Eetsmakelijk!
Geplaatst door Monique - 39 jaar - op 2 Sep 2010
‘Joepie’ het is weer etenstijd!
Eigenlijk kan ik dat ‘joepie’ beter weglaten, dan is de zin namelijk meer kloppend hier in huis.
Het is hier eerlijk gezegd alles behalve dat woordje ‘Joepie’.
Waarom ik dat woord dan toch gebruik?
Ach misschien toch een stukje sarcasme of omdat ik het woord onbewust associeer met het woord ‘snoepie’ dan wordt het ineens weer wel ‘joepie’.
Snap je het nog?
Als ik mijn kinderen vraag: willen jullie een snoepie volgt het antwoord ’joepie’ er namelijk vaak onmiddellijk achteraan. Ja, dan wel!
Ooit bij stilgestaan dat een groot deel van de dag in het teken, van die bij ons altijd ‘oh zo gezellige maaltijd’ staat…?
Mijn kinderen stellen iedere dag dan ook weer die zelfde vraag, die ik overigens nooit zin heb om te beantwoorden, omdat de intonatie waarop die vraag gesteld wordt, mij gewoonweg niet bevalt.
Op de vraag :’Wat eten we?’(waarbij het woordje ’we’ een flinke toon omlaag gaat i.p.v. van een toon omhoog zoals dat hoort bij een vraag) wordt standaard, ongeacht wat voor gezond antwoord ik ga geven, gereageerd met: ’Gatver!’
Als het een keertje niet gezond eten betreft (maar dan heb ik het vaak zelf weer niet gemaakt ) ja, dan maakt het woordje gatver plaats voor: oh lekker! (hoe voorspelbaar..)
Hoe verleidelijk als moeder is het dan om gewoon even een zak patat te halen bij de snack, scheelt een hoop geld , afwas , en vooral gemekker..
Het avond eten is eigenlijk bij ons thuis al jaren een strijd. Alsof het een straf is om gezond te eten. Op mijn vaak terugkerende zielige verhaal over de arme kindertjes die alleen maar rijst eten wordt allang niet meer vol medelijden
gereageerd. Zij zijn zielig, hadden zij maar alleen die rijst..
Je zal ze toch…
Ik ben huismama, dus vind ik het logisch dat ik deze ’wat zullen we eten’ taak en de rest dagelijks tot mijn rekening neem.
Maar het hele gedoe eromheen is iets wat behoorlijk onderschat wordt.
Het is namelijk niet ëën taak, het zijn er een heleboel! Het begint altijd al in de ochtend als mijn hoofd nog helemaal niet naar eten staat (laat staan naar warm eten..).
Wat gaan we maken? In mijn gedachten zie ik van alles door mijn hoofd stomen. Gelukkig blijven de geuren me nog bespaard in dit stadium.
Een ieder heeft ook nog een zeer uiteenlopende smaak hier in huis dus de keuze van wat het gaat worden is ook zeer zeer beperkt.
Dan volgt het boodschappen doen, ook al niet echt een hobby van me. Als je gezond en verantwoord wil koken valt de prijs me toch altijd weer behoorlijk tegen. Vergeet niet, als kinderen het eten waarderen en mij (lees: 1 keertje..) een complimentje geven in de zin van dat ze het (een heel, heel, heel klein beetje) lekker vinden dan heb ik het geld er graag voor over en de tijd om ze vaker te plezieren.
Dan volgt het koken zelf, ik ben er eerlijk gezegd nooit een grote ster in geweest, maar ik doe in ieder geval wel altijd mijn best. Tafeldekken en niet te vergeten de presentatie, die is ook belangrijk. Ja, ja door veel ervaring leert men. Zwarte borden komen chiquer over als de witte en ik probeer dan ook nog heel braaf de (schijf van 5) te handhaven en het mooi en vooral aantrekkelijk op de bordjes te scheppen.
Met tegenzin (misschien moet ik wat meer lachen bij het opdienen) kom ik iedere vond weer met de dampende pannen aanzeulen die worden toe gestaard door 3 chagrijnige gezichten (en dan zeg ik het nog netjes).
De spreuk: ‘Zien eten doet eten’ gaat bij ons helemaal niet op. Helaas het eten op de bordjes vaak ook niet…
Moet je die kwade blikken eens zien als ik ze gewoon ‘eetsmakelijk’ toewens.. Starend naar mij en dan weer naar hun bordje alsof ik van een andere planeet kom en mijn zin niet klopt met wat zij zien. Als blikken konden doden..(!?)
Toevallig wil ik gewoon het beste voor mijn kinderen.
Nee, Niet laten staan..ook niet een klein beetje, gewoon alles opeten! Ik probeer me netjes in te houden maar eigenlijk zit ik mezelf dagelijks op te vreten. Van binnen dan hé..
En dan geef ik ze echt niet al te veel hoor! Ondertussen zie ik alles (geklier), hoor ik alles (veel onaangenaam gesmak), voel ik alles (geschop onder tafel) het enige dat eigenlijk nog ontbreekt zijn mijn smaakzintuigen. Ik ben zo met de rest bezig dat ik zelf vergeet te genieten van mijn eten. Ik proef het nog geen eens. Hap, slik, weg. Ja, zoiets..
Mijn vriend doet braaf zijn best hoor maar ik ben toevallig nogal erg gevoelig voor non-verbale signalen die mij meer dan genoeg zeggen. Een veel voorkomende zin hier is ’hoeveel happen nog’? Mijn gebruikelijke antwoord is : Als ik niets meer van je groenten zie dan heb je genoeg happen op.
Ik weet het, mijn creativiteit is ver te zoeken maar mijn geduld inmiddels ook.
