Was het dit allemaal waard?
Geplaatst door Cathy - 50 jaar - op 30 Aug 2010
Mijn verhaal
Vanaf mijn vijfde levensjaar wist ik dat ik me een meisje voelde in plaats van een jongen. Nooit heb ik hierover iets tegen een ander gezegd. Ik was ,en ben nu nog steeds, erg teruggetrokken en in mezelf gekeerd.
Mijn hele jeugd bestond uit eenzaamheid en pesterijen, ik hoorde nergens bij.
Constant werd ik zelfs door wildvreemden uitgescholden voor homo terwijl ik gewoon in jongenskleding rondliep. Ik was altijd thuis, wilde niet naar buiten en zeker geen jongensdingen doen zoals mijn twee broers. Mijn moeder stuurde me vaak naar buiten maar een tijdje later was ik weer terug binnen omdat ik me buiten niet prettig voelde.
Op de school stond ik altijd bij de meisjes, daar voelde ik me op mijn plaats.
Ik wilde buiten schooltijd ook graag met meisjes omgaan en dat gebeurde later ook. Ik had toen een vriendinnetje waar ik bijna dagelijks mee omging.
Toen ik 18 jaar was kwam ik per toeval in samen met een kennis in café waar mensen ook homo’s en lesbiennes kwamen. Achter de bar stond een vrouw waarvan ik snel doorhad dat zij geen biologische vrouw was. Daar ben ik enkele keren geweest en toen begon bij mij het verlangen om vrouw te zijn toe te nemen.
In die tijd had ik een volle bos krullen tot op mijn schouders en was superslank. Een heerlijk gevoel gaf mij dat, want als ik mezelf in de spiegel bekeek was ik meer meisje dan jongen. Mijn oma zei altijd: “aan jou is een meisje verloren gegaan” En dat was de spijker op zijn kop. Het liefst zou ik daarop ingaan maar ik was bang voor mijn ouders. Ik liet het maar voor wat het was en het leven ging verder.
Diensttijd kwam eraan, en net alsof het zo moest zijn kregen mijn broers vrijstelling en ik was de klos.
Gelukkig duurde mijn diensttijd maar 4 maanden want ik werd na een herkeuring afgekeurd vanwege mijn rug en mocht naar huis.
Direct na diensttijd kreeg ik een baan in de automobielindustrie en heb daar gewerkt tot 1991.
Daarna heb ik een opleiding gevolgd en ben als elektricien aan de slag gegaan.
Het leven ging verder en ik leerde een meisje kennen. Ik leefde toen nog steeds als een jongen en we kregen een relatie.We trouwden in 1982.Waarom ik toen getrouwd ben vraag ik me nu nog af maar toen waren er voor mij geen andere opties als alleen maar de schijn ophouden.
Ik was gewoon te bang om voor mezelf op te komen en te doen wat ik wilde.
In bed lukte het voor geen meter, ik had totaal geen behoefte aan sex. Maar dit hoort eenmaal bij het huwelijk en dus kwam het er toch maar van. We kregen twee dochters.
Het leven ging echt niet over rozen , ondanks dat ik toen nog werkte was er de meeste tijd geen geld en nauwelijks wat te eten.24 jaar lang heb ik mezelf nog zitten verloochenen voordat ik eindelijk de stap heb durven nemen om te vertellen hoe ik me diep van binnen echt voelde.
In mei 2001 heb ik de kaarten op tafel gelegd en heb toen onze vrienden uitgenodigd om het verhaal te vertellen. Vanaf die dag kreeg mijn leven een totaal andere wending. Vrienden bleven weg.
Ik ging die maand voor het eerst naar het VUMC in Amsterdam. Daar heb ik 3 jaar gesprekken en testen gehad. In die tijd moet men geheel als vrouw door het leven gaan. Dat deed ik ook al was dat in het begin erg moeilijk omdat ik geen dameskleding had wat me paste. Mijn vrouw was een stuk zwaarder dan mij.
Langzaamaan ging ik zorgen voor tweedehands kleding, nieuwe kleding kon ik niet betalen.
