mama was ziek...
Geplaatst door Jette - 40 jaar - op 30 Aug 2010
Als kind ben ik opgegroeid in een eenoudergezin.Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was,na een aantal keren uitelkaar te zijn geweest,omdat mijn moeder steeds vreemdging.Mijn vader heb ik daardoor nooit echt leren kennen ...elk contact wat er tussen ons was moest altijd van mijn kant komen en ik voel me tot op de dag van vandaag door hem in de steek gelaten,hij verweet me altijd dat ik op mijn moeder leek en kon alleen vertellen van me te houden als ie niet nuchter was.
Mijn moeder was geen makkelijke vrouw,als kind kreeg ik absoluut geen hoogte van haar en haar wisselende buien,ze maakte vaak ruzie met mensen en had erg veel wisselende relaties....was ik net aan jantje gewend dan werd ie ingeruild voor Pietje...en sommigen vonden niet alleen mijn moeder interressant...helaas.
Ik was vroeg zelfstandig,dat moest ook wel ,want mijn moeder was erg veel weg,ze was alcoholverslaafd en als ik haar nodig had moest ik naar haar stamkroeg.Op mn elfde kreeg ik een hond zodat ik niet altijd alleen was,dat was mn maatje,bij hem kon ik mn verdrietjes kwijt.
Soms denk ik wel eens ik zou een boek kunnen schrijven over de tijd van mn 8e tot mijn 16e,maar ik ben bang dat ik voor mezelf teveel naar boven haal,teveel emotie,verdriet en pijn...bovendien voelt het alsof ik mijn moeder zou verraden als ik dat zou doen...van doden niets dan goeds he?
Kort samengevat was mijn jeugd een aaneenschakeling van huiselijk geweld,mishandeling...zowel geestelijk als lichamelijk,en veel eenzaamheid. vriendinnen kon ik niet altijd meenemen , want ik wist nooit van te voren hoe mijn moeder er aan toe was, koken deed ze niet want ze was dronken of weg.
Ze had periodes dat we opeens zwaar gelovig moesten zijn en alles volgens de bijbel moesten doen,hele psalmen werden me voorgelezen ,dan weer was ze zwaar depressief en sprak ze er over dat wij samen uit het leven moesten stappen...ik probeerde als kind thuis zo onzichtbaar mogelijk te zijn en meestal had ik even rust als er een nieuwe lover in beeld was...meestal want de man met wie ze hertrouwd was mishandelde haar heel erg en zo gauw er ruzie ontstond tussen hen verstopte ik alle messen, bedle de politie en ging met mijn hond op het toilet zitten wachten tot de politie kwam en hem meenam...dan was t weer even rustig,gek genoeg vroeg er niemand naar hoe het met mij ging.
Tot mijn 16e ben ik thuis blijven wonen en toen ging het gewoon niet meer,ik kon de pesterijen van mijn moeder niet meer aan,nooit wist ik waar ik aan toe was,haar gedrag wisselde zo snel en ze was totaal onvoorspelbaar,regelmatig dreigde ze me te vermoorden in mn slaap,waardoor ik niet durfde te gaan slapen.
Ik heb wel eens geprobeerd bij ouders van vriendinnen dingen duidelijk te maken en heb op de lagere school vreselijke huilbuien gehad in de klas,maar er werd geen aandacht aan besteed...nooit heb ik enige vorm van hulpverlening gezien!! Misschien kwam dat omdat mijn moeder zich erg mooi kon voordoen tegenover andere mensen..ik weet het niet.
Hoe dan ook op mijn 21e werd eindelijk duidelijk wat er met mijn moeder aan de hand was...ze was schrizofreen, had erg vaak psychoses en dat was dus de verklaring voor haar onvoorspelbare gedrag.
daardoor heb ik meer begrip op kunnen brengen voor haar...t heeft nog een hele tijd geduurd voor ze zelf inzag dat ze ziek was en er zijn diverse (gedwongen)opnames nodig geweest ,maar de laatste jaren met medicijnen ging het redelijk met haar.
helaas is ze bijna 4 jaar geleden overleden aan een darmafsluiting...niet herkend door de artsen omdat ze een stempel psychatrisch patient had,ook daar heb ik het moeilijk mee.
