Gewone mensen, bijzondere verhalen

overzicht

webspecials

‘Ik was bang dat ik knettergek werd’

Jessica (41, single, geen kinderen) is communicatieadviseur, heeft een eigen bedrijf en is ambassadeur van stichting Samen Sterk zonder Stigma. In 2009 kreeg ze haar eerste depressie, in 2011 de tweede. Beide keren werd ze voor langere tijd opgenomen op een psychiatrische afdeling.

“Het gebeurde in 2009. Ik was 32 jaar, getrouwd en werkte als communicatieadviseur bij een grote verzekeraar. Ik dacht dat ik mijn leven wel op de rit had, maar niets was minder waar. In de loop der jaren was ik mezelf volledig kwijtgeraakt. Ik ging maar door, zonder achterom te kijken. Mijn eerste depressie lag op de loer. Heel geleidelijk, maar onherroepelijk, begon ik me steeds slechter te voelen. Ik meldde me ziek op mijn werk, maar wat er echt met me aan de hand was, wist ik niet precies.Ik voelde me lusteloos, onrustig en doodmoe.

Plotseling, van het ene op het andere moment, sloegen de stoppen door in mijn hoofd. De druk in mijn hoofd was enorm, doodsbang was ik. Het was geen hartaanval of beroerte, maar dat het vreselijk mis was, voelde ik wel. Mijn man schrok enorm, hij snapte ook niet wat er gebeurde. De huisarts constateerde al vrij snel dat ik een depressie had en schreef antidepressiva voor. Toen brak pas echt de hel los in mijn hoofd. Ik ben ervan overtuigd dat sommige medicijnen die ik slikte ervoor zorgden dat ik me nog ellendiger ging voelen. Ik was volledig de controle kwijt over mijn hoofd én mijn lichaam. Ik kon niet meer ophouden met trillen en had gedachten aan de dood. Zelfs de normaalste dingen waren ineens ondoenlijk. Zo wist ik ’s ochtends niet eens hoe ik me moest aankleden.

Mijn schoonouders kwamen in huis, mijn broer en vader werden gebeld. Iedereen was bezorgd. Ze wilden me niet alleen laten en die angst was terecht. Ik kon letterlijk niet meer op mijn benen staan. Mijn familie drong er bij de huisarts op aan dat hij me opnieuw zou zien. Het duurde een paar dagen voordat ik werd doorverwezen naar de crisisdienst. Een opname was het gevolg en zo belandde ik voor het eerst van mijn leven op de PAAZ, een gesloten psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Ik was niet bang om opgenomen te worden. Ik begreep zelf ook wel dat er iets drastisch moest gebeuren. Ik was bang dat ik knettergek zou worden en hoopte maar dat iemand de paniek in mijn hoofd kon stoppen.”

 

Krantje en puzzelen

“Mijn eerste opname duurde vijf maanden. Ik was verbaasd over wat ik aantrof op de gesloten afdeling. Mijn beeld, dat vooral was gebaseerd op films, klopte niet. Er gebeurde eigenlijk niet veel. De meeste mensen zaten een krantje te lezen of waren aan het puzzelen. Er renden geen mensen gillend over de gang. Het was er wel kil en klinisch. Huiselijkheid en warmte ontbraken er.

Ook mijn behandeling riep vragen op. De communicatie was niet optimaal, sterker nog: die ontbrak volledig. Zo begreep ik bijvoorbeeld totaal niet waarom ik geen gesprekken met een psycholoog kreeg. In het begin moest ik alleen maar bezigheidstherapie volgen. Wat had ik aan asbakken kleien? Daar werd ik toch niet beter van? Pas veel later leerde ik dat structuur, dagritme en ontspannende activiteiten wel degelijk heilzaam kunnen zijn. Ze zijn zelfs vaak een voorwaarde voor een succesvolle vervolgbehandeling, maar dat wist ik toen nog niet.

