Webspecials: 2012 wordt ons jaar!

Het jaar 2011 gaat voor Liz (49), haar man Dirk en hun kinderen Tessa en Marnix niet echt de boeken in als een jaar, dat ze zich later graag herinneren. Tegenslag na tegenslag kwam op hun pad. Maar nu, aan het begin van 2012, voelt Liz dat de dingen zich ten goede gaan keren. Dit wordt hún jaar!

Tekst: Olga van der Meer

Ik weet nog goed dat ik vorig jaar rond deze tijd met spit op bed lag. Na de drukke feestdagen en alle nieuwjaarswensen gaf mijn lichaam het op bij het opruimen van de kerstboom. Van het ene op het andere moment stond ik vast en kon ik niets meer. Ik heb nog nooit zo’n pijn gehad als toen.

”Als dat maar geen voorteken is voor heel 2011”, lachte Dirk nog. ”Arme jij. Het jaar begint slecht voor je.”

Dat was op vijf januari. Op maandag tien januari, na een weekend waarin hij onvermoeibaar voor mij had gezorgd, kwam hij uit zijn werk met de mededeling dat hem ontslag was aangezegd.

”Hoe kan dat nou?” Ik schoot overeind, wat me een forse pijnscheut bezorgde. Mijn rug was nog lang niet goed.

”Crisis”, was Dirks summiere antwoord. ”Het slaat overal toe, Liz. Niemand ontkomt eraan. Per 1 mei sta ik op straat. De eerste drie maanden wordt mijn uitkering nog aangevuld tot honderd procent, daarna verval ik in de gewone WW-regeling.”

”Je vindt vast snel iets anders”, probeerde ik hem op te beuren.

Helaas bleek dat niet zo te zijn. In de maanden daarna solliciteerde Dirk zich suf, maar zonder resultaat. We konden onze muren behangen met de afwijzingen die hij binnenkreeg. Als hij al antwoord kreeg. Veel bedrijven vonden het niet eens nodig om te reageren.

Nog een verlies

Ondertussen ging het leven thuis gewoon door, ook met fijne gebeurtenissen. Onze dochter Tessa en haar vriend Sander kwamen op een avond in juni vertellen dat ze een kindje verwachtten. Een blije mededeling die we goed konden gebruiken in deze ellendige situatie. Dirks ontslag was inmiddels ingegaan en hij wierp zich op het opknappen van de babykamer. Amper vier maanden zwanger had Tessa de babykamer van haar dromen.

”We zijn in ieder geval niet te laat met de voorbereidingen”, zei ze lachend, terwijl ze me trots het eindresultaat liet zien. Nog geen vijf minuten daarna klapte ze dubbel van een pijnscheut in haar buik. Het zweet stond op haar voorhoofd, haar gezicht trok wit weg.

”Er is iets niet goed”, bracht ze met moeite uit.

We zijn meteen naar het ziekenhuis gegaan, waar ze nog diezelfde avond haar kindje verloor.

Dit was een klap waarbij Dirks ontslag in het niet viel.

Trieste zomer
Er volgde een sombere zomer. Niet alleen wat het weer betrof, ook in ons persoonlijke leven. Tessa en Sander waren intens verdrietig. Het kostte hen moeite om dat verdriet een plekje te geven.
Een vakantie zat er niet in. Dirk heeft altijd goed verdiend en ook zijn uitkering was genoeg om zonder echt grote problemen van te kunnen leven, maar met het oog op een onzekere toekomst durfden we ons spaargeld niet uit te geven aan een reis. Tot overmaat van ramp brak ik ook nog mijn rechterarm na een val van een trapje. Ik was de ramen aan het zemen. Op dat moment kwam Dirks werkloosheid goed van pas. Hij kon in huis alles van me overnemen. Veel hulp van Tessa kon ik in die periode niet verwachten. Zij was nog veel te veel bezig met zichzelf en het verwerken van het verlies van haar kindje.

Brand

De herfst brak aan met goed nieuws voor onze zoon Marnix. Na lange tijd ingeschreven te staan, kreeg hij eindelijk een flatje toegewezen. Piepklein, maar hij was er dolgelukkig mee. Begin november trok hij erin, met een groot feest om zijn nieuwe leven als zelfstandige in te luiden. Zes dagen later brak er brand uit in de flat naast hem. Het vuur verspreidde zich razendsnel. Het lukte de brandweer niet om de andere woningen te redden. Acht november woonde Marnix weer bij ons. Niet te geloven! Al zijn spullen waren verloren gegaan bij deze brand en omdat hij nog geen verzekering had afgesloten kreeg hij niks vergoed. We zijn nu nog steeds bezig met de afwikkeling ervan. De bewoner van de flat waar de brand is begonnen, is volgens ons aansprakelijk. Maar zijn verzekering weigert de andere gedupeerden uit te betalen. Dit kan nog wel eens een lange, ingewikkelde, juridische strijd gaan worden, maar we geven niet op.

Ziek

”Nu hebben we alle tegenslagen toch wel gehad voor dit jaar, mag ik hopen,” zei Dirk nadat Marnix weer bij ons ingetrokken was. We hadden snel wat kleding en meubels voor hem gekocht, waarbij ik blij was dat we tenminste onze spaarrekening nog hadden.

