depressie
Geplaatst door Fieke - 19 jaar - op 1 Sep 2010
Hoi,
Ik ben Fieke, 19 jaar en al bijna 4 jaar depressief. Misschien wel al langer, maar ik heb het altijd onderdrukt.
Ik heb nooit tegen iemand durven vertellen hoe ik me voelde omdat ik zelf geen reden had om depressief te zijn. Na een tijd kwam mijn mentor naar mij toe omdat hij dacht dat het niet goed ging. Ik durfde hem niets te vertellen, heb alleen maar gezegd dat het wel ging.
Een paar weken daarna heb ik het lef gevonden om hem te mailen en te vertellen dat het niet goed ging en of we een keer konden praten.
Die week hebben we nog gepraat. Ik heb verteld dat ik me niet goed voelde, maar dat ik het dom vond om te vertellen omdat ik geen reden had om depressief te zijn.
Daarna heb ik nog een paar keer met hem gepraat. Dat was heel fijn omdat ik hem vertrouwde.
Ook toen ik een tijd niet op school was gekomen heeft hij contact met me gezocht.
Ik voelde me alleen niet beter na die gesprekken. Hij heeft me doorgestuurd naar de schoolpsycholoog. Maar wij konden het niet met elkaar vinden. Zij heeft me dan ook al snel doorgestuurd naar de huisarts om me naar een psycholoog te gaan.
Ondertussen ben ik nu al 2 jaar bij een psycholoog. Ik kom er achter dat er bij ons thuis toch dingen anders zijn gegaan als dat het hoorde. En de dingen die ik doe ook niet normaal zijn.
Maar toch kon ik haar niet goed genoeg vertrouwen. Ik had haar wel wat kleine dingen verteld en daardoor stuurde ze me door naar een andere psycholoog die bij mij een test ging doen over autisme. Hem vertrouwde ik, ik heb hem alles verteld wat me dwars zat. Na al die testen moest ik dan ook nog een depressietest doen. Die score was zeer hoog. Hij vroeg wel netjes of hij het aan mijn eigen psycholoog mocht vertellen. Voor mezelf heb ik gezegd dat hij het mocht doen, dan ging er misschien toch echt iets gebeuren waardoor ik me beter voelde.
Afgelopen week heb ik dan een gesprek gehad met de psycholoog en psychiater. Ze willen me opnemen. Hun verwachten niet dat ze me kunnen helpen met alleen maar gesprekken.
Ik voel dat ik het moet doen, maar ik twijfel echt enorm. Ik heb geen goede band met mijn ouders, dus weet ik niet of ik het hun moet vertellen, en ik woon net samen met mijn vriend en ik weet gewoon niet hoe ik het hem moet vertellen..
Ik weet wel dat als ik nu niets doe, dat ik meer ga nadenken over zelfmoord en er dan misschien wel tot in staat ben. Nu is de enige reden dat ik nog leef mijn vriend...
Groetjes,
Fieke
Ik ben Fieke, 19 jaar en al bijna 4 jaar depressief. Misschien wel al langer, maar ik heb het altijd onderdrukt.
Ik heb nooit tegen iemand durven vertellen hoe ik me voelde omdat ik zelf geen reden had om depressief te zijn. Na een tijd kwam mijn mentor naar mij toe omdat hij dacht dat het niet goed ging. Ik durfde hem niets te vertellen, heb alleen maar gezegd dat het wel ging.
Een paar weken daarna heb ik het lef gevonden om hem te mailen en te vertellen dat het niet goed ging en of we een keer konden praten.
Die week hebben we nog gepraat. Ik heb verteld dat ik me niet goed voelde, maar dat ik het dom vond om te vertellen omdat ik geen reden had om depressief te zijn.
Daarna heb ik nog een paar keer met hem gepraat. Dat was heel fijn omdat ik hem vertrouwde.
Ook toen ik een tijd niet op school was gekomen heeft hij contact met me gezocht.
Ik voelde me alleen niet beter na die gesprekken. Hij heeft me doorgestuurd naar de schoolpsycholoog. Maar wij konden het niet met elkaar vinden. Zij heeft me dan ook al snel doorgestuurd naar de huisarts om me naar een psycholoog te gaan.
Ondertussen ben ik nu al 2 jaar bij een psycholoog. Ik kom er achter dat er bij ons thuis toch dingen anders zijn gegaan als dat het hoorde. En de dingen die ik doe ook niet normaal zijn.
