Hallo,
 
Ik heb er lang over nagedacht om mijn verleden hier neer te zetten maar ik zet nu toch de stap. Ik wil graag met jullie delen hoe ik vroeger in verschillende pleeggezinnen ben gekomen en wat er verder met mijn familie is gebeurd.
Dus als je interesse hebt? :)
Ik doe het in verschillende delen anders word het niet meer leuk om te lezen.
bij deze deel 1:
 
Ik heb al zoveel meegemaakt in me leven. En ik ben pas 20 jaar.
 
Ouders gescheiden, 4 pleeggezinnen, verhuizen, buren ruzies eigenlijk teveel om op te noemen.
 
Ik zal eerst eens vertellen waar mijn familie uit bestaat:1 oma ( van vaders kant) 1 moeder, 1 vader (gescheiden toen ik 6 jaar was), 1 broer, 1 zus en 1 broertje. Dus een best drukke familie. Me oudere broer en zus zijn toen ze klein waren al overgeplaatst naar een internaat dus ik had alleen me broertje thuis, daar kon ik niet veel mee spelen want hij was nog te klein.
 
 
 
Maar ik zal bij het begin beginnen: De geboorte (05-06-1991).
 
Van mijn geboorte weet ik niet veel af. Het enige wat ik later te horen kreeg is dat mijn vader huilend de kraamkamer uit was gelopen omdat ik een meisje was en hij had liever een jongen.
 
 
 
Verder weet ik niet veel van mijn geboorte tot aan mijn 6de levensjaar, hier begint het verhaal: 1ste pleeggezin (periode 16-09-1997 tot 24-12-1997 pleeggezin Born):
 
Ik was als klein kind nog niet echt bewust van alles. Toen ik thuis kwam van school zei mama tegen me: “Ik moet vandaag naar de dokter, ik zie je vanavond engel van me.”
 
Verder wist ik me wel te amuseren en papa kwam s`avonds thuis en me broertje was thuis. Ik maar wachten en wachten maar mama kwam niet thuis.
 
 Ik was boven op me kamer aan het spelen die avond en ik wilde naar onder om te vragen waar mama nou bleef. Ik liep naar onder en ik zag papa aan de telefoon, hij was vrij boos en geërgerd.
 
Ik was even aan het wachten tot papa klaar was en vroeg: “Papa weet jij hoe laat mama thuis komt?”
 
“Mama komt waarschijnlijk niet meer thuis althans voorlopig niet meer.” Zei papa geërgerd
 
Mijn ogen werden rood en de tranen rolde over me wangen.
 
“Maar als je het niet erg vind gaat papa nou weer verder met telefoneren.”
 
Ik was weer naar me kamer gegaan gooide me hoofd in mijn kussen en kon maar niet stoppen met huilen.
 
Een paar uur later kwam onze gezinsvoogd om mijn kamer en zei haastig:
 
“Gabrielle, je moet je spullen gaan inpakken want papa kan niet voor je zorgen.”
 
“en..en..mama dan?” Snikte ik.
 
“Dat komt wel allemaal goed met mama, laten we nou je spullen gaan inpakken.”
 
Toen was ik met mijn gezinsvoogd al mijn spullen aan het inpakken om mee te nemen. We hadden alles in de auto geladen en ik moest alvast instappen. Ondertussen stond papa nog met onze gezinsvoogd te praten en papa liep daarna naar binnen en sloeg de deur dicht. Onze gezinsvoogd stapte in de auto en begon te rijden.
 
Allerlei gedachten gingen in me op: Waar gaan we naar toe? Is hij wel te vertrouwen? Kom ik ooit nog thuis en boven alles komt mama ooit nog thuis?
 
Naar een paar uur rijden waren we aangekomen bij botanie. Ik moest uit de auto en meelopen met mijn gezinsvoogd. We gingen naar binnen en we moest ons melden bij de receptie.
De receptie was meteen aan je linkerzijde als je binnenkwam verder in de kamer zag het er vrij ouderwets uit met nog een leren bank en wat schilderijen aan de muur. Ik had nog geen tijd om helemaal rond te kijken want ik werd meteen gevraagd om mee te lopen. We liepen door een gang heen met een rode loper op de grond. Er waren aan beide kanten kamers en ongeveer de derde kamer van links moesten we naar binnen. Toen we binnen kwamen waren aan de rechterkant van mij kinderen aan het spelen en er stond een tafel tegen het raam met 6 stoelen daar zat een vrouw aan de tafel. Ik zag aan haar uitdrukking dat ik haar niet aardig vond. Vrij slonzig en een hele streng gezicht. Ik ging kijken wat de kinderen aan het doen waren en me gezinsvoogd ging met die vrouw praten.
 
