Ik kom uit een ander land ben geadopteerd, toen ik bijna 3 was, en heb een vreselijke jeugd achter de rug vol mishandeling zowel geestelijk als lichamelijk door mijn adoptie moeder. Door de jaren heen heb ik van haar geleerd dat ik niet deugde en nergens goed voor was. Dat heeft me gevormd tot mijn 33 e toe zo oud ik nu ben, Veel jaren in een rotsfeer geleefd ik mocht nooit niks mijn adoptie moeder besliste alles voor me ik kon nooit geen kant op of mezelf zijn, werd streng gelovig opgevoed met een rokje aan en nooit tv en andere dingen die uit den boze waren. Mijn adoptiemoeder was echt een tiran doordat ze nooit zelf kinderen had kunnen krijgen is ze aan adoptie begonnen alleen om het hebben van een kind niet om ervan te houden ik ben daar enorm de dupe van geworden. Liefdeloos vol slaag en boze woorden toeschreeuwend opgevoed. ik durfe nooit niks omdat mijn adoptie moeder me al gauw hard sloeg als ik iets deed dat niet naar haar zin was, daardoor ontwikkelde ik me vanaf me 3e als een bang eenzaam muisje dis altijd erg gesloten was, mijn adoptie moeder wilde persee dat ik goed functioneerde en goed kon leren dus met slechte cijfers hoefde ik ook niet thuis te komen dan schold ze me verrot of kreeg ik erge straf, uit angst voor haar begon ik al gauw met jokken tegen haar elke keer omdat mijn adoptie moeder alles controleerde en de leugen kwam uit begon ze me aan te praten dat ik een leugenaarster was een kleptomaan, en kreeg ik veel straf en slaag voor mijn leugens. ik durfde nooit eerljk te zijn omdat mijn adoptie moeder nooit normaal kon doen, ze werd om alles boos je kon nooit eens fijn bij haar terecht of met haar praten nee ze haatte me al meteen ze had wel een kind maar wist niet wat ze er mee moest, ook liet ze regelmatig blijken dat ze niet echt blij met me was ik was immers het kind van een andere moeder, tegelijkertijd werd ik streng opgevoed en moest ik naar een refo school en al dat soort dingen ik mocht nooit uit mocht geen vriendjes moest altijd thuis zijn ze controleerde alles en mijn hele leven als puber kon ik me dan ook niet normaal ontplooien en deed veel stiekem want ik wilde ook net als andere meisjes interesse in jongens vertonen toen ik 12 werd, toen ik een beetje op mijn 12e een vriendje van school kreeg pakte mijn moeder toen ze er achter kwam dat ook meteen van me af ze noemde me een **** en een **** en vertelde de meest extreme dingen over mannen en jongens hoe die in elkaar zaten. ik durfde geen contact te maken met geen enkele jongen meer uit angst voor mijn adoptie moeder. Zo werd ik een stillen eenzame bange zonder zelfvetrouwe vreemde jonge meid, tegen sommige vriendinnen die ik even had loog ik veel omdat ik thuis niet eerlijk kon zijn en ja tegen hun ook niet want hun mochten veel meer dan ik ze mochten echt vrouw worden en dat mocht ik van mijn adoptie moeder niet, geen make up of leuke kleren geen hakschoentjes, altijd een lange saaie dode rok altijd zondags 2 x mee naar de kerk nooit uit, ik was een kind in een vrouwe lichaam, ik ontwikkelde totaal niet innerlijk omdat ik niks mocht dus ook niks meemaakte. ik moest veel voor mijn moeder doen altijd klusjes of borduren als het maar thuis was zodat ze kon zien waar ik was en wat ik deed. als er een vriendin thuis wilde komen moetsen we beneden zitten met mijn moeder erbij die wilde alles horen wat zij en ik dan te vertellen hadden dus daarom was ik altijd bang met iemand erbij, want mijn moeder hoorde diegene altijd uit over mij dan stuurde ze mij naar de gang!! Mijn adoptie vader werd ziek en ging vlug dood aan kanker al was hij er nooit voor mij hij liet me moeder altijd haar gang gaan hij was zelf bang voor haar hij zonderde zich af in de tuin of zijn werk. ik kon ook bij hem nooit terecht, een jaar na het overlijden ben ik weggelopen van thuis ik wilde niet meer bij die vreselijke moeder wonen, het is me toen noet goed vergaan ik woonde overal en had nooit geleerd wat wel goed was en wat niet in mijn pure hunkering naar liefde ben ik met de eerst en beste jongen die ik toen tegenkwam getrouwd, op 22 jarige leeftijd. Met hem had ik voor het eerst seks en bleek 2 weken na ons huwelijk al zwanger, 9 maanden later hadden we gelijk een kind, hij was ook in zo'n kerkelijk gezin opgegroeid en leefden met een grote famile en een klere vader en moeder in 1 huis waar altijd ruzie om geld was en overspel! Hij had ook niks geleerd zijn familie mocht mij niet want ik had teveel meegemaakt zei zijn moeder. ze probeerden hem te hersenspoelen dat hij met de verkeerde vrouw was getrouwd, zijn moeder was dik en ik was