Drie weken nadat ik het verhaal verteld had, kreeg ik te horen dat mijn vrouw van mij wilde scheiden.
Ik mocht in de woning blijven omdat zij die niet wilde. Was daar erg blij mee want ik woonde daar wel graag. Wat ik niet wist was dat zij in korte tijd een enorme berg schulden gemaakt heeft. Het resultaat was dat ik met een schuld van ruim 22000 euro bleef zitten. Zij had nog nooit gewerkt want dat wilde ze niet.
Zij verliet het huis en ik kon zien hoe ik alles betaald kreeg want ik verdiende, al was dat maar net 1100 euro.
De treinreis naar Amsterdam kostte toen 42 euro voor een retourtje,en ik moest elke maand een keer naar het VUMC. Drie jaar lang reisde ik naar Amsterdam voor de gesprekken ,onderzoeken en psychologische testen. In 2005 kreeg ik het verlossende sein dat ik met de hormoontherapie mocht beginnen. God wat was ik blij, ik kan eindelijk een vrouw worden.
In die tijd was ik op mijn werk ook al anders gekleed wat hun ook was opgevallen.
Opkantoor had ik al een jaar eerder verteld waar ik mee bezig was. Toen ik ze echter vertelde dat ik met hormoontherapie ging starten werd ik op staande voet ontslagen.
Men probeerde me onder bedreiging een ontslag op eigen verzoek te laten tekenen, waar ik niet in ben getrapt. Tenslotte kreeg ik op mijn ontslagbrief waarop stond dat de arbeidsrelatie duurzaam ontwricht was, terwijl daar van tevoren nooit sprake van is geweest.
Ik was nu dus mijn baant.Daarna volgde ook nog dat mijn familie en kinderen niets meer met mij te maken wilde hebben. Als klap op de vuurpijl verloor ik door een fout van de VROM ook nog mijn huis en de auto.
In de tijd van 2001 tot en met 2005 heb ik geen enkel persoon meer gezien en ook geen telefoontjes meer gehad. Het liefst was ik toen dood maar ook daar had ik het lef niet voor.
Gelukkig heb ik in die tijd een vrouw leren kennen die mij gered heeft van de totale ondergang. Als zij er niet was geweest dan had ik nu niet meer geleefd. Dankzij haar heb ik nu toch nog een woning in het zuiden des lands. Wij hebben nu een hele hechte vriendschapsband. Op dit moment is zij het enige contact wat ik heb.Inmiddels ben ik na een bewindsperiode van 3 jaar gelukkig schuldenvrij.
Maar mijn vraag is of het al deze ellende wel waard was.
Drie jaar lang heb ik hormoontherapie gevolgd wat nauwelijks effect heeft gehad. Het enige wat gebeurde was dat mijn haar begon uit te vallen. Mij was beloofd dat het eindresultaat een (mooie) vrouw zou zijn waar je nagenoeg niets aan zou zien. Ik heb me daar enorm op verheugd en naar toe geleefd. Maar helaas mocht het niet zo zijn want ik zie er nu nog steeds uit als een man en moet me elke dag zeker twee maal scheren. Omdat mijn haar uit was gevallen was ik genoodzaakt om een pruik te gaan dragen. De pruiken hadden een levensduur van hooguit een jaar en kosten een fortuin, waar ik maar een deel van vergoed krijg. De rest moet ik zelf betalen wat met een bijstandsuitkering onmogelijk is.
Ik ben in 2008 wel geopereerd, na vijf dagen mocht ik naar huis. De reis naar huis was 4 uur in de trein terwijl ik een dag van tevoren niet eens het bed uit mocht. Dezelfde avond moest ik met spoed naar de eerste hulp omdat alles zodanig was opgezwollen dat de urineleider dicht werd gedrukt. Een week later kreeg ik een zware infectie.
Als ik mezelf in de spiegel bekijk, komt me de woede omhoog want wat ik zie is absoluut geen vrouw te noemen. Met pruik werd ik uitgescholden en uitgelachen.Ik schaamde me zo erg dat ik niet meer het huis uit durfde. Ik was een regelrechte karikatuur.
