdje wie de meeste was naar beneden kon schoppen. Mijn overbuurvrouw, de schat, was zelf pas bevallen, maar bood aan om de bovenverdieping eens goed te poetsen. En op een dag toen ik thuiskwam van het boodschappen doen, had ze op mijn slaapkamer een wiegje neergezet als verrassing. Zo lief! Van steeds meer mensen kreeg ik onverwachts steun en hulp, wat me zo ontzettend goed deed. Terwijl Richard alleen maar met zichzelf bezig was en ruim honderd kilometer verderop een verblijfadres had gevonden, waren er nog steeds mensen die aan me dachten en mij niet vergeten waren. De scheiding verliep traag. Dat kwam ook door mijn zwangerschap. Ik was me lichamelijk en geestelijk aan het voorbereiden op de bevalling. Richard toonde geen enkel initiatief in het regelen van zaken omtrent de scheiding. De datum waarop ik uitgerekend was kwam in zicht en Richard gaf aan dat hij graag bij de geboorte van zijn kind wilde zijn. Ik heb daar serieus over nagedacht, maar heb ervoor gekozen om hem er niet bij te laten. Mijn verloskundige vond het heel verstandig. Zijn aanwezigheid zou alleen voor stress en onrust zorgen; hij was immers niet meer mijn veilige haven. Het vertrouwen was stuk, de intimiteit was weg. Ik had precies in gedachte hoe ik mijn bevalling wilde doen. Een badbevalling in het ziekenhuis en het liefst dan een nachtje daar blijven. De keuze van vervangende partner was gevallen op mijn beste vriendin Sanne. Bij haar kon ik mezelf zijn en haar thuissituatie leek op die van mij. Zij was ook in de steek gelaten door haar man. Mijn ouders vroeg ik om mijn jongens op te vangen als de bevalling begon. De verloskundige hoorde mijn wensen aan en waarschuwde me om een noodplan op te stellen. Want stel dat je je vriendin niet kunt bereiken? Of dat je met spoed naar het ziekenhuis moet en je ouders er nog niet zijn? Wat dan? Ik was helemaal van slag, want wie kon ik nog meer bellen in geval van nood? Op het schoolplein vertelde ik mijn verhaal aan enkele moeders. Af en toe werd ik erg emotioneel, maar zij luisterden vol begrip. Dezelfde dag nog vielen er briefjes en kaarten in de bus, van moeders van klasgenootjes van Florijn en Jasper. Eén voor één boden ze aan om voor mijn kinderen te zorgen in geval van nood. Ik werd er helemaal warm van, al die mensen die wilde helpen. In ’no time’ had ik een noodplan opgesteld; een hele lijst met wel vijftien namen en telefoonnummers van moeders die mijn kinderen wilden opvangen mocht het nodig zijn. De laatste schooldag voor de kerstvakantie was een speciale dag. Ik besloot om de auto voortaan te laten staan, want autorijden ging steeds moeizamer. Om de dag toch leuk af te sluiten ben ik met Jasper en Florijn lekker frietjes gaan eten. Op zaterdag 22 december ging ik bij een bevriend stel koffiedrinken. Gezellig, want mijn kinderen speelden altijd leuk met hun kinderen. Ze vroegen of we wilden blijven eten. Rond half drie kreeg ik pijn in mijn rug. We lachten er nog om; het zouden toch geen weeën zijn? Het lachen verging me echter snel, want de rugpijn werd erger en erger. Tijdens het eten werd ik me steeds bewuster van het feit dat de bevalling toch echt begonnen was, we waren inmiddels de weeën aan het klokken. We namen contact op met mijn beste vriendin Sanne, mijn ouders en de verloskundige. Ik bleek al drie centimeter ontsluiting te hebben en de verloskundige raadde me aan om lekker naar huis te gaan en ontspannen te douchen. Sanne bracht me naar huis, de kinderen bleven achter bij het bevriende stel. Zij hebben, na overleg met mij, Richard gebeld dat de bevalling begonnen was en dat hij naar hen toe moest komen. Maar halverwege de rit naar mijn huis riep ik: ”Breng me maar naar het ziekenhuis, want mijn vliezen zijn gebroken.” Mijn ouders kwamen ondertussen in een leeg huis aan. In mijn haast was ik vergeten te vertellen waar Jasper en Florijn waren. Ze wisten van mijn noodplan en zijn zodoende iedereen gaan bellen die op de lijst stond. In no-time wist heel het dorp daardoor dat ik moest bevallen! Ik zag ontzettend tegen de bevalling op, voelde me eenzaam, alleen en vond het zo eng! Mijn vriendin kreeg me rustig met behulp van Reiki, een alternatieve therapie waarbij je levensenergie met je handen doorgeeft. Mijn bevalling werd ook daardoor een enorme spirituele, intuïtieve en bijzondere ervaring. Zolang Sanne en de verloskundige me niet loslieten ging het goed. Deden ze dat echter wel, dan voelde ik me afglijden. Dan kwam dat enorme paniekgevoel weer in alle hevigheid naar boven. Dit lieve, goed op elkaar ingespeelde team trok me er echter doorheen. Tegen acht uur gaf ik aan dat het kindje me zo’n pijn deed, er was iets aan de hand. Net zoals bij mijn eerste kind, werd dit een aangezichtsbevalling. ”O nee, niet weer, hè”, riep ik. Mijn eerste bevalling was een drama geweest, zowel voor mij als voor mijn kind. Ik wilde niet nog een keer zo’n pijnlijk gevecht meemaken! Het mondje en kinnetje van mijn dochter waren al te zien, terwijl de rest