Na een paar uur kletsen moest ik opruimen en meekomen. Ik liep mee met mijn gezinsvoogd. Toen we buiten waren aangekomen zei hij:
 
“Die vrouw wat daar zit dat word voorlopig jouw nieuwe mama, we pakken nou de spullen uit de auto en die leggen we bij haar in het busje.”
 
“Maar…maar… Ik wil naar mama toe.”Zei ik met een verdrietige stem.
 
“Gabrielle, je weet dat, dat voorlopig niet meer gebeurd.”
 
Ik hield verder mijn mond dicht en deed maar gewoon wat mijn gezinsvoogd zei, dus ik pakte alle spullen in en net dat we met het laatste bezig waren kwam de vrouw naar buiten die mijn pleegmoeder werd.
 
“Oké, is dat alles? Dan stap maar in, dan gaan we ook meteen.” Zei de vrouw met een strenge stem.
 
Ik werd al een beetje bang toen ze dat zei maar ik ben gewoon ingestapt.
 
En daar zat ik weer in de auto ofjah busje, met de andere kinderen.
 
Na een uur rijden waren we er. Het was een best groot huis, echt een detail kan ik me niet meer herinneren, maar ze hadden ook een hele grote achtertuin met een grote boom. Mijn kamer moest ik met 2 andere delen, een baby’tje en nog een meid die een jaar jonger als mij was.
 
Ik heb me die avond in slaap gehuild.
 
 
 
En de weken gingen voorbij zonder dat ik wat hoorde van mama. Tot op een dag…
 
“Gabrielle kom eens hier! Jij gaat volgende week een dagje je moeder bezoeken.” Zei de vrouw zo dat het net leek dat ze blij was dat ze een dagje van me af was.
 
Ik was natuurlijk helemaal enthousiast en begon de dagen af te tellen.
 
Die week ging vrij snel voorbij en de dag om mama te zien was aangebroken:
 
“Gabrielle, sta je op? We brengen je zo naar botanie.” Schreeuwde mijn pleegvader vanuit de trap.
 
Ik stond heel snel op en kleedde mezelf aan en ik was heel snel beneden.
 
Toen ik onder kwam stond mijn pleegmoeder al klaar ik liep met haar mee naar buiten de auto in. Na een uur rijden kwamen we aan bij botanie, ik wilde al naar binnen rennen maar ik moest rustig aan doen. We kwamen weer langs de receptie en naar de dezelfde kamer als een paar maanden geleden. Maar nou waren mijn broer, me zus, me broertje en me vader stonden daar en toen iedereen klaar was en mijn pleegmoeder ook weer naar huis waren we gegaan, op naar mama!
 
We hebben het die dag heel leuk gehad en wilde dat er geen eind aan kwam maar toch ging de dag heel snel voorbij en moest ik weer terug. Ik heb me die avond weer in slaap gehuild maar ik had een troost me broertje was meegekomen die moest ook het pleeggezin in dus tenminste iemand van de familie bij me.
 
 
 
Er gingen een paar weken voorbij en ik mocht een middag afspreken met een vriendin, ik kwam iets eerder thuis omdat me vriendin ging eten en de ouders geen rekening met me hadden gehouden. Ik vond het niet erg ik was me alleen aan het afvragen hoe ik me pleegmoeder ging vragen voor nog wat te eten. Toen ik thuis kwam zag ik niemand en riep onder aan de trap: “Ik ben thuis!”
 
“Oh, eindelijk trut! Ik heb je vaak genoeg gezegd dat je schoenen in het schoenenkastje moet doen en niet hier boven aan de trap.” Zei ze kwaad en gooide me schoenen naar me toe.
 
Ik had al mijn moed bij elkaar geraapt om te zeggen: “zou ik misschien nog wat te eten mogen want ik heb bij me vriendin niks gehad.”
 
“Jij gaat je eerst douche en dan kijk ik wel of ik nog wat heb.”
 