Maar toch kon ik haar niet goed genoeg vertrouwen. Ik had haar wel wat kleine dingen verteld en daardoor stuurde ze me door naar een andere psycholoog die bij mij een test ging doen over autisme. Hem vertrouwde ik, ik heb hem alles verteld wat me dwars zat. Na al die testen moest ik dan ook nog een depressietest doen. Die score was zeer hoog. Hij vroeg wel netjes of hij het aan mijn eigen psycholoog mocht vertellen. Voor mezelf heb ik gezegd dat hij het mocht doen, dan ging er misschien toch echt iets gebeuren waardoor ik me beter voelde.
Afgelopen week heb ik dan een gesprek gehad met de psycholoog en psychiater. Ze willen me opnemen. Hun verwachten niet dat ze me kunnen helpen met alleen maar gesprekken.
Ik voel dat ik het moet doen, maar ik twijfel echt enorm. Ik heb geen goede band met mijn ouders, dus weet ik niet of ik het hun moet vertellen, en ik woon net samen met mijn vriend en ik weet gewoon niet hoe ik het hem moet vertellen..
Ik weet wel dat als ik nu niets doe, dat ik meer ga nadenken over zelfmoord en er dan misschien wel tot in staat ben. Nu is de enige reden dat ik nog leef mijn vriend...
Groetjes,
Fieke
Reacties
Geplaatst door Vlinder - 23 jaar - op 1 Sep 2010
Hallo Fieke,
Als de enige reden in jouw leven je vriend nog is en je verder totaal geen genoegen meer neemt met al de pracht om je heen.. En overduidelijk al met zelfmoord gedachtes zit (niet zozeer om het te doen, maar je hebt het er wel al over natuurlijk) dat zou ik niet twijfelen om opgenomen te worden..
Kennelijk kan het er alleen maar beter op worden.
Heel veel sterkte,
Vlinder
Hallo Fieke,
Als de enige reden in jouw leven je vriend nog is en je verder totaal geen genoegen meer neemt met al de pracht om je heen.. En overduidelijk al met zelfmoord gedachtes zit (niet zozeer om het te doen, maar je hebt het er wel al over natuurlijk) dat zou ik niet twijfelen om opgenomen te worden..
Kennelijk kan het er alleen maar beter op worden.
Heel veel sterkte,
Vlinder
Geplaatst door Constance - 47 jaar - op 1 Sep 2010
Heel moedig van je dat je toch hulp hebt geaccepteerd.
Een depressie komt soms uit de lucht vallen, maar vaak is er het nodige gebeurd in iemands leven. Soms kan een heel klein dingetje de vonk in het kruidvat zijn.
Ik ga er even vanuit dat ze je willen opnemen omdat je gedachten over zelfdoding concreet zijn? Misschien heb je al nagedacht over hoe je het zou gaan willen doen?
Ze zijn bezorgd om jou, omdat ze weten dat mensen die een zelfdoding overleven, vaak achteraf blij zijn dat het niet is gelukt. Daarom willen ze zelfdodingen voorkómen.
Dit is voor jou misschien nu moeilijk voor te stellen.
Ze willen niet dat je jezelf wat aan doet, en daarom hebben ze je liever dichter in hun buurt. Dus als je met je hand op je hart kunt zeggen dat je het niet zult DOEN, heb je meer behandelmogelijkheden dan alleen een opname. Bijvoorbeeld dagbehandeling o.i.d.
Aan de andere kant kan het heel prettig voor jezelf zijn om even uit de dagelijkse zorgen te zijn. Dat iemand anders bij wijze van spreken tijdelijk je boterhammetjes smeert.
Als je het op kunt brengen dat de gedachten aan zelfdoding iets anders betekenen, namelijk een sterke wens dat er iets moet veranderen in je leven, wordt het al een stukje lichter.
Praten erover, over je wens te sterven, is ook belangrijk. Vaak geeft dat ook al heel veel lucht.
Nogmaals, heel goed van je dat je hulp vraagt. Zet het maar door, zodat je jezelf kunt gaan helen. Dan heb je nog een heel mooi lang en gelukkig leven voor je. Doen hoor!
Heel moedig van je dat je toch hulp hebt geaccepteerd.
Een depressie komt soms uit de lucht vallen, maar vaak is er het nodige gebeurd in iemands leven. Soms kan een heel klein dingetje de vonk in het kruidvat zijn.
