Verkering uit
Geplaatst door Enlove - 19 jaar - op 22 Feb 2012, 18:38:35
Ik ben 19 jaar en heb net een relatie achter de rug van 4 jaar. De meeste van jullie zullen nu wel denken zo dan was je vroeg bij elkaar, dat was ook inderdaad zo maar ik was stapelgek op hem en hij op mij. Hij is 2 jaar ouder als mij. Nu na 4 jaar samen te zijn geweest is het uit, mijn interesses zijn anders geworden niet in hem, maar in het leven. Ik wil andere dingen dan die hij wil, en het klikt niet zo met zijn vriendengroep en mij. We zijn heel goed uit elkaar gegaan en willen contact houden en echt goeie vrienden blijven. Mijn ouders willen dat ik sowieso 3 maand afstand van hem neem en hem niet zie, omdat ze bang zijn dat ik niet door de zure appel heen wil bijten en deze pijn niet wil voelen en dus weer naar hem terug ga (ze mogen hem heel graag, en hebben ook altijd alles voor hme gedaan maar omdat het probleem niet is dat we niet van elkaar houden en niet om elkaar geven maar omdat we niet meer bij elkaar passen.We deden altijd alles samen, waren het hele weekend bij elkaar. Sliepen altijd bij elkaar. Hij was echt mijn maatje. Ik heb het er heel erg moeilijk mee, en weet niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan, wil het liefst de hele dag huilen, kijk alle foto's terug van ons samen etc. Hebben jullie tips? Liefs enlove
Reacties
Geplaatst door Anoniem - 22 jaar - op 22 Feb 2012, 19:42:31
het is moeilijk ,
maar wat je het beste kan doen is je tranen laten lopen. geef jezelf de tijd om erover heen te komen.
Sterkte!
het is moeilijk ,
maar wat je het beste kan doen is je tranen laten lopen. geef jezelf de tijd om erover heen te komen.
Sterkte!
Geplaatst door Luna - 41 jaar - op 22 Feb 2012, 20:48:45
Heel goed bij jezelf te raden gaan of dit echt is wat je wilt. En als dat inderdaad zo is dan zou ik naar mijn ouders luisteren en even afstand nemen, zodat je de ruimte krijgt het te verwerken. Je kunt altijd nog als je eroverheen bent weer contact zoeken.
Sterkte meis en veel geluk voor de toekomst gewenst.
Groetjes Luna
Heel goed bij jezelf te raden gaan of dit echt is wat je wilt. En als dat inderdaad zo is dan zou ik naar mijn ouders luisteren en even afstand nemen, zodat je de ruimte krijgt het te verwerken. Je kunt altijd nog als je eroverheen bent weer contact zoeken.
Sterkte meis en veel geluk voor de toekomst gewenst.
Groetjes Luna
Geplaatst door Neveltje - 38 jaar - op 23 Feb 2012, 15:47:48
Soms zijn dingen gewoon te moeilijk, in dit geval kan ik je geen raad geven.Ik heb geen ervaring met relaties die na lange tijd verbroken zijn. Je ex zou ook kunnen veranderen om beter bij jou te passen als hij dat wil. Het hoeft niet alleen van jou af te hangen.Je relatie mag best veranderen dat je meer uit het leven gaat halen. Verder is het wel een bekend fenomeen dat relatie rond je 20ste niet langer standhouden. Je ben op groei naar volwassenheid en dan verander je ook.
Soms zijn dingen gewoon te moeilijk, in dit geval kan ik je geen raad geven.Ik heb geen ervaring met relaties die na lange tijd verbroken zijn. Je ex zou ook kunnen veranderen om beter bij jou te passen als hij dat wil. Het hoeft niet alleen van jou af te hangen.Je relatie mag best veranderen dat je meer uit het leven gaat halen. Verder is het wel een bekend fenomeen dat relatie rond je 20ste niet langer standhouden. Je ben op groei naar volwassenheid en dan verander je ook.
Geplaatst door Andrea - 22 jaar - op 23 Feb 2012, 17:02:51
Tja, ik kan helaas met je meepraten..Hoewel dat van mij nu al 1 jaar over is.Hij was ook echt mijn maatje.Vraag jezelf af wat je nu precie verder wilt in je leven.Laat je tranen ook maar gewoon komen!Het slechtste wat je kunt doen is je gevoelens opkroppen.Mijn ex & ik zijn nu 1 jaar uit elkaar, en sinds een paar maanden kunnen we elkaar weer 'normaal' zien. Die raaad van je ouders kan ik je ook erg aanbevelen!Dit hebben wij niet gedaaan en heeft het proces alleen maar langer geduurd.Sterkte ermee en geef het de tijd!
Tja, ik kan helaas met je meepraten..Hoewel dat van mij nu al 1 jaar over is.Hij was ook echt mijn maatje.Vraag jezelf af wat je nu precie verder wilt in je leven.Laat je tranen ook maar gewoon komen!Het slechtste wat je kunt doen is je gevoelens opkroppen.Mijn ex & ik zijn nu 1 jaar uit elkaar, en sinds een paar maanden kunnen we elkaar weer 'normaal' zien. Die raaad van je ouders kan ik je ook erg aanbevelen!Dit hebben wij niet gedaaan en heeft het proces alleen maar langer geduurd.Sterkte ermee en geef het de tijd!