Is het dan zo’n opgave om gewoon je bord leeg te eten? Hoe storend kunnen je tafelgenoten zijn?
Als de kinderen met het toetje beginnen begint ook mijn toetje toe namelijk die enorme berg afwas (nee wij hebben geen afwasmachine).
Ik ben blij als de hele klus geklaard is en ik moe (maar niet echt voldaan) op de bank kan kruipen en mijn eten even kan laten zakken.
Eventjes maar, voordat zich weer die ene vraag opdient....
Eigenlijk kan ik dat ‘joepie’ beter weglaten, dan is de zin namelijk meer kloppend hier in huis.
Het is hier eerlijk gezegd alles behalve dat woordje ‘Joepie’.
Waarom ik dat woord dan toch gebruik?
Ach misschien toch een stukje sarcasme of omdat ik het woord onbewust associeer met het woord ‘snoepie’ dan wordt het ineens weer wel ‘joepie’.
Snap je het nog?
Als ik mijn kinderen vraag: willen jullie een snoepie volgt het antwoord ’joepie’ er namelijk vaak onmiddellijk achteraan. Ja, dan wel!
Ooit bij stilgestaan dat een groot deel van de dag in het teken, van die bij ons altijd ‘oh zo gezellige maaltijd’ staat…?
Mijn kinderen stellen iedere dag dan ook weer die zelfde vraag, die ik overigens nooit zin heb om te beantwoorden, omdat de intonatie waarop die vraag gesteld wordt, mij gewoonweg niet bevalt.
Op de vraag :’Wat eten we?’(waarbij het woordje ’we’ een flinke toon omlaag gaat i.p.v. van een toon omhoog zoals dat hoort bij een vraag) wordt standaard, ongeacht wat voor gezond antwoord ik ga geven, gereageerd met: ’Gatver!’
Als het een keertje niet gezond eten betreft (maar dan heb ik het vaak zelf weer niet gemaakt ) ja, dan maakt het woordje gatver plaats voor: oh lekker! (hoe voorspelbaar..)
Hoe verleidelijk als moeder is het dan om gewoon even een zak patat te halen bij de snack, scheelt een hoop geld , afwas , en vooral gemekker..
Het avond eten is eigenlijk bij ons thuis al jaren een strijd. Alsof het een straf is om gezond te eten. Op mijn vaak terugkerende zielige verhaal over de arme kindertjes die alleen maar rijst eten wordt allang niet meer vol medelijden
gereageerd. Zij zijn zielig, hadden zij maar alleen die rijst..
Je zal ze toch…
Ik ben huismama, dus vind ik het logisch dat ik deze ’wat zullen we eten’ taak en de rest dagelijks tot mijn rekening neem.
Maar het hele gedoe eromheen is iets wat behoorlijk onderschat wordt.
Het is namelijk niet ëën taak, het zijn er een heleboel! Het begint altijd al in de ochtend als mijn hoofd nog helemaal niet naar eten staat (laat staan naar warm eten..).
Wat gaan we maken? In mijn gedachten zie ik van alles door mijn hoofd stomen. Gelukkig blijven de geuren me nog bespaard in dit stadium.
Een ieder heeft ook nog een zeer uiteenlopende smaak hier in huis dus de keuze van wat het gaat worden is ook zeer zeer beperkt.
Dan volgt het boodschappen doen, ook al niet echt een hobby van me. Als je gezond en verantwoord wil koken valt de prijs me toch altijd weer behoorlijk tegen. Vergeet niet, als kinderen het eten waarderen en mij (lees: 1 keertje..) een complimentje geven in de zin van dat ze het (een heel, heel, heel klein beetje) lekker vinden dan heb ik het geld er graag voor over en de tijd om ze vaker te plezieren.
Dan volgt het koken zelf, ik ben er eerlijk gezegd nooit een grote ster in geweest, maar ik doe in ieder geval wel altijd mijn best. Tafeldekken en niet te vergeten de presentatie, die is ook belangrijk. Ja, ja door veel ervaring leert men. Zwarte borden komen chiquer over als de witte en ik probeer dan ook nog heel braaf de (schijf van 5) te handhaven en het mooi en vooral aantrekkelijk op de bordjes te scheppen.
Met tegenzin (misschien moet ik wat meer lachen bij het opdienen) kom ik iedere vond weer met de dampende pannen aanzeulen die worden toe gestaard door 3 chagrijnige gezichten (en dan zeg ik het nog netjes).
De spreuk: ‘Zien eten doet eten’ gaat bij ons helemaal niet op. Helaas het eten op de bordjes vaak ook niet…
Moet je die kwade blikken eens zien als ik ze gewoon ‘eetsmakelijk’ toewens.. Starend naar mij en dan weer naar hun bordje alsof ik van een andere planeet kom en mijn zin niet klopt met wat zij zien. Als blikken konden doden..(!?)
Toevallig wil ik gewoon het beste voor mijn kinderen.
Nee, Niet laten staan..ook niet een klein beetje, gewoon alles opeten! Ik probeer me netjes in te houden maar eigenlijk zit ik mezelf dagelijks op te vreten. Van binnen dan hé..
En dan geef ik ze echt niet al te veel hoor! Ondertussen zie ik alles (geklier), hoor ik alles (veel onaangenaam gesmak), voel ik alles (geschop onder tafel) het enige dat eigenlijk nog ontbreekt zijn mijn smaakzintuigen. Ik ben zo met de rest bezig dat ik zelf vergeet te genieten van mijn eten. Ik proef het nog geen eens. Hap, slik, weg. Ja, zoiets..
