Hartsvriendin
Geplaatst door Josine - 26 jaar - op 29 Aug 2010
Ik leerde mijn hartsvriendin Amanda kennen in de brugklas. Het klikte meteen goed en we werden goede vriendinnen. Hoewel zij in de buurt achter mij woonde, had ik haar nog nooit eerder gezien. Maar vanaf het moment dat we vriendinnen waren, waren we dagelijks bij elkaar. Meestal gingen we bij elkaar eten en pas 's avonds laat gingen we weer naar huis. We gingen samen op volleybal en deelden alles met elkaar. Zelfs kleren. We leken soms net zusjes. Onze band werd steeds hechter en ik merkte dat Amanda heel erg naar ons toe trok, naar mij en mijn ouders. Als ik bij haar thuis was, was het wat betreft haar ouders nooit echt gezellig. Die hadden vaak ruzie en nooit aandacht gehad voor Amanda. Amanda en haar zusjes hadden erg vaak straf, viel mij op. Op een avond rond een uur of acht kwam Amanda huilend naar ons toe fietsen. Haar ouders hadden knallende ruzie en haar vader had zijn eigen kinderen verrot gescholden. Amanda was daarom bijna elke dag bij ons. Ze at bij ons, en soms sliep ze bij ons omdat het er thuis te heftig aan toe ging. Amanda werd een deel van ons gezin. Als wij op vakantie gingen, ging Amanda mee. En als wij een dagje uit gingen, ging ze ook mee. 's weekends was ze sowieso altijd bij ons. Dan gingen we met een paar andere vrienden uit en hadden we veel lol. Ik begon Amanda eigenlijk ook echt als een zusje te zien. Toen we twintig waren, huurden we samen een flatje in Amsterdam. Een paar maanden later kreeg zij een sirieuze relatie met een neef van mij, Niels. Amanda's ouders waren inmiddels gescheiden en met beide ouders had ze geen contact meer. Amanda zag mijn ouders als haar tweede ouders. Toen Amanda een relatie kreeg met Niels, was ik even bang haar te verliezen, maar Amanda en ik waren nog altijd onafscheidelijk. Misschien was het soms zelfs een beetje belachelijk, hoe hecht onze vriendschap was. Amanda en ik woonden twee jaar in het flatje toen ze met mijn neef ging samenwonen. Gelukkig wel in de buurt, zodat we elkaar nog elke dag konden zien. Amanda werd zwanger en haar relatie met Niels ging stuk. Ze kwam weer bij mij wonen. Ik was er zelfs bij toen ze van een dochter beviel. Ondertussen had ik zelf ook een vriend, Marc, met wie ik na een tijdje eigenlijk ook wel wilden samenwonen. Amanda en ik gingen een paar keer per jaar samen op vakantie, en toen ik wat met Marc kreeg gingen we vanaf toen met z'n vieren op vakantie; Amanda, Marc, haar dochter en ik. Tijdens die vakantie in Frankrijk werd Amanda aangereden door een dronken automobilist. Ik heb het allemaal met eigen ogen gezien. Ze belandde in een coma in het ziekenhuis in Frankrijk. We waren allemaal behoorlijk geschrokken. Alhoewel de artsen ons steeds goede hoop gaven, is ze vorig jaar juli 2009 toch aan haar verwondingen overleden. Amanda overleed op 25 jarige leeftijd. Mijn neef heeft de voogdij over hun dochter gekregen. Ik huil nog elke dag om haar. Ik huil mezelf zelfs in slaap. Ik mis haar zo ontzettend, dat is niet met woorden te beschrijven. Ik typ dit dan ook met tranen in mijn ogen. Ik ben bang dat ik dit nooit zou kunnen verwerken. Amanda was gewoon te speciaal voor mij. Ik ga samen met Marc dagelijks naar haar graf. Dan vertel ik haar wat ik allemaal heb gedaan die dag, net zoals we altijd gezellig samen op de bank deden 's avonds met een kop koffie erbij. Amanda zal voor altijd nummer 1 blijven en ik zal nooit een hartsvriendin zoals zij weer krijgen, en dat wil ik ook helemaal niet, want niemand kan Amanda vervangen. Amanda, ik mis je.
Liefs, Josine
Liefs, Josine
Reacties
Geplaatst door luna - 40 jaar - op 29 Aug 2010
Ik zit hier met kippenvel. De liefde voor haar die in jouw woorden zitten zijn te voelen. Ik zit hier met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Ik wil je ontzettend veel sterkte wensen met het verwerken van dit verdriet. Koester de herinneringen aan haar meid, die kan niemand je afnemen. Al is dat natuurlijk een schrale troost.
Veel liefs.
Luna
Ik zit hier met kippenvel. De liefde voor haar die in jouw woorden zitten zijn te voelen. Ik zit hier met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Ik wil je ontzettend veel sterkte wensen met het verwerken van dit verdriet. Koester de herinneringen aan haar meid, die kan niemand je afnemen. Al is dat natuurlijk een schrale troost.
Veel liefs.
Luna
Geplaatst door lydi - 23 jaar - op 29 Aug 2010
Wat een onwijs speciaal verhaal.
Ik wens je ontzettend veel sterkte en wil jou ook meegeven: Koester haar herrineringen die jij hebt, die kan nooit iemand jou afnemen.
Je kan wellicht *ooit* iets onwijs bijzonders betekenen voor haar dochter.
Jij bent tenslotte iemand die haar moeder kent, zoals geen enkel andere haar heeft gekend..
Liefs
Wat een onwijs speciaal verhaal.
