Eetsmakelijk!
Geplaatst door Monique - 39 jaar - op 2 Sep 2010, 21:56:30
‘Joepie’ het is weer etenstijd!
Eigenlijk kan ik dat ‘joepie’ beter weglaten, dan is de zin namelijk meer kloppend hier in huis.
Het is hier eerlijk gezegd alles behalve dat woordje ‘Joepie’.
Waarom ik dat woord dan toch gebruik?
Ach misschien toch een stukje sarcasme of omdat ik het woord onbewust associeer met het woord ‘snoepie’ dan wordt het ineens weer wel ‘joepie’.
Snap je het nog?
Als ik mijn kinderen vraag: willen jullie een snoepie volgt het antwoord ’joepie’ er namelijk vaak onmiddellijk achteraan. Ja, dan wel!
Ooit bij stilgestaan dat een groot deel van de dag in het teken, van die bij ons altijd ‘oh zo gezellige maaltijd’ staat…?
Mijn kinderen stellen iedere dag dan ook weer die zelfde vraag, die ik overigens nooit zin heb om te beantwoorden, omdat de intonatie waarop die vraag gesteld wordt, mij gewoonweg niet bevalt.
Op de vraag :’Wat eten we?’(waarbij het woordje ’we’ een flinke toon omlaag gaat i.p.v. van een toon omhoog zoals dat hoort bij een vraag) wordt standaard, ongeacht wat voor gezond antwoord ik ga geven, gereageerd met: ’Gatver!’
Als het een keertje niet gezond eten betreft (maar dan heb ik het vaak zelf weer niet gemaakt ) ja, dan maakt het woordje gatver plaats voor: oh lekker! (hoe voorspelbaar..)
Hoe verleidelijk als moeder is het dan om gewoon even een zak patat te halen bij de snack, scheelt een hoop geld , afwas , en vooral gemekker..
Het avond eten is eigenlijk bij ons thuis al jaren een strijd. Alsof het een straf is om gezond te eten. Op mijn vaak terugkerende zielige verhaal over de arme kindertjes die alleen maar rijst eten wordt allang niet meer vol medelijden
gereageerd. Zij zijn zielig, hadden zij maar alleen die rijst..
Je zal ze toch…
Ik ben huismama, dus vind ik het logisch dat ik deze ’wat zullen we eten’ taak en de rest dagelijks tot mijn rekening neem.
Maar het hele gedoe eromheen is iets wat behoorlijk onderschat wordt.
Het is namelijk niet ëën taak, het zijn er een heleboel! Het begint altijd al in de ochtend als mijn hoofd nog helemaal niet naar eten staat (laat staan naar warm eten..).
Wat gaan we maken? In mijn gedachten zie ik van alles door mijn hoofd stomen. Gelukkig blijven de geuren me nog bespaard in dit stadium.
Een ieder heeft ook nog een zeer uiteenlopende smaak hier in huis dus de keuze van wat het gaat worden is ook zeer zeer beperkt.
Dan volgt het boodschappen doen, ook al niet echt een hobby van me. Als je gezond en verantwoord wil koken valt de prijs me toch altijd weer behoorlijk tegen. Vergeet niet, als kinderen het eten waarderen en mij (lees: 1 keertje..) een complimentje geven in de zin van dat ze het (een heel, heel, heel klein beetje) lekker vinden dan heb ik het geld er graag voor over en de tijd om ze vaker te plezieren.
Dan volgt het koken zelf, ik ben er eerlijk gezegd nooit een grote ster in geweest, maar ik doe in ieder geval wel altijd mijn best. Tafeldekken en niet te vergeten de presentatie, die is ook belangrijk. Ja, ja door veel ervaring leert men. Zwarte borden komen chiquer over als de witte en ik probeer dan ook nog heel braaf de (schijf van 5) te handhaven en het mooi en vooral aantrekkelijk op de bordjes te scheppen.
Met tegenzin (misschien moet ik wat meer lachen bij het opdienen) kom ik iedere vond weer met de dampende pannen aanzeulen die worden toe gestaard door 3 chagrijnige gezichten (en dan zeg ik het nog netjes).
De spreuk: ‘Zien eten doet eten’ gaat bij ons helemaal niet op. Helaas het eten op de bordjes vaak ook niet…
Moet je die kwade blikken eens zien als ik ze gewoon ‘eetsmakelijk’ toewens.. Starend naar mij en dan weer naar hun bordje alsof ik van een andere planeet kom en mijn zin niet klopt met wat zij zien. Als blikken konden doden..(!?)
Toevallig wil ik gewoon het beste voor mijn kinderen.