Zo wil ik niet verder leven en nu heb ik noodgedwongen besloten om mijn eigen haar te laten groeien en maar hopen dat ik hier straks wat mee kan beginnen. Inmiddels ben ik er al 50. Met de hormoontherapie ben ik maar gestopt want ik heb geen zin om hiervoor weer in financiële problemen te komen.
Als ik de verhalen lees van mensen die dezelfde behandeling hebben ondergaan en toch nog een normaal leven kunnen hebben terwijl ik hier als uitschot van de maatschappij gezien wordt dan vraag ik me af wat is er bij mij mis gegaan.Als men mij dit van tevoren had verteld dan was ik nooit en te nimmer hieraan begonnen. Het heeft alleen maar mijn leven verwoest.
Vanaf mijn vijfde levensjaar wist ik dat ik me een meisje voelde in plaats van een jongen. Nooit heb ik hierover iets tegen een ander gezegd. Ik was ,en ben nu nog steeds, erg teruggetrokken en in mezelf gekeerd.
Mijn hele jeugd bestond uit eenzaamheid en pesterijen, ik hoorde nergens bij.
Constant werd ik zelfs door wildvreemden uitgescholden voor homo terwijl ik gewoon in jongenskleding rondliep. Ik was altijd thuis, wilde niet naar buiten en zeker geen jongensdingen doen zoals mijn twee broers. Mijn moeder stuurde me vaak naar buiten maar een tijdje later was ik weer terug binnen omdat ik me buiten niet prettig voelde.
Op de school stond ik altijd bij de meisjes, daar voelde ik me op mijn plaats.
Ik wilde buiten schooltijd ook graag met meisjes omgaan en dat gebeurde later ook. Ik had toen een vriendinnetje waar ik bijna dagelijks mee omging.
Toen ik 18 jaar was kwam ik per toeval in samen met een kennis in café waar mensen ook homo’s en lesbiennes kwamen. Achter de bar stond een vrouw waarvan ik snel doorhad dat zij geen biologische vrouw was. Daar ben ik enkele keren geweest en toen begon bij mij het verlangen om vrouw te zijn toe te nemen.
In die tijd had ik een volle bos krullen tot op mijn schouders en was superslank. Een heerlijk gevoel gaf mij dat, want als ik mezelf in de spiegel bekeek was ik meer meisje dan jongen. Mijn oma zei altijd: “aan jou is een meisje verloren gegaan” En dat was de spijker op zijn kop. Het liefst zou ik daarop ingaan maar ik was bang voor mijn ouders. Ik liet het maar voor wat het was en het leven ging verder.
Diensttijd kwam eraan, en net alsof het zo moest zijn kregen mijn broers vrijstelling en ik was de klos.
Gelukkig duurde mijn diensttijd maar 4 maanden want ik werd na een herkeuring afgekeurd vanwege mijn rug en mocht naar huis.
Direct na diensttijd kreeg ik een baan in de automobielindustrie en heb daar gewerkt tot 1991.
Daarna heb ik een opleiding gevolgd en ben als elektricien aan de slag gegaan.
Het leven ging verder en ik leerde een meisje kennen. Ik leefde toen nog steeds als een jongen en we kregen een relatie.We trouwden in 1982.Waarom ik toen getrouwd ben vraag ik me nu nog af maar toen waren er voor mij geen andere opties als alleen maar de schijn ophouden.
Ik was gewoon te bang om voor mezelf op te komen en te doen wat ik wilde.
In bed lukte het voor geen meter, ik had totaal geen behoefte aan sex. Maar dit hoort eenmaal bij het huwelijk en dus kwam het er toch maar van. We kregen twee dochters.
Het leven ging echt niet over rozen , ondanks dat ik toen nog werkte was er de meeste tijd geen geld en nauwelijks wat te eten.24 jaar lang heb ik mezelf nog zitten verloochenen voordat ik eindelijk de stap heb durven nemen om te vertellen hoe ik me diep van binnen echt voelde.
In mei 2001 heb ik de kaarten op tafel gelegd en heb toen onze vrienden uitgenodigd om het verhaal te vertellen. Vanaf die dag kreeg mijn leven een totaal andere wending. Vrienden bleven weg.
