Webspecials: Surprise, surprise!

Tineke wordt vijftig en ziet daar vreselijk tegenop. Helemaal als ze het vermoeden krijgt dat haar familie een ’leuke’ verrassing voor haar aan het regelen is…

Tekst: Carina van Overveld

Het begon al maanden voor mijn verjaardag. Of nee, eigenlijk begon het al een jaar ervoor, op mijn 49e verjaardag. ”Nog een jaartje, Tineke, en dan zie je Sara!” plaagde mijn man Ton me bij het wakker worden. Hij was de eerste. De hele dag door maakte het bezoek me erop attent dat ik een bijna-Sara was. De kinderen vonden het reuze grappig om me ermee op stang te jagen: ”Mam, volgend jaar gaan we zo’n pop buiten zetten. En dan moet je een bloemetjesjurk aan!” lachten  ze.
”Als je het maar uit je hoofd laat!” snoof ik. Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel in de belangstelling staan, maar daar dachten vrienden en familieleden toch anders over.

”Je geeft toch wel een groot feest volgend jaar?” vroeg mijn zus. Nou ja, eigenlijk was het geeneens een vraag. Ik schudde resoluut mijn hoofd. ”Echt niet, waarom zou ik? Ik heb helemaal geen zin om vijftig te worden, laat staan om het te vieren? Bovendien, wie geeft er tegenwoordig nog een feest?”

Nou, best nog wat mensen bleek in het afgelopen jaar. In mijn vriendenkring waren er dit jaar drie Sara’s en twee Abrahammen. En ze hebben allemaal een feest gegeven. De een ’n simpel tuinfeest, mét pop. De ander een grote party in een zaaltje, met een band en alles erop en eraan. En elke keer weer die vraag: ”Tien, geef jij straks ook een feest? Hartstikke leuk, joh!”
Nee dus. Ik vind die feesten heel leuk, maar niet als het om mezelf draait. Al die aandacht, al die stomme grapjes over bejaard worden… En als je pech hebt een feestgids met een speciaal ABC’tje over je leven. Alsof het al voorbij is! Ik gaf duidelijk te kennen dat ik absoluut niet van plan was om een feest te geven. Trouwens, dat konden ze al weten, als ze me een beetje kenden.

Het zal toch niet zo zijn dat…

Vandaar mijn verbazing, toen ik een paar maanden geleden iets opving over een ’verrassing voor ma’. Ik kwam onverwacht de huiskamer binnen en hoorde mijn oudste zoon Bas zoiets zeggen aan de telefoon. Hij keek geschrokken. Ik deed net alsof ik niks gehoord had. Maar de schrik was me al om het hart geslagen. Een verrassing voor mij? Zou het met mijn verjaardag te maken hebben? Bah, ik hield helemaal niet van verrassingen! Toch niet zo’n pop voor de deur… Of, erger nog, een verrassingsfeest? Ik rilde bij de gedachte.

Een feest voor je vijftigste verjaardag, met de nodige sketches en liedjes, was al erg genoeg. Een verrassingsfeest zou nog erger zijn! Allemaal voorbereidingen vanuit de goedheid van hun hart. Een heleboel mensen die zich samen verkneukelen en een geheim moeten bewaren. Dan moet je wel heel spontaan en blij verrast reageren, als het moment eindelijk daar is. Nee, dat zouden ze nooit doen. Daar kennen ze me te goed voor. Of misschien toch niet?
In de weken erna was ik gefocust op alle mogelijke signalen die op een verrassing zouden kunnen wijzen. Zo viel het me op dat er veel gesmoesd werd. Gesprekken vielen stil als ik de kamer binnenkwam en websites werden snel weg geklikt. Nu wist ik bijna zeker dat er iets aan de hand was. Ik baalde al bij voorbaat. Maar toen Bas een keer zogenaamd onschuldig aan me vroeg welke muziek ik het mooiste vond, twijfelde ik niet meer. Hij wilde natuurlijk een goeie band of DJ regelen! Ik baalde, maar gaf eerlijk antwoord.

Gedeelde zorg…

Ik besloot mijn zorgen met een collega te delen. ”Ik denk dat ze een verrassingsfeest aan het organiseren zijn voor mijn 50e verjaarda”, zei ik sip.
”Wat leuk! En wat attent!” reageerde mijn collega enthousiast. Tot ze mijn gezicht zag. ”Niet leuk? Hou je niet van feestjes?”
Ik zuchtte diep. ”Nee. Nou ja, ik hou wel van feestjes, maar niet voor mezelf. Ik hik al weken tegen die verjaardag aan.”
Mijn collega suste dat het toch niet zo erg was, maar ik wuifde haar bezwaren weg. ”Nee, zo voel ik het echt. Flauwekul of niet, het is maar een cijfer. Maar toch zit ik ermee. Vijftig klinkt gewoon zo… zo oud. Ik sta normaal al niet graag in de belangstelling, laat staan om deze reden. Wat moet ik doen?”

Ze dacht even na. ”Waarom vertel je niet gewoon, dat je denkt dat ze iets aan het  organiseren zijn en dat je dat echt niet wilt?”
Ik schudde mijn hoofd.

”Dat kan ik toch niet maken? Als ze zoiets regelen uit liefde, kan ik dat toch niet afwijzen? En ergens vind ik ook dat ik niet zo flauw moet doen. Maar pff… wat zie ik er tegenop!”