Nee, Niet laten staan..ook niet een klein beetje, gewoon alles opeten! Ik probeer me netjes in te houden maar eigenlijk zit ik mezelf dagelijks op te vreten. Van binnen dan hé..
En dan geef ik ze echt niet al te veel hoor! Ondertussen zie ik alles (geklier), hoor ik alles (veel onaangenaam gesmak), voel ik alles (geschop onder tafel) het enige dat eigenlijk nog ontbreekt zijn mijn smaakzintuigen. Ik ben zo met de rest bezig dat ik zelf vergeet te genieten van mijn eten. Ik proef het nog geen eens. Hap, slik, weg. Ja, zoiets..
Mijn vriend doet braaf zijn best hoor maar ik ben toevallig nogal erg gevoelig voor non-verbale signalen die mij meer dan genoeg zeggen. Een veel voorkomende zin hier is ’hoeveel happen nog’? Mijn gebruikelijke antwoord is : Als ik niets meer van je groenten zie dan heb je genoeg happen op.
Ik weet het, mijn creativiteit is ver te zoeken maar mijn geduld inmiddels ook.
Is het dan zo’n opgave om gewoon je bord leeg te eten? Hoe storend kunnen je tafelgenoten zijn?
Als de kinderen met het toetje beginnen begint ook mijn toetje toe namelijk die enorme berg afwas (nee wij hebben geen afwasmachine).
Ik ben blij als de hele klus geklaard is en ik moe (maar niet echt voldaan) op de bank kan kruipen en mijn eten even kan laten zakken.
Eventjes maar, voordat zich weer die ene vraag opdient....
Eigenlijk kan ik dat ‘joepie’ beter weglaten, dan is de zin namelijk meer kloppend hier in huis.
Het is hier eerlijk gezegd alles behalve dat woordje ‘Joepie’.
Waarom ik dat woord dan toch gebruik?
Ach misschien toch een stukje sarcasme of omdat ik het woord onbewust associeer met het woord ‘snoepie’ dan wordt het ineens weer wel ‘joepie’.
Snap je het nog?
Als ik mijn kinderen vraag: willen jullie een snoepie volgt het antwoord ’joepie’ er namelijk vaak onmiddellijk achteraan. Ja, dan wel!
Ooit bij stilgestaan dat een groot deel van de dag in het teken, van die bij ons altijd ‘oh zo gezellige maaltijd’ staat…?
Mijn kinderen stellen iedere dag dan ook weer die zelfde vraag, die ik overigens nooit zin heb om te beantwoorden, omdat de intonatie waarop die vraag gesteld wordt, mij gewoonweg niet bevalt.
Op de vraag :’Wat eten we?’(waarbij het woordje ’we’ een flinke toon omlaag gaat i.p.v. van een toon omhoog zoals dat hoort bij een vraag) wordt standaard, ongeacht wat voor gezond antwoord ik ga geven, gereageerd met: ’Gatver!’
Als het een keertje niet gezond eten betreft (maar dan heb ik het vaak zelf weer niet gemaakt ) ja, dan maakt het woordje gatver plaats voor: oh lekker! (hoe voorspelbaar..)
Hoe verleidelijk als moeder is het dan om gewoon even een zak patat te halen bij de snack, scheelt een hoop geld , afwas , en vooral gemekker..
Het avond eten is eigenlijk bij ons thuis al jaren een strijd. Alsof het een straf is om gezond te eten. Op mijn vaak terugkerende zielige verhaal over de arme kindertjes die alleen maar rijst eten wordt allang niet meer vol medelijden
gereageerd. Zij zijn zielig, hadden zij maar alleen die rijst..
Je zal ze toch…
Ik ben huismama, dus vind ik het logisch dat ik deze ’wat zullen we eten’ taak en de rest dagelijks tot mijn rekening neem.
Maar het hele gedoe eromheen is iets wat behoorlijk onderschat wordt.
Het is namelijk niet ëën taak, het zijn er een heleboel! Het begint altijd al in de ochtend als mijn hoofd nog helemaal niet naar eten staat (laat staan naar warm eten..).
Wat gaan we maken? In mijn gedachten zie ik van alles door mijn hoofd stomen. Gelukkig blijven de geuren me nog bespaard in dit stadium.
Een ieder heeft ook nog een zeer uiteenlopende smaak hier in huis dus de keuze van wat het gaat worden is ook zeer zeer beperkt.