Ik ging die maand voor het eerst naar het VUMC in Amsterdam. Daar heb ik 3 jaar gesprekken en testen gehad. In die tijd moet men geheel als vrouw door het leven gaan. Dat deed ik ook al was dat in het begin erg moeilijk omdat ik geen dameskleding had wat me paste. Mijn vrouw was een stuk zwaarder dan mij.
Langzaamaan ging ik zorgen voor tweedehands kleding, nieuwe kleding kon ik niet betalen.
Drie weken nadat ik het verhaal verteld had, kreeg ik te horen dat mijn vrouw van mij wilde scheiden.
Ik mocht in de woning blijven omdat zij die niet wilde. Was daar erg blij mee want ik woonde daar wel graag. Wat ik niet wist was dat zij in korte tijd een enorme berg schulden gemaakt heeft. Het resultaat was dat ik met een schuld van ruim 22000 euro bleef zitten. Zij had nog nooit gewerkt want dat wilde ze niet.
Zij verliet het huis en ik kon zien hoe ik alles betaald kreeg want ik verdiende, al was dat maar net 1100 euro.
De treinreis naar Amsterdam kostte toen 42 euro voor een retourtje,en ik moest elke maand een keer naar het VUMC. Drie jaar lang reisde ik naar Amsterdam voor de gesprekken ,onderzoeken en psychologische testen. In 2005 kreeg ik het verlossende sein dat ik met de hormoontherapie mocht beginnen. God wat was ik blij, ik kan eindelijk een vrouw worden.
In die tijd was ik op mijn werk ook al anders gekleed wat hun ook was opgevallen.
Opkantoor had ik al een jaar eerder verteld waar ik mee bezig was. Toen ik ze echter vertelde dat ik met hormoontherapie ging starten werd ik op staande voet ontslagen.
Men probeerde me onder bedreiging een ontslag op eigen verzoek te laten tekenen, waar ik niet in ben getrapt. Tenslotte kreeg ik op mijn ontslagbrief waarop stond dat de arbeidsrelatie duurzaam ontwricht was, terwijl daar van tevoren nooit sprake van is geweest.
Ik was nu dus mijn baant.Daarna volgde ook nog dat mijn familie en kinderen niets meer met mij te maken wilde hebben. Als klap op de vuurpijl verloor ik door een fout van de VROM ook nog mijn huis en de auto.
In de tijd van 2001 tot en met 2005 heb ik geen enkel persoon meer gezien en ook geen telefoontjes meer gehad. Het liefst was ik toen dood maar ook daar had ik het lef niet voor.
Gelukkig heb ik in die tijd een vrouw leren kennen die mij gered heeft van de totale ondergang. Als zij er niet was geweest dan had ik nu niet meer geleefd. Dankzij haar heb ik nu toch nog een woning in het zuiden des lands. Wij hebben nu een hele hechte vriendschapsband. Op dit moment is zij het enige contact wat ik heb.Inmiddels ben ik na een bewindsperiode van 3 jaar gelukkig schuldenvrij.
Maar mijn vraag is of het al deze ellende wel waard was.
Drie jaar lang heb ik hormoontherapie gevolgd wat nauwelijks effect heeft gehad. Het enige wat gebeurde was dat mijn haar begon uit te vallen. Mij was beloofd dat het eindresultaat een (mooie) vrouw zou zijn waar je nagenoeg niets aan zou zien. Ik heb me daar enorm op verheugd en naar toe geleefd. Maar helaas mocht het niet zo zijn want ik zie er nu nog steeds uit als een man en moet me elke dag zeker twee maal scheren. Omdat mijn haar uit was gevallen was ik genoodzaakt om een pruik te gaan dragen. De pruiken hadden een levensduur van hooguit een jaar en kosten een fortuin, waar ik maar een deel van vergoed krijg. De rest moet ik zelf betalen wat met een bijstandsuitkering onmogelijk is.
Ik ben in 2008 wel geopereerd, na vijf dagen mocht ik naar huis. De reis naar huis was 4 uur in de trein terwijl ik een dag van tevoren niet eens het bed uit mocht. Dezelfde avond moest ik met spoed naar de eerste hulp omdat alles zodanig was opgezwollen dat de urineleider dicht werd gedrukt. Een week later kreeg ik een zware infectie.