Enerzijds is er voor mij veel rust gekomen na haar overlijden omdat er een groot zorgpunt wegviel,anderzijds voel ik me schuldig dat ik zo denk!
Mijn jeugd heeft mij gevormt tot wie ik nu ben en ik dacht het meeste verwerkt te hebben en toch merk ik de laatste tijd dat ik weer erg met mn jeugd bezig ben...ben pas 40...is dat de reden??
Ik weet het eigenlijk niet...zou t graag achter me laten...maar dat lukt niet.
Zijn er mensen die zich herkennen in mijn verhaal?Ben erg benieuwd....
Mijn moeder was geen makkelijke vrouw,als kind kreeg ik absoluut geen hoogte van haar en haar wisselende buien,ze maakte vaak ruzie met mensen en had erg veel wisselende relaties....was ik net aan jantje gewend dan werd ie ingeruild voor Pietje...en sommigen vonden niet alleen mijn moeder interressant...helaas.
Ik was vroeg zelfstandig,dat moest ook wel ,want mijn moeder was erg veel weg,ze was alcoholverslaafd en als ik haar nodig had moest ik naar haar stamkroeg.Op mn elfde kreeg ik een hond zodat ik niet altijd alleen was,dat was mn maatje,bij hem kon ik mn verdrietjes kwijt.
Soms denk ik wel eens ik zou een boek kunnen schrijven over de tijd van mn 8e tot mijn 16e,maar ik ben bang dat ik voor mezelf teveel naar boven haal,teveel emotie,verdriet en pijn...bovendien voelt het alsof ik mijn moeder zou verraden als ik dat zou doen...van doden niets dan goeds he?
Kort samengevat was mijn jeugd een aaneenschakeling van huiselijk geweld,mishandeling...zowel geestelijk als lichamelijk,en veel eenzaamheid. vriendinnen kon ik niet altijd meenemen , want ik wist nooit van te voren hoe mijn moeder er aan toe was, koken deed ze niet want ze was dronken of weg.
Ze had periodes dat we opeens zwaar gelovig moesten zijn en alles volgens de bijbel moesten doen,hele psalmen werden me voorgelezen ,dan weer was ze zwaar depressief en sprak ze er over dat wij samen uit het leven moesten stappen...ik probeerde als kind thuis zo onzichtbaar mogelijk te zijn en meestal had ik even rust als er een nieuwe lover in beeld was...meestal want de man met wie ze hertrouwd was mishandelde haar heel erg en zo gauw er ruzie ontstond tussen hen verstopte ik alle messen, bedle de politie en ging met mijn hond op het toilet zitten wachten tot de politie kwam en hem meenam...dan was t weer even rustig,gek genoeg vroeg er niemand naar hoe het met mij ging.
Tot mijn 16e ben ik thuis blijven wonen en toen ging het gewoon niet meer,ik kon de pesterijen van mijn moeder niet meer aan,nooit wist ik waar ik aan toe was,haar gedrag wisselde zo snel en ze was totaal onvoorspelbaar,regelmatig dreigde ze me te vermoorden in mn slaap,waardoor ik niet durfde te gaan slapen.
Ik heb wel eens geprobeerd bij ouders van vriendinnen dingen duidelijk te maken en heb op de lagere school vreselijke huilbuien gehad in de klas,maar er werd geen aandacht aan besteed...nooit heb ik enige vorm van hulpverlening gezien!! Misschien kwam dat omdat mijn moeder zich erg mooi kon voordoen tegenover andere mensen..ik weet het niet.
Hoe dan ook op mijn 21e werd eindelijk duidelijk wat er met mijn moeder aan de hand was...ze was schrizofreen, had erg vaak psychoses en dat was dus de verklaring voor haar onvoorspelbare gedrag.
daardoor heb ik meer begrip op kunnen brengen voor haar...t heeft nog een hele tijd geduurd voor ze zelf inzag dat ze ziek was en er zijn diverse (gedwongen)opnames nodig geweest ,maar de laatste jaren met medicijnen ging het redelijk met haar.
helaas is ze bijna 4 jaar geleden overleden aan een darmafsluiting...niet herkend door de artsen omdat ze een stempel psychatrisch patient had,ook daar heb ik het moeilijk mee.