Geplaatst door Anna - 24 jaar - op 19 Apr 2012, 11:01:30
Ik heb in exact hetzelfde schuitje gezeten als jou. Ondanks de relatief jonge leeftijd, was het al behoorlijk serieus. De intentie was er ook om altijd bij elkaar te blijven! Maar in de laatste periode was eigenlijk wel duidelijk dat we beide een andere kant op gegroeid waren.. Hij ging eigenlijk zonder diploma ah werk, terwijl ik van het MBO, HBO, naar de universiteit ging. Kortom: onze prioriteiten lagen ergens anders en logischerwijs onze interesses ook. In tegenstelling tot toen we zestien waren! Er brak een periode aan waarin het uit ging, waarna het steevast weer aan ging.. Omdat ik hem maar niet los kon laten! Met héél veel pijn en moeite heb ik hem los moeten laten. Er brak een pijnlijke periode aan, met veel gestap, jongens etc.. Waarin ik mezelf aardig tegenkwam! Immers: als je zo jong samen bent, wordt je toch min of meer samen 1. Ik besefte dat en heb de periode van liefdesverdriet gebruikt om mezelf te leren kennen en op avontuur te gaan! Na drie jaar vrijgezel zijn, harten breken en buitenlandse avonturen.. Begon ik de échte liefde weer te missen. Mijn ex was inmiddels een goede vriend geworden en soms dacht ik: 'Is dat met een reden? Dat we toch bij elkaar horen?' totdat ik mijn huidige vriend ontmoette! Uren praten we over van alles en nog wat, we (proberen) begrijpen elkaar en ik twijfel geen moment.. Dit is het! En het was die pijn zeker waard!!! Hiervoor heb ik door die zure appel heen gebeten! Ik schrijf dit niet omdat ik mezelf graag hoor praten oid, maar omdat ik hoop dat je hier bij gebaat bent! Ik snap je gevoel absoluut! Probeer hem ook niet te 'volgen' op internetpagina's of dergelijke, maar creëer afstand en gun jezelf de echte liefde! Ik ben inmiddels zwanger van mijn liefde en ik geniet elke dag van de weg die ik heb afgelegd en ben dan heel trots op mezelf! En dat kun jij ook! Maak er wat moois van, het leven is veel te kort om genoegen te nemen met 'voldoende..' sterkte, kop op! En geniet!
Ik heb in exact hetzelfde schuitje gezeten als jou. Ondanks de relatief jonge leeftijd, was het al behoorlijk serieus. De intentie was er ook om altijd bij elkaar te blijven! Maar in de laatste periode was eigenlijk wel duidelijk dat we beide een andere kant op gegroeid waren.. Hij ging eigenlijk zonder diploma ah werk, terwijl ik van het MBO, HBO, naar de universiteit ging. Kortom: onze prioriteiten lagen ergens anders en logischerwijs onze interesses ook. In tegenstelling tot toen we zestien waren! Er brak een periode aan waarin het uit ging, waarna het steevast weer aan ging.. Omdat ik hem maar niet los kon laten! Met héél veel pijn en moeite heb ik hem los moeten laten. Er brak een pijnlijke periode aan, met veel gestap, jongens etc.. Waarin ik mezelf aardig tegenkwam! Immers: als je zo jong samen bent, wordt je toch min of meer samen 1. Ik besefte dat en heb de periode van liefdesverdriet gebruikt om mezelf te leren kennen en op avontuur te gaan! Na drie jaar vrijgezel zijn, harten breken en buitenlandse avonturen.. Begon ik de échte liefde weer te missen. Mijn ex was inmiddels een goede vriend geworden en soms dacht ik: 'Is dat met een reden? Dat we toch bij elkaar horen?' totdat ik mijn huidige vriend ontmoette! Uren praten we over van alles en nog wat, we (proberen) begrijpen elkaar en ik twijfel geen moment.. Dit is het! En het was die pijn zeker waard!!! Hiervoor heb ik door die zure appel heen gebeten! Ik schrijf dit niet omdat ik mezelf graag hoor praten oid, maar omdat ik hoop dat je hier bij gebaat bent! Ik snap je gevoel absoluut! Probeer hem ook niet te 'volgen' op internetpagina's of dergelijke, maar creëer afstand en gun jezelf de echte liefde! Ik ben inmiddels zwanger van mijn liefde en ik geniet elke dag van de weg die ik heb afgelegd en ben dan heel trots op mezelf! En dat kun jij ook! Maak er wat moois van, het leven is veel te kort om genoegen te nemen met 'voldoende..' sterkte, kop op! En geniet!
Geplaatst door Enlove - 19 jaar - op 21 Apr 2012, 18:19:07
Bedankt voor jullie reacties. Heb je er lang over gedaan Anna?Wij zijn nu 2 maand uit elkaar en ik mis hem nog elke dag steeds meer! Ik barst nog elk weekend in tranen uit, ik heb echt het idee dat ik niet zonder hem kan. Hij gaat heel erg veel weg, heel veel. Echt het hele weekend tot 6 uur 's ochtends, dat doet mij heel erg pijn. Ik heb nog wel veel contact met hem en hij zegt dat hij mij ook heel erg mist. Ik weet het echt niet meer, ik voel me zo leeg, zo alleen. Net of hij de enige is die mij gelukkig kan maken.
Bedankt voor jullie reacties. Heb je er lang over gedaan Anna?Wij zijn nu 2 maand uit elkaar en ik mis hem nog elke dag steeds meer! Ik barst nog elk weekend in tranen uit, ik heb echt het idee dat ik niet zonder hem kan. Hij gaat heel erg veel weg, heel veel. Echt het hele weekend tot 6 uur 's ochtends, dat doet mij heel erg pijn. Ik heb nog wel veel contact met hem en hij zegt dat hij mij ook heel erg mist. Ik weet het echt niet meer, ik voel me zo leeg, zo alleen. Net of hij de enige is die mij gelukkig kan maken.
Reactie plaatsen