Ik ga er even vanuit dat ze je willen opnemen omdat je gedachten over zelfdoding concreet zijn? Misschien heb je al nagedacht over hoe je het zou gaan willen doen?
Ze zijn bezorgd om jou, omdat ze weten dat mensen die een zelfdoding overleven, vaak achteraf blij zijn dat het niet is gelukt. Daarom willen ze zelfdodingen voorkómen.
Dit is voor jou misschien nu moeilijk voor te stellen.
Ze willen niet dat je jezelf wat aan doet, en daarom hebben ze je liever dichter in hun buurt. Dus als je met je hand op je hart kunt zeggen dat je het niet zult DOEN, heb je meer behandelmogelijkheden dan alleen een opname. Bijvoorbeeld dagbehandeling o.i.d.
Aan de andere kant kan het heel prettig voor jezelf zijn om even uit de dagelijkse zorgen te zijn. Dat iemand anders bij wijze van spreken tijdelijk je boterhammetjes smeert.
Als je het op kunt brengen dat de gedachten aan zelfdoding iets anders betekenen, namelijk een sterke wens dat er iets moet veranderen in je leven, wordt het al een stukje lichter.
Praten erover, over je wens te sterven, is ook belangrijk. Vaak geeft dat ook al heel veel lucht.
Nogmaals, heel goed van je dat je hulp vraagt. Zet het maar door, zodat je jezelf kunt gaan helen. Dan heb je nog een heel mooi lang en gelukkig leven voor je. Doen hoor!
Geplaatst door Lolly - 26 jaar - op 1 Sep 2010
hoi fieke,
Zo'n opname zou ik altijd doen! Een vriendin van mij heeft dit ook mee gemaakt, het is een lange weg, maar ze is er heel sterk uit gekomen. Als je het nu niet doet, komt het er een andere keer uit. Geef jezelf de rust en ruimte om aan jezelf te werken! Sterkte.
hoi fieke,
Zo'n opname zou ik altijd doen! Een vriendin van mij heeft dit ook mee gemaakt, het is een lange weg, maar ze is er heel sterk uit gekomen. Als je het nu niet doet, komt het er een andere keer uit. Geef jezelf de rust en ruimte om aan jezelf te werken! Sterkte.
Geplaatst door Mar - 45 jaar - op 1 Sep 2010
Hoi fieke.
ik heb mijn vehaal hier geschreven over borstkanker maar ik ben ook nog manisch Depressief erbij.
Wat betreft die opname,ik zou dat persoonlijk wel doen maar dat is mijn mening.
Vooral omdat jou Psycholoog en Psychiater dat aanraade.
ik heb zelf omdat ik niet wou...een gedwongen opname gehad.
En geloof me maar een gedwongen opname dat wil je echt niet.
Sterkte...mar
Hoi fieke.
ik heb mijn vehaal hier geschreven over borstkanker maar ik ben ook nog manisch Depressief erbij.
Wat betreft die opname,ik zou dat persoonlijk wel doen maar dat is mijn mening.
Vooral omdat jou Psycholoog en Psychiater dat aanraade.
ik heb zelf omdat ik niet wou...een gedwongen opname gehad.
En geloof me maar een gedwongen opname dat wil je echt niet.
Sterkte...mar
Geplaatst door Mel - 34 jaar - op 1 Sep 2010
Lieve Fieke,
Alsjeblieft, schaam je niet om de hulp die je wordt toegestoken te accepteren. Blijkbaar heb jij wel redenen om depressief te zijn, laat die uitzoeken zodat je gepaste hulp kunt krijgen. Natuurlijk is een opname een enorme stap die je niet lichtvoetig neemt, maar als je er baat bij hebt...doe het gewoon.
Als je vriend je een beetje kent, heeft hij dit misschien wel een beetje zien aankomen. En als hij echt om je geeft, zal hij je steunen en er alles aan doen om jou als een gezonde, sterke meid terug te krijgen.
Je kunt niet zonder andermans hulp, maar dat is NOOIT iets om je voor te schamen. Accepteer het, werk aan jezelf en je toekomst. Wie weet wat voor mooie jaren je nog voor de boeg hebt.
Liefs, Mel
@Mar: Bewonder je kracht, moed en eerlijkheid. Je weet zeker wel waarom. Ook liefs!
