wat ik je nu ga vertellen is iets waar ik me heel erg voor schaam en heel erg mee zit. mijn leven is namelijk een ramp en daar heb ik het helemaal zelf naar gemaakt. Ik heb namelijk motivatiegebrek. vroeger had ik een hekel aan leren en aan school dus als gevolg veel spijbelen en niet leren. ik deed het allerlaagste niveau en zelfs daar haalde ik lage cijfers. echt heel dom was ik. mijn ouders waren er nooit dat waren echte workaholics integenstelling tot ik, dus die waren altijd weg en hadden het te druk met werk. voor mijn examen ben ik gezakt dus moest ik weer opnieuw. Na de middelbare school was ik bijna 18 en dacht aan lang leve de lol en feesten, echt altijd feesten. ik genoot zo erg van mijn leven had echt alles voor elkaar, geld kreeg ik van mijn ouders dus dat was nooit een probleem geweest. Ik was te lui om een baantje te zoeken of studeren dus lag ik hele dagen thuis in bed, omdat dat mijn manier van leven was. Ik leefde ook heel ongezond met veel sigaretten, drank en hield enorm van lekker eten waardoor ik wat aankwam, dat vond ik heel erg dus ben gaan afvallen. ik woonde tot mijn 26e bij mijn ouders omdat ik zelf geen geld had voor een huisje, toen kreeg ik een vriend bij wie ik ging wonen. maar de relatie is na zes jaar en 1 dochter (3) en 1 zoon (2) stuk gegaan dus woon nu weer sinds een jaar bij mijn ouders. ben nu 33 en nog steeds afhankelijk van mijn ouders. Mijn ouders schamen zich voor mij en vinden mij verkeerd voorbeeld voor mijn kinderen. zelf zie ik dat niet zo want iedereen moet op zijn eigen manier leven. Ik feest nog steeds altijd en slaap tot in de middag uit en mijn kinderen worden opgevoed door mijn ouders. mijn ex is uit beeld verdwenen met zijn nieuwe vriendin. hij stuurt af en toe alleen kaartjes voor zijn kinderen.. maar mijn ouders vinden mij verkeerd bezig en zeggen dat mijn leven steeds verder de grond in zakt, maar ik heb gewoon geen drang om te werken. Ik heb geen diploma en ben dus kansloos niemand wil mij hebben op het werk. Ik zou wel willen werken hoor, als mijn ouders dat zo graag willen, maar hoe?

Ik heb geen diploma, niks. Ik krijg nog steeds zakgeld, daarmee koop ik mijn kleren en alles. Mijn ouders kopen alles voor mijn kinderen want als ik ook nog voor hun zou moeten kopen, krijg ik straks ook nog schulden. Ik wil wel veranderen maar eerst wil ik gewoon een baan. Ik zou ook wel alsnog een opleiding willen doen maar heb geen idee waar ik goed in ben en wat ik zou willen worden, ik kan toch niks heb het helemaal verprutst en nu heb ik er last van. dit is mijn vrhaal wat ik kwijt wou, ik hoop hier mee dat er mensen zijn die een oplossing weten, zo niet, dan geef ik het op want dan weet ik het niet meer.

Geplaatst door Rainbow - 25 jaar - op 8 Jan 2012, 20:37:47

Die veroordeletritus is besmettelijk.