Mijn vriend doet braaf zijn best hoor maar ik ben toevallig nogal erg gevoelig voor non-verbale signalen die mij meer dan genoeg zeggen. Een veel voorkomende zin hier is ’hoeveel happen nog’? Mijn gebruikelijke antwoord is : Als ik niets meer van je groenten zie dan heb je genoeg happen op.
Ik weet het, mijn creativiteit is ver te zoeken maar mijn geduld inmiddels ook.
Is het dan zo’n opgave om gewoon je bord leeg te eten? Hoe storend kunnen je tafelgenoten zijn?
Als de kinderen met het toetje beginnen begint ook mijn toetje toe namelijk die enorme berg afwas (nee wij hebben geen afwasmachine).
Ik ben blij als de hele klus geklaard is en ik moe (maar niet echt voldaan) op de bank kan kruipen en mijn eten even kan laten zakken.
Eventjes maar, voordat zich weer die ene vraag opdient....
Reacties
Geplaatst door mama24 - 24 jaar - op 2 Sep 2010
Ondankbaar werk...Ik weet het.
Moeders ergenissen, we hebben ze allemaal.
Elke dag de zelfde vragen... En nooit een tevreden gezicht.
Ik heb twee kinderen, De eerste is 5 en ik erger me ook wel vaak.
Weet je wat mij stoord?
Iedere dag het zelfde moeten zeggen, Ze ziet geen ene fluit zonder die bril van dr en ELKE dag moet ik zeggen en wat heb je niet op?? En dan kijkt ze me schaapachtig aan terwijl ik me haast de baby en haar te verzorgen.
En met het eten ook steeds achterom kijken naar mij of dr vader of wat anders kijken waardoor het eten op de grond pleurt!
Tijdrekken als ze naar dr nest toe moet.
Geen seconde dr kwebbel dicht houden.
ook op school niet,
in de weg lopen, sluipen mijn gesprekken afluisteren.
stiekem doen.'
Nee ze vergeet niet dat ik heb beloofd dat ze een snoepje krijgt...maar wel elke dag dr bril... dr schoenen...dr jas....
ik weet dat ze maar 5 jaar is, maar ik erger me ook.
ik weet dat ze nog maar 5 jaar is, maar ik trek me sommige dingen ook aan als ik moe word vooral verlies ik mn gedult.
als ik onder tijddruk sta ook.
moet moet moet...ik haat moeten.
zonder ooit een compliment maar altijd commentaar.
Ik begrijp je.
xmama24
Ondankbaar werk...Ik weet het.
Moeders ergenissen, we hebben ze allemaal.
Elke dag de zelfde vragen... En nooit een tevreden gezicht.
Ik heb twee kinderen, De eerste is 5 en ik erger me ook wel vaak.
Weet je wat mij stoord?
Iedere dag het zelfde moeten zeggen, Ze ziet geen ene fluit zonder die bril van dr en ELKE dag moet ik zeggen en wat heb je niet op?? En dan kijkt ze me schaapachtig aan terwijl ik me haast de baby en haar te verzorgen.
En met het eten ook steeds achterom kijken naar mij of dr vader of wat anders kijken waardoor het eten op de grond pleurt!
Tijdrekken als ze naar dr nest toe moet.
Geen seconde dr kwebbel dicht houden.
ook op school niet,
in de weg lopen, sluipen mijn gesprekken afluisteren.
stiekem doen.'
Nee ze vergeet niet dat ik heb beloofd dat ze een snoepje krijgt...maar wel elke dag dr bril... dr schoenen...dr jas....
ik weet dat ze maar 5 jaar is, maar ik erger me ook.
ik weet dat ze nog maar 5 jaar is, maar ik trek me sommige dingen ook aan als ik moe word vooral verlies ik mn gedult.
als ik onder tijddruk sta ook.
moet moet moet...ik haat moeten.
zonder ooit een compliment maar altijd commentaar.
Ik begrijp je.
xmama24
Geplaatst door Heppie - 37 jaar - op 3 Sep 2010
Hoi Monique,
ik begrijp uit je verhaal dat het hele gebeuren rond koken je al flink tegenstaat. Ik denk dat je dat ergens ook wel uitstraalt, onbewust. Je zit voor het eten al aan te hikken tegen de afwas, je zit voor de boodschappen al aan te hikken tegen het koken zelf. Nu ben ik zelf geprezen met 2 fantastische eters (man+zoon), die werkelijk alles eten en wat ze niet kennen, willen proberen en ben ik zelf dol op koken.
Wat ik toevallig afgelopen week heb gedaan, met hulp van mijn schoonmoeder, is een weekmenu maken. Ik kon het namelijk niet meer verzinnen wat iedere dag te eten.
Begin als volgt. Je maakt een lijst met gerechten die je kunt en wilt maken. Van aardappels tot rijst, van groenten tot roerbak. Pakjes van Maggie/Knorr als ovenschotels met bloemkool gehakt en room etc etc echt alles wat je wat lijkt en wat je denkt te kunnen maken.