Ik ging me douche en aan het denken wat ze had klaargemaakt want ik had best honger en toen ik onder kwam lag er een broodje eierensalade op de tafel.
 
Ik dacht: “Hey, dat lijkt me lekker!”
 
“Je hebt dat broodje op nadat sesamstraat is afgelopen, heb je dat niet? Dan volgen er consequenties.” Zei me pleegmoeder streng.
 
Ik wist niet precies wat dat woord betekende maar ik wist wel dat ik snel kwam te eten want ik had niet meer zolang. Ik ging aan tafel zitten en nam de eerste hap.
 
Het was zo vies dat ik begon te kokhalzen. Ik werd steeds banger omdat ik het broodje bijna niet kreeg binnengehouden, dan maar kleine happen proberen.
 
Totdat ik de aftiteling hoorde van sesamstraat en ik moest nog de helft van me broodje….
 
Ik keek achter me en daar kwam me pleegmoeder al. Ik een diepe zucht genomen en dat hele broodje in me mond geduwd. En voor ik het wist stond me pleegmoeder naast me.
 
“Ben je eindelijk klaar met je broodje?” Zei ze en nam het bord weg.
 
Ik humde maar wat en probeerde dat broodje binnen te houden.
 
“Oké, sesamstraat is afgelopen ga maar naar bed.”
 
Ik kon niks zeggen dus ben ik maar gewoon naar boven gegaan en nog geprobeerd me broodje af te slikken wat me wel is gelukt.
 
 
 
Een paar weken gingen weer voorbij en de Sinterklaas naderde. Ik was helemaal in de stemming. Op pakjesavond was het helemaal leuk, ik mocht al langer opblijven:
 
“Gabrielle, ga je pantoffels aan doen.”
 
Ik vrolijk Sinterklaas liedjes aan het zingen en ik liep zo naar de gang om mijn pantoffels aan te doen. Maar eerst nog even naar het toilet maar die was ook op de gang.
 
Alles gedaan en ik deed de deur weer open van de gang…
 
Ik kon mijn ogen niet geloven rond de hele deur was omringd met cadeautjes. Ik sprong een gat in de lucht,
 
“Kom eens kijken… Kom eens kijken! Sinterklaas is op bezoek geweest.”
 
Me pleegmoeder kwam kijken en ik zag voor de eerste keer een glimlach op haar gezicht. De andere kinderen kwamen ook kijken. Maar ik moest wel wat rustiger doen omdat het baby’tje en me broertje lagen te slapen.
 
We namen alle cadeautjes mee naar de woonkamer en gingen kijken van wie alles was.
 
Ik weet niet meer precies wat ik had gekregen aan cadeau`s ik weet wel nog dat ik heel veel chocoladeletters had gekregen. Dat was Sinterklaas voor mij een van de beste die ik als klein kind heb mogen ervaren.
 
 
 
Tegen het einde van het pleegezin hoorde ik dat we op vakantie gingen naar Frankrijk voor 2 weken. Toen de 2 weken ten einde liepen kreeg ik te horen dat ik weer terug mocht naar huis, maar dat mijn broertje nog even moest blijven. Ik dacht als klein kind dat er nog geen plaats was thuis voor me broertje naderhand kreeg ik pas te horen dat ze alles aan het doen waren om me broertje te kunnen houden. Maar dat het niet meer gelukt was toen ze kregen te zien hoe me broertje echt was.
 
Maar ik was allang blij dat ik naar huis mocht.
 
Toen ik samen met mijn pleegvader terug naar huis ging mocht ik alle spullen inpakken.
 
Daarna gingen we weer op weg naar botanie, daar werd ik weer naar dezelfde kamer gebracht en als mijn grootste verrassing stond mijn moeder daar op me te wachten samen met mijn vader, me broer en me zus. Ik heb iedereen eerst een knuffel gegeven, daarna werd het hier en daar nog wat geklets en heb we daarna de spullen uit het busje gepakt en in de auto geladen van me gezinsvoogd.
 
Daarna mocht ik naar huis!
 
 
 
Later kreeg ik te horen dat mijn broertje was overgeplaatst naar een internaat.
 

Geplaatst door luuf - 34 jaar - op 27 Feb 2012, 10:51:14

heb eerst deel 2 en toen deze pas gezien en gelezen, wat heb je al veel meegemaakt in je jonge leven, er gaan vast en zeker nog meer delen volgen, heel ,moedig van jou, chapeau