Webspecials: Help, mijn man ging vreemd!

Als Ingrid (37) ontdekt dat haar man meer dan een jaar geleden overspel heeft gepleegd, wil ze hem het liefst meteen het huis uit gooien. Toch doet ze dat niet. Wel wil ze even een time-out om alles te verwerken.

Tekst: Astrid Krijgsman

Mijn ogen moeten vuur hebben gespuwd. Jan deed aarzelend een stapje achteruit. ”Wat heb je gedaan?” gilde ik. ”Wie? Wie is het?”

”Rustig maar. Ik wil je het allemaal vertellen”, suste Jan. Maar ik was niet te sussen. Logisch toch? Ik had net te horen gekregen dat Jan, de man met wie ik al bijna vijftien jaar getrouwd was, vorig jaar drie maanden lang vreemd was gegaan.

”De reden dat ik het vertel, is dat ik zo niet verder kan”, probeerde Jan.

”Last van een schuldgevoel?” schreeuwde ik verder. ”Natuurlijk, je wilt je eigen schuldgevoel afkopen. Simpel, laten we Ingrid ermee opschepen.”

”Denk nou even aan de kinderen…”

”Moet ik nu opeens aan de kinderen denken? Deed jij dat vorig jaar ook toen je met die… wie is het? O, ik weet het al. Linda hè? Ja toch? Linda, dat moet wel. Je bent vaak met haar op stap geweest. Ik begrijp het hoor. Hoe haal je het in je hoofd om met mijn vriendin…” Ik kwam niet uit mijn woorden. De gedachten stormden door mijn hoofd. De pijn die Jans bekentenis mij bezorgde, was met geen pen te beschrijven. Hij bleef zwijgend tegenover mij staan, terwijl ik raasde en tierde. Het was een wonder dat de kinderen er niet wakker van werden.

Na een tijdje raakte ik uitgeput van mijn eigen geschreeuw en plofte wanhopig op de bank waar de tranen kwamen. Ik huilde en huilde. Jan zette een glaasje water voor mij op de salontafel en kwam naast me zitten. Wel met een meter afstand ertussen.

Toen ik een beetje bedaard was, vroeg hij rustig of hij het verhaal mocht vertellen zonder onderbrekingen. Ik had weinig keus en knikte van ja.
 

Hét gesprek

”Ik ben niet gelukkig Ingrid. Ik vind dat onze relatie in een sleur terecht is gekomen. Wij delen nauwelijks nog iets met elkaar. Zelfs in bed wijs je me keer op keer af. Je bent altijd moe en hebt het altijd druk. Je hebt geen tijd voor mij en schijnbaar wil je ook geen tijd voor mij maken. Je weet zelf ook dat ik het al jaren roep. Maar ieder voorstel wimpel je af met al je drukke bezigheden.”

”Maar…” sputterde ik.

”Nee, ik ben nu aan het praten. Jij luistert”, zei Jan bars. ”Ik weet ook wel dat het niet goed is wat ik heb gedaan. Het is een grote fout geweest. Maar je moet begrijpen dat ik weinig uitwegen zag. Je wilde niets en ik ben en blijf een man. Ik wil ook wel eens lekkere seks en Linda wilde mij dat wel geven. Het leek op dat moment een perfecte oplossing.”

Ik slikte een paar rotopmerkingen in, die op het puntje van tong lagen. Zijn woorden kwamen als mokerslagen aan. ”Ik wil graag dat je even weggaat”, zei ik zo kalm mogelijk. ”Ik moet dit eerst even laten bezinken.”

”Dat snap ik”, zei Jan terwijl hij opstond. ”Maar Ingrid, we moeten aan ons huwelijk gaan werken, anders wil ik scheiden. Zo wil ik niet meer verder.”

Biecht van een vriendin…

Met die woorden verdween hij. Ik bleef verslagen achter. Jan had mij belazerd met mijn vriendin. Dat vond ik zo erg. Hoe komt hij erbij dat ik mijn best niet voor hem deed? Wat een onzin. En seks? Hallo, als je al zolang getrouwd bent dan moet je wel eens wat anders doen dan alleen maar de recht-op-en-neerseks die wij hadden. Logisch toch dat ik daar geen zin in had. Het leven met twee kleine kinderen is druk. Ik belde mijn zus om mijn gal te spuwen en daarna nog twee vriendinnen. Ik moest het verhaal kwijt.

Nicole, de tweede vriendin die ik belde, stelde voor om nog even langs te komen. Het was al laat, maar slapen zou ik toch niet. Ze stond een kwartiertje later voor mijn deur en liet me even lekker uitrazen. Ik vertelde wat Jan mij had verweten. ”Dus ik ben zelf de veroorzaker van zijn vreemdgaan”, eindigde ik. ”Makkelijk toch? Hij gaat vreemd en het is mijn schuld.”

Nicole troostte me en begon daarna te vertellen. Ik zat met open mond te luisteren. In haar relatie was het er bijna net zo aan toegegaan. Met als enige verschil dat zij degene was die een uitstapje had gemaakt. Daar wist ik niets vanaf.