Dan volgt het boodschappen doen, ook al niet echt een hobby van me. Als je gezond en verantwoord wil koken valt de prijs me toch altijd weer behoorlijk tegen. Vergeet niet, als kinderen het eten waarderen en mij (lees: 1 keertje..) een complimentje geven in de zin van dat ze het (een heel, heel, heel klein beetje) lekker vinden dan heb ik het geld er graag voor over en de tijd om ze vaker te plezieren.
Dan volgt het koken zelf, ik ben er eerlijk gezegd nooit een grote ster in geweest, maar ik doe in ieder geval wel altijd mijn best. Tafeldekken en niet te vergeten de presentatie, die is ook belangrijk. Ja, ja door veel ervaring leert men. Zwarte borden komen chiquer over als de witte en ik probeer dan ook nog heel braaf de (schijf van 5) te handhaven en het mooi en vooral aantrekkelijk op de bordjes te scheppen.
Met tegenzin (misschien moet ik wat meer lachen bij het opdienen) kom ik iedere vond weer met de dampende pannen aanzeulen die worden toe gestaard door 3 chagrijnige gezichten (en dan zeg ik het nog netjes).
De spreuk: ‘Zien eten doet eten’ gaat bij ons helemaal niet op. Helaas het eten op de bordjes vaak ook niet…
Moet je die kwade blikken eens zien als ik ze gewoon ‘eetsmakelijk’ toewens.. Starend naar mij en dan weer naar hun bordje alsof ik van een andere planeet kom en mijn zin niet klopt met wat zij zien. Als blikken konden doden..(!?)
Toevallig wil ik gewoon het beste voor mijn kinderen.
Nee, Niet laten staan..ook niet een klein beetje, gewoon alles opeten! Ik probeer me netjes in te houden maar eigenlijk zit ik mezelf dagelijks op te vreten. Van binnen dan hé..
En dan geef ik ze echt niet al te veel hoor! Ondertussen zie ik alles (geklier), hoor ik alles (veel onaangenaam gesmak), voel ik alles (geschop onder tafel) het enige dat eigenlijk nog ontbreekt zijn mijn smaakzintuigen. Ik ben zo met de rest bezig dat ik zelf vergeet te genieten van mijn eten. Ik proef het nog geen eens. Hap, slik, weg. Ja, zoiets..
Mijn vriend doet braaf zijn best hoor maar ik ben toevallig nogal erg gevoelig voor non-verbale signalen die mij meer dan genoeg zeggen. Een veel voorkomende zin hier is ’hoeveel happen nog’? Mijn gebruikelijke antwoord is : Als ik niets meer van je groenten zie dan heb je genoeg happen op.
Ik weet het, mijn creativiteit is ver te zoeken maar mijn geduld inmiddels ook.
Is het dan zo’n opgave om gewoon je bord leeg te eten? Hoe storend kunnen je tafelgenoten zijn?
Als de kinderen met het toetje beginnen begint ook mijn toetje toe namelijk die enorme berg afwas (nee wij hebben geen afwasmachine).
Ik ben blij als de hele klus geklaard is en ik moe (maar niet echt voldaan) op de bank kan kruipen en mijn eten even kan laten zakken.
Eventjes maar, voordat zich weer die ene vraag opdient....
Reacties
Geplaatst door raymond - 30 jaar - op 5 Sep 2010, 13:51:10
ik ben geen 20 maar 30. Sorry, tikfoutje
ik ben geen 20 maar 30. Sorry, tikfoutje
Geplaatst door Heppie - 37 jaar - op 6 Sep 2010, 08:10:20
moest wel lachen om je Raymond. De rotzakken ..
Maar je hebt helemaal gelijk, ben het zoooo met je eens. Niet zeuren over eten. Mijn zoontje zei een keer: weer dat smerige eten. Dat heeft hij geweten. Hij heeft dan van ons nog wel 2 droge boterhammen gekregen later, want het gaat toch wel aan een moedershart (en vaak ook vadershart, maar ik geloof dat die in de regel iets harder KUNNEN zijn) als je kind huilt omdat ie honger heeft. Of ben ik nu TE soft? Ik heb dan wel het geluk dat mijn ventje echt heel heel veel lust. Maar inderdaad zo ondankbaar over eten, niets is echt smerig, maar als je het niet lust, is een ander verhaal. Daar hou ik uiteraard ook rekening mee.
moest wel lachen om je Raymond. De rotzakken ..