”Ik weet niet. Volgens mij zit er bij mij een griepje aan te komen”, antwoordde ik rillerig. Ik voelde me echt ellendig. Zweterig, bibberig, ik hoestte veel en mijn lijf voelde klam aan. Na het drinken van een warme grog ben ik die avond vroeg mijn bed ingedoken, hopend dat ik me de dag daarna beter zou voelen. De volgende dag constateerde onze huisarts echter een longontsteking. Weer lag ik geveld in bed. Ik was zo ziek dat de andere misère binnen ons gezin me niet eens meer iets kon schelen. Dat was tenminste een bijkomend voordeel. Gelukkig sloeg de antibiotica goed aan en knapte ik langzaam op. Met de kerstdagen was ik er weer helemaal bij, al was het nog wat slapjes.

Gelukkig is 2011 voorbij!

Geen jaar dus om te onthouden, alles bij elkaar. Toch zijn we geëindigd met goed nieuws, iets wat we niet meer durfden te hopen. Dirk heeft namelijk een nieuwe baan. Vlak voor het einde van 2011 heeft hij het contract getekend, op maandag negen januari gaat hij beginnen. Precies een jaar na zijn ontslag dus. Hij heeft er ontzettend veel zin in om weer te gaan werken. Ik heb hem wel moeten beloven voorlopig niets te gaan mankeren omdat hij nu geen tijd meer heeft om mij te verzorgen. Dat  heb ik hem plechtig beloofd. Het is nu genoeg geweest met dat lijf van mij. Ik ben van plan om 2012 geheel gezond door te brengen!

Dit wordt óns jaar!

En nu zijn we dus aan het nieuwe jaar begonnen. Een jaar wat alleen maar beter kan worden voor ons. Dat mag duidelijk zijn. Ik voel me in ieder geval weer sterk en fit genoeg om er tegenaan te gaan. Dit wordt ons jaar, alles wijst daarop. Ten eerste met de nieuwe baan van Dirk, ten tweede omdat 2012 sowieso een bijzonder jaar voor ons is. In maart word ik namelijk vijftig, begin april zijn Dirk en ik vijfentwintig jaar getrouwd en eind april viert hij het feit dat hij Abraham wordt. Alle redenen dus voor een groots feest. En dat is precies wat we ook van plan zijn. Ook al heeft Dirk bij dit nieuwe bedrijf een jaarcontract en is onze toekomst op werkgebied dus nog steeds onzeker, toch hebben we onze spaarrekening aangesproken om er op zondag 1 april een spetterende feestdag van te maken. En nee, dit is geen grap! We hebben een partyboot afgehuurd, waar een uitgebreide brunch wordt geserveerd en waarop live entertainment aanwezig is. Ook het diner nuttigen we aan boord terwijl we langs de mooiste plekjes van Nederland zullen varen. Het is een dag waar we ons enorm op verheugen, zeker na alle ellende die achter ons ligt. Dit feest moet de inleiding worden van allemaal positieve gebeurtenissen, ook voor onze kinderen.

Opkrabbelen

Marnix is al fanatiek bezig nieuwe spullen te verzamelen. Hij struint Marktplaats af en is vaste klant bij de kringloopwinkel. Zijn flat is onbewoonbaar verklaard, maar de woningbouwvereniging heeft hem toegezegd dat hij uiterlijk binnen een half jaar een nieuwe woning aangeboden krijgt. Na een paar weken waarin hij behoorlijk depressief was, zet hij nu zijn schouders er weer onder. Het is uitstel, geen afstel, is zijn motto.

Tessa en Sander hebben hun leven na het verdriet weer opgepakt en kunnen weer lachen en genieten van al het goede wat ze hebben. Ze heeft me toevertrouwd dat ze opnieuw proberen zwanger te worden. Volgens de artsen is er lichamelijk gezien geen enkel bezwaar. Een echte oorzaak voor de late miskraam is er niet gevonden. De gynaecoloog houdt het erop dat de natuur zelf heeft ingegrepen, omdat er iets niet goed was met de baby. Bij dit gegeven hebben Tessa en Sander zich nu neergelegd. Ze hebben goede hoop dat het de volgende keer wel goed afloopt en dat ze binnen afzienbare tijd een gezond kindje in hun armen kunnen houden.

Nieuwe kansen

Ik heb zin in het komende jaar, dat nog zo ongerept voor ons ligt. Een nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Natuurlijk kan er ook in 2012 van alles misgaan. Ik ben echt niet zo naïef om te denken dat we twaalf maanden lang geen enkele tegenslag zullen hebben. Maar erger dan in 2011 kan het echter niet meer worden. Aan die gedachte houden we ons vast. Ik wens mijn dierbaren, inclusief mezelf, in stilte alle goeds.

Ik kan me zo voorstellen dat we oudejaarsavond 2012 met zijn allen in Marnix’ nieuwe huis vieren, met een gezonde baby van Tessa en Sander erbij, terwijl Dirk dan net zijn handtekening heeft gezet onder zijn vaste aanstelling.
Ja, dit vind ik een mooie gedachte om dit nieuwe jaar in te gaan. Goede voornemens maak ik normaal gesproken nooit, maar deze keer heb ik er wel eentje: ik ga er samen met mijn gezin een mooi jaar van maken.