Schrijf dit alles onder elkaar en zet daarnaast kolommen met jullie namen. Ik begrijp een beetje uit je verhaal dat je alleen bent met 3 kinderen ? Laat uit deze lijst vooral de snacks en ongezonde dingen ( dit kun je wel doen als ze goed eten en als beloning eten we van het weekend een patatje JOEPIEEEEEEEE). En dan ga je samen met de kinderen (1 voor 1) zitten en aanvinken op de lijst wat ze lekker lijkt. Ook al zijn het er maar 2 of 3, krulletje/kruistje, denk dat je het wel snapt. Vanuit de gerechten waar ze alle 3 een krulletje neerzetten, ga je werken. Ik noem maar een voorbeeld: stel dat ze alle 3 wel een witlof willen proberen. Dat kun je koken met aardappels en vlees, maar ook in de oven met ham en kaas, maar er is ook een pakje van maggie: ovenschotel. Heb je al 3 gerechten. Wanneer je een weekmenu is gelukt, ga je voor 3 dagen boodschappen doen. Haal er wel een snoepje bij, maar "gezonde" (voorzover snoep gezond kan zijn). B.v. van Katja (apekoppen, biggetjes etc) die zijn zonder geur-, kleur- en smaakstoffen. Dit geef je hen pas wanneer zij een minimale hoeveelheid avondeten hebben gegeten die jij hen toewijst. Geen avondeten = geen snoep. Zet hen avondeten voor (aardappels kun je bijvoorbeeld zelf bakken in "goede" boter, ook heerlijk). Houden ze b.v. erg van kaas, doe dan b.v. een paar blokje of plakjes kaas ergens door heen. Ik denk dat je heel hard moet gaan worden en zeggen: geen avondeten eten ? Dan zonder eten naar bed. Geloof me, dat doen ze maar 1 keer. Want met een knorrend buikje je bed in, dat is echt vreselijk. Stel regels op tijdens het eten. Als je niets positiefs te melden hebt aan tafel, hou dan liever je mond.
Je kunt ook van hele simpele gerechten iets bijzonders maken door het om te toveren in een ovenschotel. Kook je groenten en aardappels, neem gehakt en kaas, doe dit laag voor laag in een ovenschaal, kaas erover heen en een minuut of 20 of 30 in de oven. Dit kun je overigens ook met pasta doen. Pasta koken, groenten en saus erover en dan een laag kaas. Voila .. de wereldgerechten van Heppie ;-). Experimenteer eens wat met kruiden. De kruiden van Stegeman zijn heerlijk over je vlees. Zelfs op een hamburger. De barbeque- grill- en braadkruiden kun je echt overal op smijten. En schaf ook de toetjes af. Tenzij ze natuurlijk goed gaan eten .. dit moet je echt een aantal weken vol zien te houden en dat wordt een bittere pil. Maak een lijst die je bij de eettafel in zicht hangt met regels en afspraken.
Dus niets zeggen als het niet positief kan zijn.
Hoeveelheid die mama opschept, moet op.
Geen snoepje/toetje als je niet of onvoldoende hebt gegeten. Ga je toch zeuren over het eten of wat ook, ga maar ff op de gang zitten. En ga zo maar door. Verwacht de eerste tijd absoluut geen feedback van je koters, maar zet wel door. En blijf doorzetten tot je het resultaat gaat zien. Iets opleuken met een schepje appelmoes kan ook nog. Wij eten bijvoorbeeld spinazie, met een stukje vlees (tartaar b.v. kun je er lekker doorheen prakken), aardappels een gekookt ei en een kloddertje mayo (kan halfvolle zijn). Sperciebonen of worteltjes/doperwtjes zijn ook niet altijd even lekker, beetje appelmoes doet wonderen.
Ik hoop van harte dat je dit voor elkaar gaat krijgen. Mocht je nog tips of wat ook willen hebben, een steuntje in de rug, je bent welkom om via de redactie mijn emailadres op te vragen.
Sterkte ermee en DOORBIJTEN he ?! JOEPPPPIEEEEEEE
Liefs Heppie
Hoi Monique,
ik begrijp uit je verhaal dat het hele gebeuren rond koken je al flink tegenstaat. Ik denk dat je dat ergens ook wel uitstraalt, onbewust. Je zit voor het eten al aan te hikken tegen de afwas, je zit voor de boodschappen al aan te hikken tegen het koken zelf. Nu ben ik zelf geprezen met 2 fantastische eters (man+zoon), die werkelijk alles eten en wat ze niet kennen, willen proberen en ben ik zelf dol op koken.
Wat ik toevallig afgelopen week heb gedaan, met hulp van mijn schoonmoeder, is een weekmenu maken. Ik kon het namelijk niet meer verzinnen wat iedere dag te eten.
Begin als volgt. Je maakt een lijst met gerechten die je kunt en wilt maken. Van aardappels tot rijst, van groenten tot roerbak. Pakjes van Maggie/Knorr als ovenschotels met bloemkool gehakt en room etc etc echt alles wat je wat lijkt en wat je denkt te kunnen maken.
Schrijf dit alles onder elkaar en zet daarnaast kolommen met jullie namen. Ik begrijp een beetje uit je verhaal dat je alleen bent met 3 kinderen ? Laat uit deze lijst vooral de snacks en ongezonde dingen ( dit kun je wel doen als ze goed eten en als beloning eten we van het weekend een patatje JOEPIEEEEEEEE). En dan ga je samen met de kinderen (1 voor 1) zitten en aanvinken op de lijst wat ze lekker lijkt. Ook al zijn het er maar 2 of 3, krulletje/kruistje, denk dat je het wel snapt. Vanuit de gerechten waar ze alle 3 een krulletje neerzetten, ga je werken. Ik noem maar een voorbeeld: stel dat ze alle 3 wel een witlof willen proberen. Dat kun je koken met aardappels en vlees, maar ook in de oven met ham en kaas, maar er is ook een pakje van maggie: ovenschotel. Heb je al 3 gerechten. Wanneer je een weekmenu is gelukt, ga je voor 3 dagen boodschappen doen. Haal er wel een snoepje bij, maar "gezonde" (voorzover snoep gezond kan zijn). B.v. van Katja (apekoppen, biggetjes etc) die zijn zonder geur-, kleur- en smaakstoffen. Dit geef je hen pas wanneer zij een minimale hoeveelheid avondeten hebben gegeten die jij hen toewijst. Geen avondeten = geen snoep. Zet hen avondeten voor (aardappels kun je bijvoorbeeld zelf bakken in "goede" boter, ook heerlijk). Houden ze b.v. erg van kaas, doe dan b.v. een paar blokje of plakjes kaas ergens door heen. Ik denk dat je heel hard moet gaan worden en zeggen: geen avondeten eten ? Dan zonder eten naar bed. Geloof me, dat doen ze maar 1 keer. Want met een knorrend buikje je bed in, dat is echt vreselijk. Stel regels op tijdens het eten. Als je niets positiefs te melden hebt aan tafel, hou dan liever je mond.