Maar je hebt helemaal gelijk, ben het zoooo met je eens. Niet zeuren over eten. Mijn zoontje zei een keer: weer dat smerige eten. Dat heeft hij geweten. Hij heeft dan van ons nog wel 2 droge boterhammen gekregen later, want het gaat toch wel aan een moedershart (en vaak ook vadershart, maar ik geloof dat die in de regel iets harder KUNNEN zijn) als je kind huilt omdat ie honger heeft. Of ben ik nu TE soft? Ik heb dan wel het geluk dat mijn ventje echt heel heel veel lust. Maar inderdaad zo ondankbaar over eten, niets is echt smerig, maar als je het niet lust, is een ander verhaal. Daar hou ik uiteraard ook rekening mee.
Geplaatst door Anonymous - 21 jaar - op 7 Dec 2010, 20:51:48
Als ik aan mijn moeder denk, zie ik haar vooral in de keuken. Dat is niet omdat ik mijn lieve, zorgzame mama zie als melkkoe waar vooral eten uit komt, maar omdat ze zo graag kookt. Uit het verhaal kan ik niet opmaken of je koken leuk vindt, maar de lol erin is zo'n 50% van de smaak. Hoewel ik mezelf best een lastige eter vind (ik lust 'basis'zaken, zoals champignons en olijven niet, maar lust al helemaal geen vis), is het mijn moeder altijd goed gelukt om me in ieder geval aan het proeven te krijgen.
Misschien is het wel een heel slim trucje van haar geweest, wat ik tot de dag van vandaag niet door heb. Maar misschien komt het ook wel doordat mijn moeder mijzelf en mijn zusje wist te betrekken bij het koken. Natuurlijk wel oppassen met kinderen in de keuken, maar helpen met boontje breken, tomaten wassen of zelfs boodschappen doen betrekt kinderen bij het eten dat er op hun bordje ligt. Natuurlijk heeft het ook zijn strubbelingen gehad, we moesten blijven zitten totdat ons bord leeg was (of bedtijd...).
Maar wat ik wil zeggen; tot op de dag van vandaag ben ik bereid om zelfs de mislukte creaties van mijn moeder te proberen. Juist omdat ze het altijd heel erg vindt als haar spinazie-quiche te waterig is en uit elkaar valt. Presentatie is niet alles...
Maar het kan wel helpen, bedenk ik me opeens: spinazie is altijd een heikel punt bij kinderen, maar mijn moeder had daar een trucje voor. Ze kookte per persoon een ei en sneed een tomaat door de helft. Als je dan het ei in het midden van de het 'gras' (de spinazie) zet, met de tomaat erop met het snijvlak naar onderen met wat stipjes mayonaise erop, had je een kabouterpaddestoel. Maakte spinazie in ieder geval leuker.
Ik hoop dat je er iets aan hebt, en ook dat je je enthousiasme in koken kunt vinden. Bijkomend voordeel is dat koken niet meer de lijdensweg is die het nu voor je is, maar je geeft je kinderen een belangrijke les mee voor (heel veel) later; koken is leuk! Ik merk nu ik op mezelf woon ook dat ik graag kook voor andere mensen. En ook als het eruit ziet alsof de kat op het bord heeft gekotst, krijg ik meestal goede reacties. Ben zelfs zover gekomen dat ik (toch wel kieskeurige) mensen geitenvlees heb laten proberen, terwijl ze daar toch in de eerste instantie niet zo happig op waren. Niet om mezelf zo gaaf af te schilderen, maar om mijn punt te illustreren.
Sorry, reactie is nogal lang geworden... Maar hoop echt dat je hier iets aan hebt.
Succes en vooral veel kookplezier!
Als ik aan mijn moeder denk, zie ik haar vooral in de keuken. Dat is niet omdat ik mijn lieve, zorgzame mama zie als melkkoe waar vooral eten uit komt, maar omdat ze zo graag kookt. Uit het verhaal kan ik niet opmaken of je koken leuk vindt, maar de lol erin is zo'n 50% van de smaak. Hoewel ik mezelf best een lastige eter vind (ik lust 'basis'zaken, zoals champignons en olijven niet, maar lust al helemaal geen vis), is het mijn moeder altijd goed gelukt om me in ieder geval aan het proeven te krijgen.
Misschien is het wel een heel slim trucje van haar geweest, wat ik tot de dag van vandaag niet door heb. Maar misschien komt het ook wel doordat mijn moeder mijzelf en mijn zusje wist te betrekken bij het koken. Natuurlijk wel oppassen met kinderen in de keuken, maar helpen met boontje breken, tomaten wassen of zelfs boodschappen doen betrekt kinderen bij het eten dat er op hun bordje ligt. Natuurlijk heeft het ook zijn strubbelingen gehad, we moesten blijven zitten totdat ons bord leeg was (of bedtijd...).