van haar lijfje nog vast zat. De gynaecoloog bleef echter rustig en liet me doorpersen. Gelukkig werd er geen vacuümpomp of tang bij gehaald, wat bij Jasper wel moest gebeuren. Ik was doodsbang, maar weer hield ’mijn’ team me rustig en Kiki werd geboren! Op dat moment voelde de geboorte letterlijk en figuurlijk als de geboorte van een nieuw leven, een nieuwe start. Het enige wat ik kon was huilen, snikken, terwijl het langzaam tot me doordrong dat iemand tegen me zei: ”Pak haar maar vast, hou haar maar vast.” Alle pijn, verdriet en eenzaamheid van de afgelopen maanden kwamen er nu uit. Het hele team was geëmotioneerd. Mijn verloskundige ging op een gegeven moment naast me zitten met een kop koffie in de hand. Een hele tijd zei ze niets en op een gegeven moment zei ze: ”Ik weet niet wat er allemaal gebeurde in deze kamer, maar er hing wat in de lucht. Het was zo mooi… Ik ben blij dat ik bij deze bevalling aanwezig mocht zijn.” We kwamen allemaal weer een beetje bij van de ontroering en de spanning en even genoot ik alleen nog maar van mijn kleine meisje. Na enig overleg met mijn Sanne heb ik besloten om Richard naar ’t ziekenhuis te laten komen. Nu nog vraag ik me af waarom ik dat wilde, maar op dat moment voelde ik me zó sterk en zó trots, dat ik hem er wel bij kon hebben. Richard kwam zo snel als hij kon. Wanneer ik nu naar de foto’s kijk die op dat moment gemaakt werden, dan is het heel vreemd om hem met Kiki te zien. Hij houdt haar in zijn armen en kijkt naar mij. We lijken een gelukkig stel dat net een kind heeft gekregen, maar de waarheid is zo compleet anders. Hij vertrok en ik bleef achter met Kiki. Na een nacht in het ziekenhuis ging ik - alleen - met mijn kleine meisje naar huis. Eenmaal thuis heb ik direct de geboortekaartjes verstuurd. Ook die waren helemaal zoals ik wilde. In eerste instantie had ik Richard verteld dat ik hem niet op het geboortekaartje zou vermelden. Dit was míjn kaartje; van mij en mijn kinderen. Hij hoorde er níet meer bij. Ik heb het helemaal naar eigen smaak uitgekozen. Zwart met roze, met krullige ornamenten en een zwarte roos in het midden. Maar uiteindelijk heb ik toch besloten om ook zijn naam op het kaartje te zetten. Richard is en blijft Kiki’s vader, en voor haar zal hij altijd belangrijk zijn. Ik heb dus mijn gevoel aan de kant gezet en besloten zijn naam er bij te zetten. Wel werden de namen zo op het kaartje gezet, dat het duidelijk was dat we niet meer bij elkaar waren. Mensen die nog niet wisten dat we in scheiding lagen zouden het bij het lezen van dit kaartje onmiddellijk snappen. Mijn kraamtijd was een periode met veel ups en downs. Tijdens de kraamweek hielp mijn moeder me zo goed als ze kon en ze bleef zelfs slapen om mij ook ’s nachts de nodige rust te gunnen. Maar mijn moeder is slechthorend, dus ze werd niet altijd wakker wanneer een van mijn kindjes huilde. We spraken af dat ik haar een sms’je zou sturen als Kiki huilde, of Jasper of Florijn even getroost moesten worden. Mijn moeder sliep dus met haar telefoon onder haar oor! Ik was gelukkig met mijn drie kinderen en heel veel mensen lieten me merken dat ze klaar voor me stonden als er iets was. Wat een ontzettend warm gevoel was dat! En ook na mijn kraamtijd waren er zoveel lieve mensen die mij en mijn kinderen op een of andere manier hielpen. Gewoon, door een leuk kaartje te sturen, even te bellen of er gewoon te zijn… Door een jurkje voor Kiki cadeau te doen, of door mijn jongens een dagje op sleeptouw te nemen. Het verdrong mijn eenzaamheid en het maakte me sterker. Richard liet zich weinig zien en horen en pas ruim een jaar na de geboorte is de scheiding officieel uitgesproken. Hij liet alles een beetje op zijn beloop en liet mij de zaken regelen. Inmiddels heeft hij al voor de tweede keer een nieuwe relatie. Ik heb het nog steeds moeilijk met hoe alles gelopen is. Het is een heel heftige tijd geweest. Een scheiding is nooit leuk en verdrietig voor alle partijen. Maar om tijdens je zwangerschap te horen krijgen dat je man niet meer van je houdt en vertrekt… Dat is wel het ergste wat je als vrouw kunt meemaken. Mijn vrienden en familie zeggen vaak tegen me dat ik weer op stap moet gaan. Dat zou ik best wel willen, maar helaas ontbreekt me de financiële ruimte ervoor. Als ik moet kiezen tussen een avondje stappen of wat leuke nieuwe kleren voor mijn kinderen, dan kies ik voor het laatste. Daar ben je moeder voor… Ik denk wel aan mezelf, die tijd heb ik gehad dat alles alleen maar om de kinderen draaide. Ik heb geleerd dat als ik lekker in mijn vel zit en gelukkig ben, mijn kinderen dat ook zijn. Goed voor mezelf zorgen is ook belangrijk. Als ik mezelf in het midden plaats, dan komen mijn kinderen vanzelf. Het liefste zou ik in de toekomst een leuke man ontmoeten. Een man met kinderen, die weet hoe belangrijk het is om voor elkaar te zorgen, van elkaar te houden en er voor elkaar te zijn. Lees hoe het nu met Angeline gaat in de Mijn Geheim van deze week op pagina 53.