Als ik mezelf in de spiegel bekijk, komt me de woede omhoog want wat ik zie is absoluut geen vrouw te noemen. Met pruik werd ik uitgescholden en uitgelachen.Ik schaamde me zo erg dat ik niet meer het huis uit durfde. Ik was een regelrechte karikatuur.
Zo wil ik niet verder leven en nu heb ik noodgedwongen besloten om mijn eigen haar te laten groeien en maar hopen dat ik hier straks wat mee kan beginnen. Inmiddels ben ik er al 50. Met de hormoontherapie ben ik maar gestopt want ik heb geen zin om hiervoor weer in financiële problemen te komen.
Als ik de verhalen lees van mensen die dezelfde behandeling hebben ondergaan en toch nog een normaal leven kunnen hebben terwijl ik hier als uitschot van de maatschappij gezien wordt dan vraag ik me af wat is er bij mij mis gegaan.Als men mij dit van tevoren had verteld dan was ik nooit en te nimmer hieraan begonnen. Het heeft alleen maar mijn leven verwoest.
Reacties
Geplaatst door A. - 24 jaar - op 30 Aug 2010
Heyy
Ik kan niet begrijpen hoe jij je voelt, maar ik wil je wel laten weten dat ik intens met je mee leef. Ik voel je verdriet in je verhaal.. ik kan me voorstellen dat je niet gelukkig bent.. En dan vraag je je altijd af, waarom ik? Het kan dat je in een verkeerd lichaam geboren bent.. het is zo gemeen hoe mensen soms ermee om kunnen gaan.. Kun je geen leuke kleren kopen bij de h&m bv? Mooie pruik je mooi opmaken.. Gewoon iets zodat je zelfverzekerd door het leven gaat.. Kun je niet naar zo een bar gaan? Daar word je vast geaccepteerd. De mens kan soms zo gemeen zijn he.. Omdat jij niet lekker in je vel zit en eigenlijk iemand anders bent keert men de rug naar je toe... Je hebt toch van die barretjes waar je terecht kunt? Mensen met hetzelfde probleem? Ik hoop echt dat het wat word! Ik wens je heel veel succes kracht en liefde toe. Jij bent degene die je leven moet leiden, leid het dan ook zeker hoe jezelf wilt. Maak jezelf gelukkig.. Probeer op forums te kijken, mensen die hetzelfde probleem hebben.. Succes.. xxx
Heyy
Ik kan niet begrijpen hoe jij je voelt, maar ik wil je wel laten weten dat ik intens met je mee leef. Ik voel je verdriet in je verhaal.. ik kan me voorstellen dat je niet gelukkig bent.. En dan vraag je je altijd af, waarom ik? Het kan dat je in een verkeerd lichaam geboren bent.. het is zo gemeen hoe mensen soms ermee om kunnen gaan.. Kun je geen leuke kleren kopen bij de h&m bv? Mooie pruik je mooi opmaken.. Gewoon iets zodat je zelfverzekerd door het leven gaat.. Kun je niet naar zo een bar gaan? Daar word je vast geaccepteerd. De mens kan soms zo gemeen zijn he.. Omdat jij niet lekker in je vel zit en eigenlijk iemand anders bent keert men de rug naar je toe... Je hebt toch van die barretjes waar je terecht kunt? Mensen met hetzelfde probleem? Ik hoop echt dat het wat word! Ik wens je heel veel succes kracht en liefde toe. Jij bent degene die je leven moet leiden, leid het dan ook zeker hoe jezelf wilt. Maak jezelf gelukkig.. Probeer op forums te kijken, mensen die hetzelfde probleem hebben.. Succes.. xxx
Geplaatst door mama24 - 24 jaar - op 30 Aug 2010
Lotgenoten leren kennen is altijd goed voor je, Hierdoor kom je misschien achter dingen die je nog niet wist.
Ga eens naar de huisarts toe om te praten over je gevoelens en misschien komt hij of zij wel met dingen die je eerder niet wist.