Je kunt ook van hele simpele gerechten iets bijzonders maken door het om te toveren in een ovenschotel. Kook je groenten en aardappels, neem gehakt en kaas, doe dit laag voor laag in een ovenschaal, kaas erover heen en een minuut of 20 of 30 in de oven. Dit kun je overigens ook met pasta doen. Pasta koken, groenten en saus erover en dan een laag kaas. Voila .. de wereldgerechten van Heppie ;-). Experimenteer eens wat met kruiden. De kruiden van Stegeman zijn heerlijk over je vlees. Zelfs op een hamburger. De barbeque- grill- en braadkruiden kun je echt overal op smijten. En schaf ook de toetjes af. Tenzij ze natuurlijk goed gaan eten .. dit moet je echt een aantal weken vol zien te houden en dat wordt een bittere pil. Maak een lijst die je bij de eettafel in zicht hangt met regels en afspraken.
Dus niets zeggen als het niet positief kan zijn.
Hoeveelheid die mama opschept, moet op.
Geen snoepje/toetje als je niet of onvoldoende hebt gegeten. Ga je toch zeuren over het eten of wat ook, ga maar ff op de gang zitten. En ga zo maar door. Verwacht de eerste tijd absoluut geen feedback van je koters, maar zet wel door. En blijf doorzetten tot je het resultaat gaat zien. Iets opleuken met een schepje appelmoes kan ook nog. Wij eten bijvoorbeeld spinazie, met een stukje vlees (tartaar b.v. kun je er lekker doorheen prakken), aardappels een gekookt ei en een kloddertje mayo (kan halfvolle zijn). Sperciebonen of worteltjes/doperwtjes zijn ook niet altijd even lekker, beetje appelmoes doet wonderen.
Ik hoop van harte dat je dit voor elkaar gaat krijgen. Mocht je nog tips of wat ook willen hebben, een steuntje in de rug, je bent welkom om via de redactie mijn emailadres op te vragen.
Sterkte ermee en DOORBIJTEN he ?! JOEPPPPIEEEEEEE
Liefs Heppie
Geplaatst door Lonely_31 - 31 jaar - op 3 Sep 2010
Hallo Monique,
Ik wil allereerst zeggen dat het geen ik ga schrijven misschien niet leuk voor je is om te lezen, maar ik bedoel het goed!
Als ik jouw verhaal lees denk ik 1 ding: Je hebt je kinderen te veel vrijheid en keuzes gegeven!!
Ik ben ook moeder en absoluut niet perfect ( wie wel?) maar hier thuis heeft mijn dochter slecht per uitzondering iets te zeggen over het eten, met andere woorden, ik kook en het wordt opgegeten.
Ik denk dan ook dat jouw kinderen vanaf kleins af aan niet geleerd hebben alles te eten, anders zou het er niet aan toe gaan zoals het er nu aan toe gaat.
Regels? ik kook, papa doet de pannen afwassen en me dochter ruimt de tafel af en zet de spullen in de vaatwasser.
Als we op de camping zijn of in een huisje wast ze ook af.
Ik zou adviseren te zeggen dat zie je wel, als ze vragen wat ze willen eten en ja toch wat strenger aanpakken!!
Zo heb ik bij me kinderen ook nooit de korstjes eraf gehaald van het brood, je hebt sommige dingen zelf in de hand alleen wordt het pas moeilijk als je het in het begin toelaat en later wil af weer leren, dan zijn ze al verpest.
Ik snap als moeder zijnde dat het echt wel eens frustrerend is om te verzinnen wat ga ik vanavond toch eens maken, soms wordt het hier ook een boterham met ei, maar ik denk dat je gewoon wat harder moet worden en je vriend moet achter jou staan daarmee!
Sterkte in ieder geval!
Hallo Monique,
Ik wil allereerst zeggen dat het geen ik ga schrijven misschien niet leuk voor je is om te lezen, maar ik bedoel het goed!
Als ik jouw verhaal lees denk ik 1 ding: Je hebt je kinderen te veel vrijheid en keuzes gegeven!!
Ik ben ook moeder en absoluut niet perfect ( wie wel?) maar hier thuis heeft mijn dochter slecht per uitzondering iets te zeggen over het eten, met andere woorden, ik kook en het wordt opgegeten.
Ik denk dan ook dat jouw kinderen vanaf kleins af aan niet geleerd hebben alles te eten, anders zou het er niet aan toe gaan zoals het er nu aan toe gaat.
Regels? ik kook, papa doet de pannen afwassen en me dochter ruimt de tafel af en zet de spullen in de vaatwasser.
Als we op de camping zijn of in een huisje wast ze ook af.
Ik zou adviseren te zeggen dat zie je wel, als ze vragen wat ze willen eten en ja toch wat strenger aanpakken!!
Zo heb ik bij me kinderen ook nooit de korstjes eraf gehaald van het brood, je hebt sommige dingen zelf in de hand alleen wordt het pas moeilijk als je het in het begin toelaat en later wil af weer leren, dan zijn ze al verpest.