Mijn collega troostte me. ”Misschien heb je het mis. Misschien zijn ze iets heel anders aan het organiseren. Ik hoop het voor je!”

Hm… dat was wel een aantrekkelijk idee om me aan vast te klampen.

Steeds meer hints

Ik kreeg daarna steeds meer aanwijzingen, dat er toch echt iets aan zat te komen. Toen ik aan een vriendin vroeg of ze op mijn verjaardag koffie kwam drinken, reageerde ze ontwijkend. ”Ik kan die dag niet, Tineke, sorry. Ik moet naar een belangrijke cursus dat hele weekend. Maar daarna gaan we iets leuks doen, oké?” En ze was niet de enige. Steeds meer mensen in mijn omgeving konden ’toevallig’ niet op mijn verjaardag komen. Dat vertrouwde ik niet.

Uiteindelijk zette ik mijn bejaarde moeder onder druk. ”Mam, zeg eens eerlijk, zijn Ton en de jongens een verrassing voor me aan het organiseren? Toch geen feest hè?” Mijn moeder sputterde tegen. Natuurlijk was er geen feest! Ze kenden me toch! Maar ze kreeg dat zenuwtrekje met haar oog, wat ze al tachtig jaar heeft als ze liegt. En ze gedroeg zich ook zenuwachtig. Ik kreeg medelijden met haar en drong niet verder. Ik wist ook al genoeg.

Mijn verjaardag kwam dichterbij en de tekenen voor een groot feest werden alsmaar duidelijker. De post werd onderschept en vreemde pakketjes werden bezorgd. Mijn man en zonen deden krampachtig alsof ze het dat weekend te druk zouden hebben om uit eten te gaan. Er belde iemand van een café voor Ton, die toen heel betrapt keek. Het werd tijd om me op te maken voor een groot Sara-festijn. Weliswaar als een boer met kiespijn, maar lachen zou ik, op het moment suprême!

Dé grote dag breekt aan

Toen ik op de ochtend van mijn vijftigste verjaardag wakker werd, wilde ik mijn ogen het liefst meteen weer dicht doen. Ik kreunde. Jeetje, vijftig! ”Je wordt oud”, zei ik tegen mezelf. Beneden hoorde ik allerlei gestommel. Al snel kwamen ze de trap op met een dienblad met verse croissants, een bos rozen en een klein Sara- poppetje erop.

”We weten wel dat je geen grote pop buiten wilt, maar deze kon ik niet laten staan”, grijnsde Ton.
Nou, dat viel alvast mee! Geen gedoe voor mijn huis, geen pamfletten in de straat en geen groot verkeersbord met 50 erop. Ik was aangenaam verrast.

En nog meer toen bleek dat Ton en de jongens vrij hadden genomen. Ook de vriendinnen van mijn zoons waren vrij. Ze hadden me al die tijd in de waan gelaten dat ik die dag alleen zou zijn. ”Vandaag hoef je niets te regelen of te doen, laat je maar gewoon leiden door ons. We hebben wel een paar verrassingen”, zei Bas een beetje quasi verontschuldigend. Ik probeerde oprecht te lachen. ”O ja? Wat voor verrassingen dan?”
Dat wilden ze natuurlijk niet verklappen. ”Kleed je maar mooi aan, dan gaan we vanmiddag ergens heen”, was alles wat ze zeiden.
Zie je, daar had je het al! Maar dankzij de mooie bloemen, de lieve woorden en de vele felicitatiekaartjes die in de bus vielen, kwam ik toch wel een beetje in de stemming. Misschien zou het allemaal reuze meevallen. Misschien hadden ze wel een feest georganiseerd, maar zonder sketches. Ik tutte me op en trok mijn mooiste jurk aan. Ik was er klaar voor.

Geblinddoekt op pad

Ze zetten me in de auto met een blinddoek om. We moesten een half uurtje rijden, zeiden ze. Ik vroeg me af waarom ze zo ver weg iets hadden georganiseerd. Toen ik eindelijk mijn blinddoek af mocht doen, kreeg ik pas echt een verrassing te zien: we waren op Schiphol!

”Hè?”, riep ik verrast. Ik snapte er niks van.
Ton lachte. ”We wisten dat je geen feest wilde, maar we willen deze dag toch met je vieren. Dus we gaan met zijn allen een weekje naar de zon, wat vind je daarvan?” Even later kwam mijn zus eraan met alle bagage. Dat hadden ze goed geregeld.

Wat was ik opgelucht! Geen feest, ik hoefde geen blij gezicht te veinzen. Geen flauwe grappen en grollen, maar gewoon een weekje weg met de mensen die me het liefste waren. En die me het beste kenden. Dat bleek maar weer!

We hebben een geweldige week gehad in Egypte. Ik had geen betere manier kunnen bedenken om mijn vijftigste verjaardag te vieren. Ton moest hartelijk lachen toen ik vertelde dat ik zo in de rats had gezeten over een feest.

”Dat zou ik je toch nooit aandoen, meisje!”, zei hij. ”Voor een verrassing moet je iets doen wat de ander leuk vindt. Anders is het geen leuke verrassing!”

Wat ben ik blij met mijn mannen, die zo goed hebben ingeschat wat ik werkelijk leuk vind. Dankzij hen zal ik altijd met veel warmte en plezier terugdenken aan mijn vijftigste verjaardag.
Op naar de zestig! Maar voorlopig even niet.