Verder heb ik hier Helemaal geen ervaring mee, Ik heb wel een man-vrouw gekent en aan haar zie je ook dat het een man is.
Toch krijgt ze genoeg vriendjes en heeft ze een goede vriendenkring.
Maar ze is ook geopereerd en heeft de zelfde behandelingen als jij gehad.
Ze heeft geen pruik, maar gewoon dr eigen haar.
Ze is wel gelukkig want ik heb haar leren kennen op een toendertijd moedergroep waar ik met een vriendin mee ging.
Mensen kijken haar ook wel eens na en ze word ook soms niet goed van die vraag, Je bent een man he?
Maar toch is ze gelukkig Dus ik heb geen ervaring maar ik weet wel dat je wel gelukkig kan worden.
Verder kan ik geen advies geven, dus ik wacht af wat anderen zeggen, zodat ik misschien ooit een keer beter hierop kan reageren, als een ander hier mee komt.
Toch wil ik je heel veel geluk wensen alsnog in je leven, dat mensen je niet acsepteren is hun handicap.
Dat noem je kortzichtig.
Je kinderen is een ander verhaal en je vrouw.
Die voelen zich waarschijnelijk verraden maar liefde is niet zomaar weg, je kinderen komen ooit weer bij je om te praten hier over en daarna zal het contact vast weer herstellen.
Ik kan hun gevoel goed begrijpen al vind ik niet dat jij het verdient iedereen en alles kwijt te raken.
Zij voelen zich in de steek gelaten en je vrouw zal denken dat je er eerder mee had moeten komen omdat ze nu een gezin heft gesticht met iemand die een ander is dan dat zij dacht.
Jou vrouw valt waarschijnelijk wel op mannen en heeft het gevoel dat haar man word vernietigt door de vrouw die je nu bent.
Je kinderen zien hun moeder ongelukkig en wat is jou rol nu in hun leven ze voelen zich in de steek gelaten maar houden heel veel van je alsnog.
Liefde voor een ouder gaat niet snel over, dat wat jij doet doe je niet om iemand pijn te doen.
ooit zullen ze dat inzien.
Ik hoop dat je alsnog gelukkig word, en dat je geholpen word door een van deze dame's of je huisarts.
Lotgenoten leren kennen is altijd goed voor je, Hierdoor kom je misschien achter dingen die je nog niet wist.
Ga eens naar de huisarts toe om te praten over je gevoelens en misschien komt hij of zij wel met dingen die je eerder niet wist.
Verder heb ik hier Helemaal geen ervaring mee, Ik heb wel een man-vrouw gekent en aan haar zie je ook dat het een man is.
Toch krijgt ze genoeg vriendjes en heeft ze een goede vriendenkring.
Maar ze is ook geopereerd en heeft de zelfde behandelingen als jij gehad.
Ze heeft geen pruik, maar gewoon dr eigen haar.
Ze is wel gelukkig want ik heb haar leren kennen op een toendertijd moedergroep waar ik met een vriendin mee ging.
Mensen kijken haar ook wel eens na en ze word ook soms niet goed van die vraag, Je bent een man he?
Maar toch is ze gelukkig Dus ik heb geen ervaring maar ik weet wel dat je wel gelukkig kan worden.
Verder kan ik geen advies geven, dus ik wacht af wat anderen zeggen, zodat ik misschien ooit een keer beter hierop kan reageren, als een ander hier mee komt.
Toch wil ik je heel veel geluk wensen alsnog in je leven, dat mensen je niet acsepteren is hun handicap.
Dat noem je kortzichtig.
Je kinderen is een ander verhaal en je vrouw.
Die voelen zich waarschijnelijk verraden maar liefde is niet zomaar weg, je kinderen komen ooit weer bij je om te praten hier over en daarna zal het contact vast weer herstellen.
Ik kan hun gevoel goed begrijpen al vind ik niet dat jij het verdient iedereen en alles kwijt te raken.
Zij voelen zich in de steek gelaten en je vrouw zal denken dat je er eerder mee had moeten komen omdat ze nu een gezin heft gesticht met iemand die een ander is dan dat zij dacht.