Ik snap als moeder zijnde dat het echt wel eens frustrerend is om te verzinnen wat ga ik vanavond toch eens maken, soms wordt het hier ook een boterham met ei, maar ik denk dat je gewoon wat harder moet worden en je vriend moet achter jou staan daarmee!
Sterkte in ieder geval!
Geplaatst door Lonely_31 - 31 jaar - op 3 Sep 2010
Sorry was vergeten te zeggen dat je dus ze mee moet laten helpen met de afwas!
En je vriend moet het voor je op nemen als ze zeuren dan moet hij zoiets zeggen als: beetje respect voor je moeder die toch maar weer zorgen dat het eten op tafel staat!
Hier gebeurd dat ook en dan voel ik me gesteunt, ik heb het idee dat jij je niet gewaardeerd voelt.
Kom op joh, dwing meer respect af voor jezelf!!
groetjes
Sorry was vergeten te zeggen dat je dus ze mee moet laten helpen met de afwas!
En je vriend moet het voor je op nemen als ze zeuren dan moet hij zoiets zeggen als: beetje respect voor je moeder die toch maar weer zorgen dat het eten op tafel staat!
Hier gebeurd dat ook en dan voel ik me gesteunt, ik heb het idee dat jij je niet gewaardeerd voelt.
Kom op joh, dwing meer respect af voor jezelf!!
groetjes
Geplaatst door mama24 - 24 jaar - op 3 Sep 2010
Ja daar ben ik het helemaal mee eens je man hoort je te steunen, zoals lonely al zegt!
Maar moederlijke irritaties zijn normaal.
Ja daar ben ik het helemaal mee eens je man hoort je te steunen, zoals lonely al zegt!
Maar moederlijke irritaties zijn normaal.
Geplaatst door moony - 48 jaar - op 3 Sep 2010
Hoi Monique,Het is herkenbaar maar zelf heb ik het nog nooit zo erg meegemaakt. Ik heb 3 kinderen, nu alle3 pubers. Vroeger toen ze klein waren, was het eten ook heel lastig voor mij. Maar.......ik stelde de regels op en geen gezeur! Ze hebben niets te kiezen. Ik ben het met Heppie eens dat je ook zo'n houding aanneemt(onbewust). De oudste lust geen rijst en groenten(nog steeds niet, 19 jaar!)maar zie, hij eet wel bepaalde groenten, nou dat is al een hele overwinning hoor! De middelste(17)was heeeeeel moeilijk met eten, lustte niets ook geen vlees maar zie, naar mate ze ouder werd, werd haar smaak ook beter. Eerst vlees en nu zelfs een heleboel groeten en ze probeert het ook(was vroeger nooit het geval). De jongste(15)eet alles op 2 dingen na, zij probeert ook echt alles uit. Ik maak ook altijd een lijstje van wat we gaan eten(whiteboard bij de koelkast)en je voorkomt dat je teveel koopt. Dit doe ik al jaren en ik ga echt niet elke dag boodschappen doen(ook al ben ik een fulltime huisvrouw). Ik wissel heel veel af dus 3x in de week vegetarisch, 2x vis en alleen in het weekend vlees. Lusten ze iets niet? Nou dan niet, ik ga echt niet apart koken. Toetje? Niet elke dag. En af en toe "slecht"eten kan heus wel maar echt niet te vaak hoor. En je partner moet ook achter je staan, volgens mij is hij ook wel een deel schuldig aan want wat jij aanvoelt, voelen die kinderen ook hoor! En zijn signalen merken ze heus wel. En jij geniet ook niet van het eten dus is het eten niet lekker. Probeer eens wat strenger te zijn en ga geen zielige verhaaltjes ophangen dat andere kinderen in de 3e wereld landen geen eten hebben, dat is ver van hun bed, zij kunnen zich daarbij geen voorstelling bij maken. Verwacht geen wonderen in het begin maar Hou het vol, JIJ BENT DE BAAS! Geniet zelf van het eten, laat je je niet gek maken.
Sterkte,
Moony
Hoi Monique,Het is herkenbaar maar zelf heb ik het nog nooit zo erg meegemaakt. Ik heb 3 kinderen, nu alle3 pubers. Vroeger toen ze klein waren, was het eten ook heel lastig voor mij. Maar.......ik stelde de regels op en geen gezeur! Ze hebben niets te kiezen. Ik ben het met Heppie eens dat je ook zo'n houding aanneemt(onbewust). De oudste lust geen rijst en groenten(nog steeds niet, 19 jaar!)maar zie, hij eet wel bepaalde groenten, nou dat is al een hele overwinning hoor! De middelste(17)was heeeeeel moeilijk met eten, lustte niets ook geen vlees maar zie, naar mate ze ouder werd, werd haar smaak ook beter. Eerst vlees en nu zelfs een heleboel groeten en ze probeert het ook(was vroeger nooit het geval). De jongste(15)eet alles op 2 dingen na, zij probeert ook echt alles uit. Ik maak ook altijd een lijstje van wat we gaan eten(whiteboard bij de koelkast)en je voorkomt dat je teveel koopt. Dit doe ik al jaren en ik ga echt niet elke dag boodschappen doen(ook al ben ik een fulltime huisvrouw). Ik wissel heel veel af dus 3x in de week vegetarisch, 2x vis en alleen in het weekend vlees. Lusten ze iets niet? Nou dan niet, ik ga echt niet apart koken. Toetje? Niet elke dag. En af en toe "slecht"eten kan heus wel maar echt niet te vaak hoor. En je partner moet ook achter je staan, volgens mij is hij ook wel een deel schuldig aan want wat jij aanvoelt, voelen die kinderen ook hoor! En zijn signalen merken ze heus wel. En jij geniet ook niet van het eten dus is het eten niet lekker. Probeer eens wat strenger te zijn en ga geen zielige verhaaltjes ophangen dat andere kinderen in de 3e wereld landen geen eten hebben, dat is ver van hun bed, zij kunnen zich daarbij geen voorstelling bij maken. Verwacht geen wonderen in het begin maar Hou het vol, JIJ BENT DE BAAS! Geniet zelf van het eten, laat je je niet gek maken.