Maar wat ik wil zeggen; tot op de dag van vandaag ben ik bereid om zelfs de mislukte creaties van mijn moeder te proberen. Juist omdat ze het altijd heel erg vindt als haar spinazie-quiche te waterig is en uit elkaar valt. Presentatie is niet alles...
Maar het kan wel helpen, bedenk ik me opeens: spinazie is altijd een heikel punt bij kinderen, maar mijn moeder had daar een trucje voor. Ze kookte per persoon een ei en sneed een tomaat door de helft. Als je dan het ei in het midden van de het 'gras' (de spinazie) zet, met de tomaat erop met het snijvlak naar onderen met wat stipjes mayonaise erop, had je een kabouterpaddestoel. Maakte spinazie in ieder geval leuker.
Ik hoop dat je er iets aan hebt, en ook dat je je enthousiasme in koken kunt vinden. Bijkomend voordeel is dat koken niet meer de lijdensweg is die het nu voor je is, maar je geeft je kinderen een belangrijke les mee voor (heel veel) later; koken is leuk! Ik merk nu ik op mezelf woon ook dat ik graag kook voor andere mensen. En ook als het eruit ziet alsof de kat op het bord heeft gekotst, krijg ik meestal goede reacties. Ben zelfs zover gekomen dat ik (toch wel kieskeurige) mensen geitenvlees heb laten proberen, terwijl ze daar toch in de eerste instantie niet zo happig op waren. Niet om mezelf zo gaaf af te schilderen, maar om mijn punt te illustreren.
Sorry, reactie is nogal lang geworden... Maar hoop echt dat je hier iets aan hebt.
Succes en vooral veel kookplezier!
Geplaatst door Anonymous - 21 jaar - op 7 Dec 2010, 21:00:01
Oh, praktische ps:
'stiekem heel gezond' doet het ook wel eens goed. Heb je een geode staafmixer voor nodig, maar bijvoorbeeld een pastasaus met daarin wortel, selderij en pompoen is herkenbaar natuurlijk vies en bah, maar gepureerd smullen ;). Stukjes kunnen groter gehouden worden naarmate je kinderen het makkelijker eten. Of wortel met tomaat. Zorg dat je een wat zoetere smaak mengt met een 'gezonde'; zoals wortel. Veel kinderen vinden dit lekker omdat het wat zoeter is van smaak, en het is ideaal om dat dan te mengen met 'vieze' groente. Of Grootmoeder's combi rode kool met appeltjes.
Mijn schoonmoeder maakte vroeger zuurkool met banaan, dat ging er goed in bij haar kinderen. Zelf nooit gegeten, dus geen idee. Vriendlief is een vuilnisvat, maar zijn broers en zussen zijn wat kieskeuriger en dat ging allemaal goed.
Oh, praktische ps:
'stiekem heel gezond' doet het ook wel eens goed. Heb je een geode staafmixer voor nodig, maar bijvoorbeeld een pastasaus met daarin wortel, selderij en pompoen is herkenbaar natuurlijk vies en bah, maar gepureerd smullen ;). Stukjes kunnen groter gehouden worden naarmate je kinderen het makkelijker eten. Of wortel met tomaat. Zorg dat je een wat zoetere smaak mengt met een 'gezonde'; zoals wortel. Veel kinderen vinden dit lekker omdat het wat zoeter is van smaak, en het is ideaal om dat dan te mengen met 'vieze' groente. Of Grootmoeder's combi rode kool met appeltjes.
Mijn schoonmoeder maakte vroeger zuurkool met banaan, dat ging er goed in bij haar kinderen. Zelf nooit gegeten, dus geen idee. Vriendlief is een vuilnisvat, maar zijn broers en zussen zijn wat kieskeuriger en dat ging allemaal goed.
Geplaatst door Sun35 - 35 jaar - op 10 Dec 2010, 19:51:20
Ik kan me helemaal vinden in de reactie van Anonymous.
Het laten meehelpen met koken doet wonderen.
Ik ben niet iemand die graag in de keuken staat, maar met hulp van de kinderen is het een feestje.
Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn, maar laten meehelpen met bv. de afwas kan echt geen kwaad en maak er dan een feestje van ookal duurt het dan langer.
Sun
Ik kan me helemaal vinden in de reactie van Anonymous.
Het laten meehelpen met koken doet wonderen.
Ik ben niet iemand die graag in de keuken staat, maar met hulp van de kinderen is het een feestje.
Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn, maar laten meehelpen met bv. de afwas kan echt geen kwaad en maak er dan een feestje van ookal duurt het dan langer.
Sun
Reactie plaatsen