”Ik praat niets goed, Ing. Maar ik ken het gevoel wel. Je staat met je rug tegen de muur. Je weet niet meer wat je moet doen om de relatie beter te maken als je geen medewerking krijgt. En dan opeens komt er een man op je pad die je de liefde verklaart. Thuis is het gesnauw, gevit en bij hem is alles gezellig, vrolijk, romantisch. Dan is de keus op dat moment snel gemaakt.”

Ik dacht even over haar woorden na. ”Ik had het nooit van jou verwacht”, zei ik.

”Nee, en ook niet van Jan, toch? Maar helaas zijn we allemaal mensen met gevoelens, onzekerheden en we doen vooral dingen die eigenlijk niet kunnen.”

Een week later…

Jan bleef de hele week weg, maar belde wel iedere dag. Sowieso om de dagelijkse dingen omtrent de kinderen te bespreken, maar ook om te vragen hoe het met mij ging. Ik dacht na. Hele dagen en nachten dacht ik na. Liet ons huwelijk de revue passeren. Dacht aan de mooie momenten en aan de sleur die langzaam ons leven was ingeslopen. Aan mijn eigen tekortkomingen. Hoe druk ik het altijd had. Hoe lastig ik Jan vond en hoe weinig zin ik had om ’s avonds naast hem op de bank te kruipen. De laatste jaren was ik mij steeds meer aan hem gaan ergeren. Eén verkeerde opmerking en ik sloeg al op tilt. Daarnaast was ik inderdaad altijd moe van de hele dag van hot naar her rennen. Dus alsjeblieft geen gedoe in bed, zeg. Zo fantastisch was dat nou ook weer niet. Al die moeite niet waard. Zo dacht ik meestal. Ondertussen ging ik gewoon verder met rennen, vliegen en sacherijnig reageren. Dit besef bezorgde mij nog veel meer tranen.
Na een week kwam Jan weer schoorvoetend thuis. ”Kunnen we praten?” vroeg hij. Ik was er nog niet uit, maar vertelde hem wel waarover ik had nagedacht. Maar ook aan de pijn die het mij deed dat hij met Linda…

Dat begreep hij. Hij had er ook spijt van.

”Het liefst zou ik je nu het huis uitgooien. Naar je lieve Linda toe”, beet ik hem toe. ”Maar ik besef ook dat het niet echt een oplossing is. We halen dan alles overhoop. Voor de kinderen en voor ons zelf.”

Jan knikte opgelucht. ”We kunnen elkaar vast weer vinden, Ingrid. Misschien met een relatietherapeut? Wat meer aandacht voor elkaar?”

Uit zijn hele houding sprak hoop. Heel veel hoop. Ik voelde het haarscherp aan en voelde eventjes weer iets wat ik al lange tijd niet meer had gevoeld. Was het liefde? Liefde voor deze man waar ik ooit vol overtuiging ja tegen had gezegd?

In therapie

Wij zijn door diepe dalen gegaan. Heel diepe dalen. Samen met de relatiecoach hebben we alle beerputten opengetrokken. Het was afschuwelijk. Ik heb in mijn leven nog niet zo gehuild als in deze periode. We hebben met modder gegooid en elkaar van alles verweten. Daarna klommen we heel langzaam weer een stukje omhoog. Probeerden we elkaar weer te vinden. Door aandacht voor elkaar te hebben en door samen en met ons gezin leuke dingen te doen. Door elkaar complimentjes te maken, elkaar te wijzen op dingen die we niet prettig vonden en tot slot door het in bed weer een beetje gezellig te maken.

Terugblik

Nu zijn we ruim een jaar verder en ik kan zeggen dat het iedere traan waard is geweest. Ik ben blij dat ik niet meteen de knuppel in het hoenderhok heb gegooid, toen ik hoorde dat Jan zijn vertier buiten de deur had gezocht. Ik hoef waarschijnlijk niet te vertellen dat Linda geen vriendin meer van mij is en dat ik tegenwoordig heel anders met Nicole omga. Ze heeft hetzelfde dal gezien en dezelfde berg beklommen met haar man. Ze kon me zo goed haar gevoel uitleggen waardoor ik Jan ook in meerdere opzichten ging begrijpen. Ik heb nooit eerder geluisterd naar zijn onvrede, maar ook niet naar mezelf. Ik ging maar door zonder stil te staan bij het nu. Ik was een verbitterd mens aan het worden. Daar schaam ik me nu best wel voor. Maar goed, ik vind ook niet dat Jan naar de meest elegante ’oplossing’ heeft gezocht, hoor! Maar ik zie ook mijn eigen aandeel in onze huwelijkscrisis wel.
Nu Jan en ik weer aardig tegen elkaar zijn en benoemen wat we leuk vinden aan elkaar is de sfeer in huis zo veel gezelliger. De kinderen hebben gelukkig weinig meegekregen van onze relatiedip. Natuurlijk voelden ze wel aan dat het niet helemaal goed zat, maar we hebben ze er voor een groot deel buiten kunnen houden.

Geen berg zal nu nog te hoog voor ons zijn, wat we ook meemaken in de toekomst. We weten nu dat we er toch wel komen. Omdat we van elkaar houden!