Sterkte,
Moony
Geplaatst door Mami - 21 jaar - op 3 Sep 2010
Ik ben moeder maar niet van een kind die zo oud is. Het is wat ik op tafel leg, word opgegeten en anders ga je niet van tafel af.
Dat deed mijn moeder ook. Toen ik 6 was, was ik een moeilijker eten. Dus stuurde me moeder me naar me oma. En die was streng, ik moest gewoon eten. geen snoep of drinken tussen door. Ontbijt, avondeten, lunch en water. En ik lusstte daarna gelijk alles.
Wat me oma ook deed is laten zien hoe ze alles maakte. En dan hielp ik mee, dat kan ook iets leuk zijn.
Maar ik vind wel dat je kinderen enorm verwend zijn. Ik bedoel als jij je best doet in de keuken, kunnen ze bij voorbaat al gedver zeggen.
Maar een tip voor alles moeders. Mijn eten is super heerlijk en ik kook maximaal 25 min. Mijn geheim? In alles groente zet ik kippenbouilon in. Echt waar, heerlijk. Rijst moet je altijd maken met een scheutje olie en zout. En jus, moet je maken van sappen van vlees. Wie recepten wil, vraag me mail. Ik ben echt een goede, luie kok hahaha.
Ik ben moeder maar niet van een kind die zo oud is. Het is wat ik op tafel leg, word opgegeten en anders ga je niet van tafel af.
Dat deed mijn moeder ook. Toen ik 6 was, was ik een moeilijker eten. Dus stuurde me moeder me naar me oma. En die was streng, ik moest gewoon eten. geen snoep of drinken tussen door. Ontbijt, avondeten, lunch en water. En ik lusstte daarna gelijk alles.
Wat me oma ook deed is laten zien hoe ze alles maakte. En dan hielp ik mee, dat kan ook iets leuk zijn.
Maar ik vind wel dat je kinderen enorm verwend zijn. Ik bedoel als jij je best doet in de keuken, kunnen ze bij voorbaat al gedver zeggen.
Maar een tip voor alles moeders. Mijn eten is super heerlijk en ik kook maximaal 25 min. Mijn geheim? In alles groente zet ik kippenbouilon in. Echt waar, heerlijk. Rijst moet je altijd maken met een scheutje olie en zout. En jus, moet je maken van sappen van vlees. Wie recepten wil, vraag me mail. Ik ben echt een goede, luie kok hahaha.
Geplaatst door Constance - 47 jaar - op 4 Sep 2010
Kinderen weten feilloos hoe ze het beste aandacht kunnen krijgen. Geen positieve, dan maar negatieve.
Ze weten precies wat jij vervelend vindt en wat je raakt.
En elke keer is het weer de hoofdprijs: strijd en gedoe.
Je kinderen voelen zich dan even heerlijk de baas.
Dit proces kun je omkeren.
Je kinderen kunnen er zelf prima voor zorgen dat ze niet omkomen van de honger.
Laat ze hun eigen eten opscheppen. Geen commentaar meer geven! Negeer een tijdje alle negatieve gedrag rond het eten (af en toe op je lippen bijten!). Gewoon weer zeggen zoals al onze oma:s : hussen met je neus ertussen. En stoppen met straf geven als: geen toetje als je je bord niet leeg eet.
Zoek meer manieren om de angel uit de strijd te halen. En geef tegelijkertijd aandacht aan ze op een andere, positieve manier. Op andere momenten. Grote kans dat dit er een beetje bij in is geschoten de laatste tijd.
Kinderen weten feilloos hoe ze het beste aandacht kunnen krijgen. Geen positieve, dan maar negatieve.
Ze weten precies wat jij vervelend vindt en wat je raakt.
En elke keer is het weer de hoofdprijs: strijd en gedoe.
Je kinderen voelen zich dan even heerlijk de baas.
Dit proces kun je omkeren.
Je kinderen kunnen er zelf prima voor zorgen dat ze niet omkomen van de honger.
Laat ze hun eigen eten opscheppen. Geen commentaar meer geven! Negeer een tijdje alle negatieve gedrag rond het eten (af en toe op je lippen bijten!). Gewoon weer zeggen zoals al onze oma:s : hussen met je neus ertussen. En stoppen met straf geven als: geen toetje als je je bord niet leeg eet.
Zoek meer manieren om de angel uit de strijd te halen. En geef tegelijkertijd aandacht aan ze op een andere, positieve manier. Op andere momenten. Grote kans dat dit er een beetje bij in is geschoten de laatste tijd.