Ik wens je ontzettend veel sterkte en wil jou ook meegeven: Koester haar herrineringen die jij hebt, die kan nooit iemand jou afnemen.
Je kan wellicht *ooit* iets onwijs bijzonders betekenen voor haar dochter.
Jij bent tenslotte iemand die haar moeder kent, zoals geen enkel andere haar heeft gekend..
Liefs
Geplaatst door mama24 - 24 jaar - op 30 Aug 2010
Wat moet dit vreselijk voor je geweest zijn.
Helaas hoort het verdriet dat je voelt er bij, als een rouwproces.
Ik wens je ook heel veel sterkte, gun jezelf de tijd om te rouwen, want het is ook niet zomaar iets.
Goed huilen is ook niks om je voor te schamen alles waar je nu last van hebt hoort bij het proces.
Uiteindelijk zul je het een plaatsje kunnen geven Dat is ook wat je vriendin zou willen.
Dat je haar niet vergeet, Dat kan ook niet...Maar dat je wel weer gelukkig word.
Ik begrijp goed dat dat natuurlijk niet zo snel gaat vandaar, Gun jezelf de tijd meid.
Groetjes mama24
Wat moet dit vreselijk voor je geweest zijn.
Helaas hoort het verdriet dat je voelt er bij, als een rouwproces.
Ik wens je ook heel veel sterkte, gun jezelf de tijd om te rouwen, want het is ook niet zomaar iets.
Goed huilen is ook niks om je voor te schamen alles waar je nu last van hebt hoort bij het proces.
Uiteindelijk zul je het een plaatsje kunnen geven Dat is ook wat je vriendin zou willen.
Dat je haar niet vergeet, Dat kan ook niet...Maar dat je wel weer gelukkig word.
Ik begrijp goed dat dat natuurlijk niet zo snel gaat vandaar, Gun jezelf de tijd meid.
Groetjes mama24
Geplaatst door Mel - 34 jaar - op 30 Aug 2010
Ontzettend moeilijk, zo'n gemis. Rouwen kost tijd. Zoals mama24 hierboven al zei, gun jezelf die tijd en vul die in op jouw manier. Hou je neef en hun dochter goed in het oog, je bent deel van hun familie!
Vergeten zul je haar nooit en dat moet ook niet. Denk aan haar en er komt een dag waarop je dat met een lach én een traan kunt doen.
Lieve Josine, het is pas een jaar geleden, dus je bent nog bij lange niet klaar met je rouwproces, maar doe jezelf (en haar) wel één plezier en verwaarloos jezelf niet. Blijf goed voor jezelf zorgen, goed eten en doe ook eens iets leuks. Verdomde moeilijk, daar weet ik alles van, maar probeer het. Doe jullie vriendchap die eer ook aan. Ze moet jou een hele fijne meid hebben gevonden (en dat denk ik ook wel, uit de manier waarop je jullie vriendschap beschrijft) en ze zou het allerbeste voor je willen en je alle geluk van de wereld gunnen, ook nu ze er zelf geen getuige meer van is.
Ik weet niet of je op één of andere manier gelovog bent, maar ik ben opgegroeid met het idee dat dierbare overledenen altijd bij je zijn zolang je aan ze denkt. Ze zal voor altijd op jou neerkijken en over je waken en ze leeft voort in haar dochter.
Veel liefde en geluk gewenst, dikke X, Mel!
Ontzettend moeilijk, zo'n gemis. Rouwen kost tijd. Zoals mama24 hierboven al zei, gun jezelf die tijd en vul die in op jouw manier. Hou je neef en hun dochter goed in het oog, je bent deel van hun familie!
Vergeten zul je haar nooit en dat moet ook niet. Denk aan haar en er komt een dag waarop je dat met een lach én een traan kunt doen.
Lieve Josine, het is pas een jaar geleden, dus je bent nog bij lange niet klaar met je rouwproces, maar doe jezelf (en haar) wel één plezier en verwaarloos jezelf niet. Blijf goed voor jezelf zorgen, goed eten en doe ook eens iets leuks. Verdomde moeilijk, daar weet ik alles van, maar probeer het. Doe jullie vriendchap die eer ook aan. Ze moet jou een hele fijne meid hebben gevonden (en dat denk ik ook wel, uit de manier waarop je jullie vriendschap beschrijft) en ze zou het allerbeste voor je willen en je alle geluk van de wereld gunnen, ook nu ze er zelf geen getuige meer van is.
Ik weet niet of je op één of andere manier gelovog bent, maar ik ben opgegroeid met het idee dat dierbare overledenen altijd bij je zijn zolang je aan ze denkt. Ze zal voor altijd op jou neerkijken en over je waken en ze leeft voort in haar dochter.
Veel liefde en geluk gewenst, dikke X, Mel!
Geplaatst door katje - 28 jaar - op 3 Sep 2010
ik weet als geen ander hoe jij je voelt ook ik heb een speciaal iemand verloren,het is nu 4jaar geleden dat mijn zoon geboren werdt en n dag later overleedt mijn beste vriend ik had dus een kraamtijd en begravenis in een en n og steeds heb ik na die 4 jaar er nog verdomt veel moeite mee........
ik weet als geen ander hoe jij je voelt ook ik heb een speciaal iemand verloren,het is nu 4jaar geleden dat mijn zoon geboren werdt en n dag later overleedt mijn beste vriend ik had dus een kraamtijd en begravenis in een en n og steeds heb ik na die 4 jaar er nog verdomt veel moeite mee........
Reactie plaatsen
