Hoi iedereen,

Ik ben op de vlucht gegaan voor mijn vriend. Ik heb hier best veel spijt van, omdat ik achteraf beter gewoon met hem had kunnen praten, wie weet had hij geluisterd. Nu durf ik niet terug, bang dat hij me weer in elkaar zal slaan of dat er iets anders ergs gebeurt...

Het begon allemaal twee jaar geleden. Ik leerde Bob kennen, hij was werkzaam in de kroeg waar ik geregeld kwam. We raakten aan de praat en voor ik het wist, hadden we ons eerste afspraakje. Bob leek een aardige, spontane jongen met een vlotte babbel. En ook altijd in voor een geintje. Hij had humor, was best slim en leek de ideale man voor mij. Bovendien was hij ook nog eens erg knap. Ik werd verliefd op hem en hij ook op mij, tenminste, dat dacht ik.

Het ging allemaal vrij snel. Binnen een jaar waren we gaan samenwonen en alles leek perfect voor elkaar. Maar sinds wij samenwoonden, ontdekte ik zijn andere kant. Ik herinner me nog al te goed dat hij me voor het eerst sloeg. Ik had per ongeluk iets van hem weggegooid, waar hij razend om was geworden. De eerste keer dat hij mij sloeg had hij zogenaamd meteen spijt. Maar een paar weken later was het zijn gewoonte om me elke keer te slaan als ik iets verkeerds zei of deed. Ik wilde niet bij hem weg gaan, want ik hield te veel van hem en dacht dat het wel over zou gaan.

Maar het ging helaas van kwaad tot erger. Hij kon schijnbaar niet tegen een avondje uit; hij was standaart elk weekend dronken. En alles reageerde hij op mij af. Ik was zijn boxpaal. Hij sloeg me blauwe ogen en over mijn hele lichaam kreeg ik er steeds meer blauwe en paarse plekken bij. Soms tot bloedends toe. Maar hij mishandelde me niet alleen lichamelijk, ook geestelijk. Het lukte niet om kinderen te krijgen, omdat ik onvruchtbaar ben. Dit heeft hij me ontzettend verweten. En hij vertelde me elke dag hoe lelijk ik was en dat ik een mislukking ben, omdat ik geen kinderen kan krijgen. Ik was een foutje van de natuur.

Nog steeds ging ik niet bij hem weg, omdat hij me bedreigde. Hij zou me iets aandoen als ik hem zou verlaten. Hij wist me zogenaamd altijd te vinden. Elke dag was het weer raak. Lag ik weer in de kreupels.

Nadat we een jaar en acht maanden samen waren, en hij me bijna het ziekenhuis in sloeg met zijn dronken kop, heb ik toch maar mijn koffers gepakt terwijl hij sliep. Ik ben vertrokken naar een vriendin verderop. En toen begon ik spijt te krijgen. Dit had ik nooit moeten doen! Ik had mezelf en mijn vriendin in gevaar gebracht. Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo bang geweest als nu!

Hij smst me een paar keer per uur. Allemaal dreigsmsjes dat hij me wel zou vinden en dat we er dan allemaal aan gingen. Nu zit ik hier, bij mijn vriendin. Ik ben bang dat Bob erachter komt waar ik zit. Ik was de laatste jaren niet erg close met mijn vriendin waardoor ik het amper over haar had, dus misschien dat hij er niet snel op zou komen dat ik bij haar zit, tenzij hij daar slim genoeg voor is... Ik kan niks meer. Ik kan niet meer over straat, geen boodschappen meer doen en de stad in. Ik ben zo bang dat ik hem tegen kom. Ik zit nu al een paar weken zo. Ik word nog elke dag door hem bedreigd. Ik ga geen aangifte doen, want ik heb geen bewijs. Ze zullen me uitlachen, zoals Bob al zei. Een paar minuten geleden ontving ik nog een smsje van Bob; 'jij zult dit niet overleven, Emma, jij hebt mij verlaten en ik had je gewaarschuwd dat niet te doen. Je zult er spijt van krijgen, dat beloof ik je'. Wat moet ik nou? Zo kan het toch niet verder? Ik zit altijd maar in angst, en mijn vriendin inmiddels ook. Was ik maar bij hem gebleven. Liever dat hij me slaat dan dat hij mij en anderen iets aan gaat doen. Ik weet het echt niet meer... hebben jullie een advies voor mij?

Geplaatst door mama24 - 24 jaar - op 3 Oct 2010, 18:11:11

@Honingzoet,
Jawel hoor, ligt aan de man, Als hij dr niks mee doet niet nee maar anders kan dr wel wat veranderen.
mensen kunnen wel veranderen.