Charlotte (37) was ziek, maar stond er alleen voor
Ik ben moeder van drie kinderen van 11, 14 en 19, heb een man die fulltime werkt en een moeder die in de buurt woont en af en toe een beroep op me doet. Ik werk drie dagen en tussendoor regel ik alles thuis. Mijn leven is altijd vol.
Een paar weken geleden sloeg de griep toe. Eerst kreeg mijn jongste klachten, toen de rest. Ik zette thee, maakte beschuit, verschoonde bedden en hield iedereen in de gaten. Tot ik zelf ziek werd. Ik lag als een zielig hoopje in bed en hoorde dat iedereen in huis opknapte en het leven langzaam weer oppakte. Maar niemand die voor mij naar boven kwam met een kop thee! Niemand die vroeg of ik iets nodig had.
De was stapelde zich op, de vaat bleef staan en mijn moeder belde zelfs nog of ik iets voor haar kon regelen. Toen ik na een paar dagen weer een beetje mens was, keek ik tegen een huis aan dat compleet was ontploft.
Verdrietig en boos
Ik voelde me verdrietig en boos. Niet eens om de rommel, maar om het gemis aan aandacht. Ik had zo gehoopt dat iemand zou zeggen: ‘Mam, blijf jij maar liggen, wij doen het wel.’ Maar zelfs mijn man dacht er niet aan om me te vragen of ik iets nodig had. Ik heb er wel wat opmerkingen over gemaakt, daar werd nauwelijks op gereageerd. Dus blijft het knagen, ook nu we allemaal het gewone leven weer op hebben gepakt. Het huis is weer glad, alles ‘loopt’ weer, maar binnen in mij is er iets veranderd. Is dit gewoon hoe het gaat als je moeder bent in een druk gezin, of moet ik hier iets mee? En zo ja: wat dan?
Meer van Jet