slank en mooi en ze was al gauw stik jaloers op mij omdat ze niet aan mij uiterlijk kon voldoen en haar man alleen maar naar mij zat te loeren. Hij ging toch al veel vreemd mijn schoonvader dus ja mijn schoonmoeder was als de dood dat hij nu mij wilde versieren terwijl ik heus niks in die vent zag domme *** was het meer niet!! ook van zo'n stomme kerk, waar je niks mocht. Mijn man en ik hebben heel lang met die familie nog opgescheept gezeten omdat hij zoveel broertjes en zusjes has wilde hij hun ook nog blijven zien ik ben altijd met hem mee blijven gaan omdat ik het verplicht voelde dat te doen hij was immers nu mijn man. maarja daar deden ze nooit eens leuk tegen mij ze mochten me gewoon niet. we gingen zelf een eigen leven leiden en braken met die strenge opvoeding wat bij mijn schoonouders echt als een bom insloeg dat hun zoon nu een ander pas koos was mijn schuld zeiden ze hij had nooit met mij moeten trouwen, steeds weer die afwijzing. Mijn man was in het begin vreselijk egoistisch dat had hij geleerd thuis zijn vader en moeder waren dat ook . Ook was hij heel ouderwets van dat je als vrouw alleen aan het aanrecht hoort en voor kinderen hoort te zorgen gezien de strenge kerkelijke opvoeding die hij had gehad. ik mocht weer niks geen vrienden maken niet uit zelfs niet naar mijn eigen broer want dat zag hij als een bedreiging want dan was ik niet thuis en ik was moeder geworden dus hoorde ik ook thuis vond hij. het moederschap viel me reuze zwaar ik was wel blij met onze zoon die geboren werd maar voelde me zo eenzaam en alleen wist niet goed hoe een goede moeder te zijn, ik wilde mijn kind alle liefde geven dit kind mocht nooit meemaken wat ik had meegemaakt, dat wilde ik niet dus deed ik mijn best zo'n goed mogelijke moeder te zijn, en alle wensen van mijn man te accepteren als hij wilde vrijen dan had ik dat maar te doen hoe doodmoe ik me ook voelde 's avonds, altijd deed ik wat hij me vroeg want zei ik een keer nee dan kon hij dat niet accepteren en kregen we ruzie, mijn man had nooit geleerd normaal een gesprek te voeren dus had ik alleen maar ja te knikken, ik had soms seks tegen mijn zin in alleen om hem te behagen en bang dat onze relatie anders zou gaan mislukken. Ik wilde niet weer alleen blijven en had een kind van hem dus ja wilde niets liever dan dat het goed ging tussen hem en mij. Mijn man had nergens last van en leefde heel nuchter, terwijl ik me doodongelukkig voelde. ik had geen moeder om op terug te kunnen vallen of familie omdat ik geadopteerd ben. Mijn echte familie woont dus nog in het land van herkomst. aan mijn schoonfamilie had ik niets die mochten me al niet en snapten niet wat mijn man nog met mij deed ze hoopten dat hij ging scheiden van mij maar dat deed mijn man niet want hij voelt zich met mij heel gelukkig, zonder dat hij doorhad dat ik heel ongelukkig was want normaal praten met hem kon niet. 3 jaar later na veel tobben werd er nog een kindje geboren in ons huwelijk, en toen ik bijna het niet meer aankon heb ik tegen mijn man gezegd dat ik er niet meer tegenkon en liever hulp wilde zoeken, dat begreep hij wel maar hij deed zelf geen enkele moeite mij te helpen al zei hij wel steeds dat hij van mij hield. ja zolang ik maar deed wat hij wilde, pas na veel gesprekken bij de hulpverlening is de hulp met hem gaan praten en zei dat het zo niet langer kon. toen is mijn man het gaan inzien dat ik zo eenzaam en alleen was we hebben toen samen therapie gedaan en hij leerde praten en ik leerde het verleden een plaatsje te geven, ondertussen heb ik zelf samen met hem voor onze 2 kinderen gezorgd uit heel veel liefde! Hun is nooit niks tekort gekomen gelukkig. ik ben opgenomen geweest 10 weken en er beter uitgekomen, nu gaat het stukken beter met alles en ja met de kinderen ook heel goed ik wet wel dat ik voor dit leven nooit had gekozen als ik dat had gekunnen maar ik weet wel dat het leven komt zoals het komt en dat ik elke dag blij probeert te zijn met wat ik heb en dat ik nu na 11 jaar huwelijk nog steeds bijdezelfde man ben gebleven en dat we door alle zorgen dichter naar elkaar gegroeid zijn. Zie je mijn jeugd is toch nog ergens goed voor geweest: Bedankt adoptie moeder dat je me vroeger zo kapot hebt gemaakt, daardoor ben ik nu zelf de moeder die mijn kinderen verdienen, hun zal het tot mijn dood toe nooit aan iets ontbreken!!!

Geplaatst door Rainbow - 25 jaar - op 23 Feb 2012, 13:18:20

Eleonora
Je bent hier ook altijd welkom meid, als je ergens mee zit of je hebt vragen.
Of als je gezellig wil kletsen zijn wij dr voor je.
 
Jij bent dus ook niet alleen.
X