Geplaatst door dj - 25 jaar - op 5 Sep 2010
Hey,
Ik heb 2 kinderen van 3 en 5. Wij hebben ze vanaf dat ze begonnen te eten gezonde dingen gegeven. Mijn dochters zijn net zo blij met een een rauwe wortel, een bordje olijven en komkommer, als dat ze zijn met een snoepje. Wij vertellen ze geregeld ook wat eten doet voor het lichaam, zoals dat van wortelen het zicht beter word en van scampi (waar ze dol op zijn) de nagels gaan groeien, en van broccoli je haren gaan glanzen..(beetje overdreven, maar weten zij veel) Als je `s ochtends om 7 uur aan die van 3 vraagt, wat wil je als ontbijt, dan zegt ze standaart noodles soep, zalm en daarna kip... Sommige kinderen zijn gewoon moeilijk hoor, maar ik denk dat als je het positief brengt en ze betrekt bij het klaarmaken van de maaltijd, je al een eind op weg komt. Ook heb ik gemerkt dat het beter werkt om kleine porties te geven, zodat ze dan trots kunnen zeggen ik heb mijn bord leeg! ( die van mij eten wel tussen de middag warm, en `s avonds een 3gangen maaltijd) Geen dessert als er gezeurd word helpt misschien ook, en als er dan toch pannen op tafel moeten staan, waarom laat je ze dan niet zelf opscheppen, geklieder zal t vast worden, maar wat opgeschept word moet worden opgegeten. Het belangrijkste is dat mensen kunnen genieten van een maaltijd denk ik. In de supermarkt laat ik vaak de kinderen zelf de ingredienten pakken, en leg ze uit wat wel en niet bij elkaar past, als in gangen ect. Ik hoop dat je het kan veranderen, want het lijkt me heel zwaar om op zo`n ondankbare manier te worden behandeld door je eigen kinderen!
xxx
Hey,
Ik heb 2 kinderen van 3 en 5. Wij hebben ze vanaf dat ze begonnen te eten gezonde dingen gegeven. Mijn dochters zijn net zo blij met een een rauwe wortel, een bordje olijven en komkommer, als dat ze zijn met een snoepje. Wij vertellen ze geregeld ook wat eten doet voor het lichaam, zoals dat van wortelen het zicht beter word en van scampi (waar ze dol op zijn) de nagels gaan groeien, en van broccoli je haren gaan glanzen..(beetje overdreven, maar weten zij veel) Als je `s ochtends om 7 uur aan die van 3 vraagt, wat wil je als ontbijt, dan zegt ze standaart noodles soep, zalm en daarna kip... Sommige kinderen zijn gewoon moeilijk hoor, maar ik denk dat als je het positief brengt en ze betrekt bij het klaarmaken van de maaltijd, je al een eind op weg komt. Ook heb ik gemerkt dat het beter werkt om kleine porties te geven, zodat ze dan trots kunnen zeggen ik heb mijn bord leeg! ( die van mij eten wel tussen de middag warm, en `s avonds een 3gangen maaltijd) Geen dessert als er gezeurd word helpt misschien ook, en als er dan toch pannen op tafel moeten staan, waarom laat je ze dan niet zelf opscheppen, geklieder zal t vast worden, maar wat opgeschept word moet worden opgegeten. Het belangrijkste is dat mensen kunnen genieten van een maaltijd denk ik. In de supermarkt laat ik vaak de kinderen zelf de ingredienten pakken, en leg ze uit wat wel en niet bij elkaar past, als in gangen ect. Ik hoop dat je het kan veranderen, want het lijkt me heel zwaar om op zo`n ondankbare manier te worden behandeld door je eigen kinderen!
xxx
Geplaatst door Raymond - 20 jaar - op 5 Sep 2010
Consequent zijn, bij ons is de regel 3x zeuren onder het eten betekend zonder discussie, bord onder je neus uit, keuken uit, geen toetje meer, en de rest van de dag geen eten. Zeuren over eten vind ik zo onbeschoft en respectloos tegenover mensen die niets hebben. En dat weten mijn kinderen. Vinden ze iets niet lekker, en ik weet wel wanneer dat echt zo is, dan slaan ze alleen het toetje over. Respect voor eten en de arbeid die ervoor gedaan wordt is het toverwoord.
Natuurlijk houdt ik er wel een beetje rekening mee wat ik ze voorzet. Ik ga natuurlijk niet met opzet een maaltijd maken die uit drie dingen bestaat dat ze vies vinden of ik maak wat kleins voor de kids.
Bij jou gaat het denk niet om wat je kookt, maar wordt het gebruikt als machtsmiddel. Het is jouw zwakke plek en dat weten die rotzakken.
Wordt wat relaxter, laat je niet straffen, maar straf hun. Wie is de baas? Van een dagje eten is geen enkel kind dood gegaan. Al voelt het voor hun wel zo aan. Neem de controle terug. En blijf consequent al is dat in het begin moeilijk. Ze gaan er echt niet dood van!
Consequent zijn, bij ons is de regel 3x zeuren onder het eten betekend zonder discussie, bord onder je neus uit, keuken uit, geen toetje meer, en de rest van de dag geen eten. Zeuren over eten vind ik zo onbeschoft en respectloos tegenover mensen die niets hebben. En dat weten mijn kinderen. Vinden ze iets niet lekker, en ik weet wel wanneer dat echt zo is, dan slaan ze alleen het toetje over. Respect voor eten en de arbeid die ervoor gedaan wordt is het toverwoord.
Natuurlijk houdt ik er wel een beetje rekening mee wat ik ze voorzet. Ik ga natuurlijk niet met opzet een maaltijd maken die uit drie dingen bestaat dat ze vies vinden of ik maak wat kleins voor de kids.
Bij jou gaat het denk niet om wat je kookt, maar wordt het gebruikt als machtsmiddel. Het is jouw zwakke plek en dat weten die rotzakken.
Wordt wat relaxter, laat je niet straffen, maar straf hun. Wie is de baas? Van een dagje eten is geen enkel kind dood gegaan. Al voelt het voor hun wel zo aan. Neem de controle terug. En blijf consequent al is dat in het begin moeilijk. Ze gaan er echt niet dood van!
Reactie plaatsen