Jou vrouw valt waarschijnelijk wel op mannen en heeft het gevoel dat haar man word vernietigt door de vrouw die je nu bent.
Je kinderen zien hun moeder ongelukkig en wat is jou rol nu in hun leven ze voelen zich in de steek gelaten maar houden heel veel van je alsnog.
Liefde voor een ouder gaat niet snel over, dat wat jij doet doe je niet om iemand pijn te doen.
ooit zullen ze dat inzien.
Ik hoop dat je alsnog gelukkig word, en dat je geholpen word door een van deze dame's of je huisarts.
Geplaatst door Constance - 47 jaar - op 31 Aug 2010
Lieve Cathy,
Een andere kant. Als je het niet geprobeerd had, had je de wens gehouden om van lichaam te veranderen. En ook daar had je vreselijk onder geleden. Altijd dat verlangen gehouden.
Je had geen keus. Je hebt dit moeten doen.
Is er een mogelijkheid om contact op te nemen met de nazorg van het ziekenhuis? Om alsnog te kijken naar wat de mogelijkheden voor jou nu zijn? Om alsnog te investeren in een gelukkiger lijf en geest? Om uit te zoeken of je in aanmerking komt voor elektrische ontharing of lasertherapie? Misschien kleine stapjes nu?
Ik kan me voorstellen hoe moe je bent van alles. Toch zou ik niet opgeven. Je bent al zo ver gekomen, het heeft veel gekost in alle opzichten.
En ik kan me niet voorstellen dat je de enige bent die deze problemen heeft. Zijn er lotgenoten te vinden, via Internet of anderszins? Want vooral de eenzaamheid waar je onder lijdt, moet verschrikkelijk zijn.
Met het schrijven van je verhaal heb je de eerste stap gezet. Schrijf verder, omring je met mensen die je precies begrijpen. Blijf hier niet alleen mee rondlopen!
Lieve Cathy,
Een andere kant. Als je het niet geprobeerd had, had je de wens gehouden om van lichaam te veranderen. En ook daar had je vreselijk onder geleden. Altijd dat verlangen gehouden.
Je had geen keus. Je hebt dit moeten doen.
Is er een mogelijkheid om contact op te nemen met de nazorg van het ziekenhuis? Om alsnog te kijken naar wat de mogelijkheden voor jou nu zijn? Om alsnog te investeren in een gelukkiger lijf en geest? Om uit te zoeken of je in aanmerking komt voor elektrische ontharing of lasertherapie? Misschien kleine stapjes nu?
Ik kan me voorstellen hoe moe je bent van alles. Toch zou ik niet opgeven. Je bent al zo ver gekomen, het heeft veel gekost in alle opzichten.
En ik kan me niet voorstellen dat je de enige bent die deze problemen heeft. Zijn er lotgenoten te vinden, via Internet of anderszins? Want vooral de eenzaamheid waar je onder lijdt, moet verschrikkelijk zijn.
Met het schrijven van je verhaal heb je de eerste stap gezet. Schrijf verder, omring je met mensen die je precies begrijpen. Blijf hier niet alleen mee rondlopen!
Geplaatst door sou - 29 jaar - op 1 Sep 2010
Hoii,
Het is vreselijk om je zo ellendig te voelen.. i
Maar net als wat constance zegt, het is misschien beter geweest om die stap te nemen, want anders had jij jezelf altijd kwalijk genomen... en acht, vrienedn komen en gaan, en als je vrienden destijds je hebben laten zitten, jammer voor ze dat ze een verrote ware aard hebben. ik hoop echt dat je in de toekomst meer vrede zal hebben met jezelf...
Hoii,
Het is vreselijk om je zo ellendig te voelen.. i
Maar net als wat constance zegt, het is misschien beter geweest om die stap te nemen, want anders had jij jezelf altijd kwalijk genomen... en acht, vrienedn komen en gaan, en als je vrienden destijds je hebben laten zitten, jammer voor ze dat ze een verrote ware aard hebben. ik hoop echt dat je in de toekomst meer vrede zal hebben met jezelf...
Reactie plaatsen