Enerzijds is er voor mij veel rust gekomen na haar overlijden omdat er een groot zorgpunt wegviel,anderzijds voel ik me schuldig dat ik zo denk!
Mijn jeugd heeft mij gevormt tot wie ik nu ben en ik dacht het meeste verwerkt te hebben en toch merk ik de laatste tijd dat ik weer erg met mn jeugd bezig ben...ben pas 40...is dat de reden??
Ik weet het eigenlijk niet...zou t graag achter me laten...maar dat lukt niet.
Zijn er mensen die zich herkennen in mijn verhaal?Ben erg benieuwd....
Reacties
Geplaatst door mama24 - 24 jaar - op 30 Aug 2010
Ja' ik herken heel veel in jou verhaal.
Als je wilt kun je mijn e mail adres opvragen bij de redactie.
Ik ben 24 jaar en heb ook al een heel leven achter de rug.
Het ermee leren leven is makkelijker als je een excuus kunt bedenken voor je moeder, Mijn moeder heeft de zelfde diagnise en mps, dat is ook zoiets.
Maar dat neemt niet weg dat er genoeg schade achter is gebleven wat je inderdaat maakt tot de persoon die je zelf nu bent.
Groetjes mama24
Ja' ik herken heel veel in jou verhaal.
Als je wilt kun je mijn e mail adres opvragen bij de redactie.
Ik ben 24 jaar en heb ook al een heel leven achter de rug.
Het ermee leren leven is makkelijker als je een excuus kunt bedenken voor je moeder, Mijn moeder heeft de zelfde diagnise en mps, dat is ook zoiets.
Maar dat neemt niet weg dat er genoeg schade achter is gebleven wat je inderdaat maakt tot de persoon die je zelf nu bent.
Groetjes mama24
Geplaatst door Constance - 47 jaar - op 31 Aug 2010
Het is goed voor te stellen dat je je met deze ervaringen erg alleen voelt. Goed dus van je dat je hier een bericht hebt geschreven. En meteen een reactie van een lotgenoot hier boven!
Kijk eens bij Ypsilon punt org. Misschien dat deze mensen je verder kunnen helpen. Dit is een organisatie voor familie en betrokken van iemand met schizofrenie.
Het is goed voor te stellen dat je je met deze ervaringen erg alleen voelt. Goed dus van je dat je hier een bericht hebt geschreven. En meteen een reactie van een lotgenoot hier boven!
Kijk eens bij Ypsilon punt org. Misschien dat deze mensen je verder kunnen helpen. Dit is een organisatie voor familie en betrokken van iemand met schizofrenie.
Geplaatst door Suzanne - 23 jaar - op 31 Aug 2010
Als jij een boek wilt schrijven over jou leven, moet je dat niet zien als het verraden van je moeder, maar als een rustpunt voor jezelf. Jij moet ook je verhaal kwijt, je kunt dit niet jaren blijven opkroppen, en dat is misschien de reden dat je het er nu nogsteeds zo moeilijk mee hebt. Je hebt het tot op heden nog niet helemaal verwerkt.. het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
Als jij een boek wilt schrijven over jou leven, moet je dat niet zien als het verraden van je moeder, maar als een rustpunt voor jezelf. Jij moet ook je verhaal kwijt, je kunt dit niet jaren blijven opkroppen, en dat is misschien de reden dat je het er nu nogsteeds zo moeilijk mee hebt. Je hebt het tot op heden nog niet helemaal verwerkt.. het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
Geplaatst door Jette - 40 jaar - op 1 Sep 2010
Dank jullie wel voor de reacties,dat waardeer ik heel erg.
Groetjes Jette
Dank jullie wel voor de reacties,dat waardeer ik heel erg.
Groetjes Jette
Reactie plaatsen