Lieve Fieke,
Alsjeblieft, schaam je niet om de hulp die je wordt toegestoken te accepteren. Blijkbaar heb jij wel redenen om depressief te zijn, laat die uitzoeken zodat je gepaste hulp kunt krijgen. Natuurlijk is een opname een enorme stap die je niet lichtvoetig neemt, maar als je er baat bij hebt...doe het gewoon.
Als je vriend je een beetje kent, heeft hij dit misschien wel een beetje zien aankomen. En als hij echt om je geeft, zal hij je steunen en er alles aan doen om jou als een gezonde, sterke meid terug te krijgen.
Je kunt niet zonder andermans hulp, maar dat is NOOIT iets om je voor te schamen. Accepteer het, werk aan jezelf en je toekomst. Wie weet wat voor mooie jaren je nog voor de boeg hebt.
Liefs, Mel
@Mar: Bewonder je kracht, moed en eerlijkheid. Je weet zeker wel waarom. Ook liefs!
Geplaatst door newmama - 23 jaar - op 2 Sep 2010
Hoi Fieke,
Hulp accepteren!
Je zegt dat je geen reden hebt om depressief te zijn maar ik zou haast denken dat je door dit te zeggen jezelf een beetje weg aan het cijferen bent. Je gevoel heb je zelf niet in de hand, kan je dus helemaal niets aan doen dat je je zo voelt. Je bent echt niet minder dan een ander, en jouw problemen zijn ook echt niet minder dan die van een ander, je hebt er toch last van?
Je hebt wel in de hand of je er iets aan doet of niet,
Waarom met zo'n rotgevoel blijven rondlopen nu je aangeboden word om daar iets aan te doen?
Je ouders en vriend zou ik het gewoon vertellen, ze zullen het toch moeten weten en horen je daarin te steunen.
Ik ben ook een tijd depressief geweest, 3 jaar lang voordat er wat aan gedaan werd.
Mijn vriend heeft de uiteindelijke stap genomen door contact met mijn huisarts op te nemen omdat ik er zelf niet toe in staat was.
Ik nam me iedere dag voor om de volgende dag de huisarts te bellen, en was het dan uiteindelijk zover had ik ineens een "goede"dag dus stelde ik het weer uit.
Ik heb er spijt van dat ik niet eerder actie ondernomen heb toendertijd.
Ik wens je veel succes en hoop echt dat je er iets mee gaat doen, je zult er later blij om zijn!
Ik was dat namelijk wel.
Groetjes
Hoi Fieke,
Hulp accepteren!
Je zegt dat je geen reden hebt om depressief te zijn maar ik zou haast denken dat je door dit te zeggen jezelf een beetje weg aan het cijferen bent. Je gevoel heb je zelf niet in de hand, kan je dus helemaal niets aan doen dat je je zo voelt. Je bent echt niet minder dan een ander, en jouw problemen zijn ook echt niet minder dan die van een ander, je hebt er toch last van?
Je hebt wel in de hand of je er iets aan doet of niet,
Waarom met zo'n rotgevoel blijven rondlopen nu je aangeboden word om daar iets aan te doen?
Je ouders en vriend zou ik het gewoon vertellen, ze zullen het toch moeten weten en horen je daarin te steunen.
Ik ben ook een tijd depressief geweest, 3 jaar lang voordat er wat aan gedaan werd.
Mijn vriend heeft de uiteindelijke stap genomen door contact met mijn huisarts op te nemen omdat ik er zelf niet toe in staat was.
Ik nam me iedere dag voor om de volgende dag de huisarts te bellen, en was het dan uiteindelijk zover had ik ineens een "goede"dag dus stelde ik het weer uit.
Ik heb er spijt van dat ik niet eerder actie ondernomen heb toendertijd.
Ik wens je veel succes en hoop echt dat je er iets mee gaat doen, je zult er later blij om zijn!
Ik was dat namelijk wel.
Groetjes
Geplaatst door diesel1992 - 18 jaar - op 2 Sep 2010
Hee
Mijn moeder heeft het ook erg en dt ging heel vaak fout met mij nu is zij geholpen en kan k met haar door een deur terwijl eerst hadde we al1 maar ruzie !
En nog iemand dichtbij heeft het op het moment heel erg en die is ook opgenomen en dt heeft haar echt geholpen !
En je vriend snaPt het ook wel als je het verteld , jij kan er ook niks aan doen het is echt een gemeen iets depresie !
Veel sterkte en ga ervoor !
Hee
Mijn moeder heeft het ook erg en dt ging heel vaak fout met mij nu is zij geholpen en kan k met haar door een deur terwijl eerst hadde we al1 maar ruzie !