Ik ben ervan overtuigd dat betere communicatie tussen patiënt en medici veel ellende kan voorkomen. Daarom heb ik ook mijn werk gemaakt van communicatie tussen mensen met een psychische kwetsbaarheid, hulpverleners en werkgevers. Mensen met psychische klachten krijgen tegelijk met hun diagnose ook een stempel. Het lijkt niet meer om de persoon en zijn of haar veelzijdigheid te gaan, je bent een cliënt met een etiket.

Zo was er ooit een verpleegster die tegen me zei dat ik nooit moeder zou worden, daarbij doelend op mijn depressie en medicatie. Dat is kul trouwens, want er zijn genoeg vrouwen die met antidepressiva zwanger worden. Daar had zij niets mee te maken en niets over mogen zeggen. Ook werd me vaak een somber toekomstbeeld van terugkerende depressies en opnames geschetst. Niet bewust hoor, en ik geloof zeker dat veel mensen met hart en ziel in de psychische zorg werken en het niet zo bedoelen, maar de schade die dit soort opmerkingen aanricht, kan ernstig zijn en dat was ook bij mij het geval. Het kostte tijd en therapie om me te bevrijden van de negatieve invloed van deze woorden. Ik zou willen dat mensgerichte communicatie over psychische gezondheid standaard wordt en daar zet ik me graag voor in.

In 2011 kreeg ik een terugval. Mijn leven kende op dat moment veel onzekerheden. Zo was ik mijn baan kwijtgeraakt en moest ik verhuizen vanwege mijn scheiding, waar ik overigens zelf voor had gekozen. Ook verloor ik in die tijd mijn tante, de vrouw die als twee druppels water op mijn geliefde overleden moeder leek. Opnieuw werd ik opgenomen, weer voor vijf maanden. Na deze tweede opname leerde ik meer over mezelf en de oorzaken van mijn depressies. Mijn moeder is overleden toen ik zestien was en dat is absoluut een trigger geweest, maar het is niet de enige reden. Ik ben voor een deel ook erfelijk belast, in mijn familie komt psychische kwetsbaarheid voor.

Ondanks alle ellende hebben mijn depressies me ook goede dingen gebracht. Er is veel in positieve zin veranderd. Zo weet ik nu veel beter wat ik wil en handel ik daar ook naar. Ik herken nu de signalen die mijn lichaam en hoofd me geven en houd daar rekening mee. Heel soms ben ik bang om opnieuw in een depressie te raken, maar dan stel ik mezelf gerust. Ik vertrouw op mezelf. Ik weet wat ik aankan.

Dus als het me nogmaals overkomt, vertrouw ik erop dat ik het aankan.”

 

Download de pdf en lees het hele dossier over depressie.

Jessica (41)
image lees
Reactie plaatsen

Deze zal niet gepubliceerd worden bij je reactie, maar kan worden gebruikt door de redactie om contact met je op te nemen

Reactie
  • D. Broers
    (50)
    12/11/2018
    16:09

    goedemiddag

    Zou u mij de editie van mijn geheim waar dit artikel in stond nog kunnen toesturen?

    mvg Dominique Broers


image

Bianca en Sven vieren de jaarwisseling al een jaar of tien samen met hun vrienden George en Sylvia. Dit jaar willen ze wat anders...

Bianca (37) LEES
detail
image

De vijfentwintigjarige dochter van Loes heeft regelmatig last van depressieve gevoelens. Therapie heeft niet gewerkt, maar nu denkt Melody een ‘oplossing’ te hebben gevonden voor haar probleem: ze wil een baby...

Loes (57) LEES
detail
image

Eelke maakt zich zorgen om haar beste vriendin. Ze is onlangs gescheiden en maakt een moeilijke tijd door, maar doet net alsof er niets aan de hand is.

Eelke (42) LEES
detail
image

Sofia schrikt als ze hoort dat haar vijfjarige zoontje Lars regelmatig door klasgenootjes wordt geschopt en geslagen. Moet ze Lars aanraden om maar eens flink terug te meppen?

Sofia (33) LEES
detail