En nog iemand dichtbij heeft het op het moment heel erg en die is ook opgenomen en dt heeft haar echt geholpen !
En je vriend snaPt het ook wel als je het verteld , jij kan er ook niks aan doen het is echt een gemeen iets depresie !
Veel sterkte en ga ervoor !
Geplaatst door Leonie - 27 jaar - op 2 Sep 2010
Hallo,
Is je hele hormoonhuishouding als eens bekeken? Dat kan ook de oorzaak van een depressie zijn. En daar helpen gesprekken niet bij, alleen medicatie. In een kliniek kunnen ze je beter helpen dan thuis, denk ik. Veel sterkte.
Hallo,
Is je hele hormoonhuishouding als eens bekeken? Dat kan ook de oorzaak van een depressie zijn. En daar helpen gesprekken niet bij, alleen medicatie. In een kliniek kunnen ze je beter helpen dan thuis, denk ik. Veel sterkte.
Geplaatst door miriam - 32 jaar - op 6 Sep 2010
ik vind het erg knap van je dat je hulp gezocht hebt. ik zou die opname ook zeker doen. Ik wens je heel veel sterkte.
Liefs Miriam
ik vind het erg knap van je dat je hulp gezocht hebt. ik zou die opname ook zeker doen. Ik wens je heel veel sterkte.
Liefs Miriam
Geplaatst door danielle - 29 jaar - op 7 Sep 2010
Hoi Fieke
Een opname kan heel zinvol zijn maar laat je vooraf heel goed informeren in wat voor soort kliniek je terecht komt.
Ik heb 2 opnames achter de rug waarvan de laatste in Eindhoven.
Deze opname ging vrij redelijk totdat de kliniek besloot een bredere patientenkring aan te nemen waardoor het totaal is misgelopen.
Ik wil je niet bang maken maar ook in een kliniek moet je wel heel goed je grenzen bewaken want een ander doet dat niet.
Ik zat daar met heel veel problemen uit mijn jeugd waardoor ik heel onzeker was en soms nog ben voornamelijk over mijn uiterlijk en gewicht.
En er zat er bij mij ook 1 met een eetstoornis en die ging na het eten overgeven en toen haar gevraagd werd waarom ze dat deed zei ze omdat ze het niet kon binnenhouden omdat ik zo stonk in haar ogen.
Ik heb diezelfde avond toen nog mijn spullen gepakt en de volgende dag vertrokken.
Wat misschien we een goede therapie voor jou kan zijn is creative therapie omdat je ook aangeeft dat je het moeilijk vind om mensen te vertrouwen en over dingen te praten.
Ik heb daar persoonlijk heel veel baat bij gehad.
En even over je vriend als hij genoeg van je houd en je een beetje kent dan ziet ook hij in dat het beter voor je is.
Ik wil je veel succes en sterkte wensen bij je beslissing en bij een eventuele opname.
Hoi Fieke
Een opname kan heel zinvol zijn maar laat je vooraf heel goed informeren in wat voor soort kliniek je terecht komt.
Ik heb 2 opnames achter de rug waarvan de laatste in Eindhoven.
Deze opname ging vrij redelijk totdat de kliniek besloot een bredere patientenkring aan te nemen waardoor het totaal is misgelopen.
Ik wil je niet bang maken maar ook in een kliniek moet je wel heel goed je grenzen bewaken want een ander doet dat niet.
Ik zat daar met heel veel problemen uit mijn jeugd waardoor ik heel onzeker was en soms nog ben voornamelijk over mijn uiterlijk en gewicht.
En er zat er bij mij ook 1 met een eetstoornis en die ging na het eten overgeven en toen haar gevraagd werd waarom ze dat deed zei ze omdat ze het niet kon binnenhouden omdat ik zo stonk in haar ogen.
Ik heb diezelfde avond toen nog mijn spullen gepakt en de volgende dag vertrokken.
Wat misschien we een goede therapie voor jou kan zijn is creative therapie omdat je ook aangeeft dat je het moeilijk vind om mensen te vertrouwen en over dingen te praten.
Ik heb daar persoonlijk heel veel baat bij gehad.
En even over je vriend als hij genoeg van je houd en je een beetje kent dan ziet ook hij in dat het beter voor je is.
Ik wil je veel succes en sterkte wensen bij je beslissing en bij een eventuele opname.
Reactie plaatsen
