Levens verhaal en graag tips
Ik voel me diep beschadigd door mijn jeugd, mijn gezin en anderen. Mijn ouders hebben nooit hun taak volbracht om mij te leren hoe ik met het leven moet omgaan. Daarbovenop had ik niemand om mee te praten, omdat mijn moeder een enorme controle over mijn leven hield. Achteraf lijkt het er zelfs op dat dit haar plan was om mij afhankelijk te maken. De keren dat ik als kind testen moest doen of wanneer er hulp werd ingeschakeld, wilde ze eigenlijk alleen maar kijken hoe ze nog meer controle over mij kon krijgen.
Mijn zus maakte me belachelijk om alles wat ze maar kon bedenken. Zij heeft het natuurlijk ook niet makkelijk gehad, maar doordat ik er was, had zij een uitlaatklep die ik zelf nooit heb gehad. Mijn vader was gewelddadig en werd boos elke keer als ik iets nieuws probeerde en faalde, waardoor ik uiteindelijk stopte met proberen. In plaats van wat een goede ouder zou doen je kind verder helpen en een community bieden gaven mijn ouders mij op jonge leeftijd een spelcomputer om hun eigen verantwoordelijkheid te ontlopen. Hierdoor sloot ik me af van de rest van de wereld. Dit werd uiteindelijk een verslaving die een enorme negatieve impact op mijn leven heeft gehad en me nog afhankelijker maakte. ook deed mij moeder mij op vecht sporten wat mij juist nog onzekerder maakte door het feit dat ik altijd groter was was er niemand in mijn gewichtklasse en leeftijd en niveau waarmee ik kon op trekken zoals bij een toernooi werdt ik geplaatst tegen mensen met veel meer ervaring en ook een stuk ouder ze hadden dan ook een groene en bruine band terwijl ik nog een witte band had dit had het kleine beetje moed wat ik had compleet verwijderd terwijl mijn vader toe stondt te kijken hoe dit oneerlijkheid werdt uitgevoerd.
Ik spijbelde en deed alsof ik ziek was om de werkelijkheid te ontvluchten; ik leerde van mijn ouders om verantwoordelijkheden te ontwijken in plaats van naar school te gaan, wat juist zo goed voor me zou zijn geweest. Dit kwam ook doordat ik gepest werd door mijn toenmalige beste vrienden. Het begon door iets stoms: er werd gevraagd of de vriendin van iemand ‘hot’ was, waarop ik ‘ja’ antwoordde. In plaats van het verzette tegen het peste, probeerde ik die situatie te gebruiken om aandacht te krijgen, misschien van mijn vader of moeder. Maar voor niks.
Daarnaast werd ik op jonge leeftijd via het internet geïntroduceerd aan seksuele content (via mijn zus), waarin ik ook een vlucht zocht. Dit werd uiteindelijk een gruwelijke verslaving die de rest van mijn leven leegzoog. Daardoor heb ik nooit uitgehaald wat erin zat; ik had zoveel potentie in sport en intelligentie, maar dat is uiteindelijk verpest. Zelfs toen dit speelde, zocht ik nog steeds vriendschap. Maar omdat ik nooit had geleerd hoe ik gezond met relaties om moet gaan, wist ik niet wat ik aan moest met het feit dat ik iemand leuk vond. Hierdoor heb ik nooit een relatie gehad, waarover ik uit enorme schaamte heb gelogen. Ook vriendschappen hield ik daarom oppervlakkig.
Ik vond een online vriendengroep waarmee ik het langste sociale contact uit mijn leven heb gehad. Helaas waren dit geen goede mensen. Ik maakte telkens de verkeerde keuze in vrienden; ik was te naïef en wilde zo graag contact dat ik me liet gebruiken. Ondanks dit alles heb ik altijd een sterke persoonlijkheid gehad, en de laatste jaren komt die ‘echte ik’ eindelijk naar buiten.
Nu voelt het alsof ik te oud ben om ‘perfect’ te worden; ik heb het gevoel dat ik alleen nog maar kan streven naar een aftreksel van wat had kunnen zijn en dat ik nooit tevreden met mezelf zal zijn. Toch hoop ik nog steeds dat iemand mij leuk kan vinden. Er zijn de laatste tijd vrouwen geweest die interesse toonden, maar doordat ik te snel wilde gaan, joeg ik ze weg. Omdat ik groter ben dan de gemiddelde persoon, hebben mensen wel interesse, maar ik voel me kleiner dan ik had kunnen zijn door mijn ongezonde verleden, wat mij extreme dysforie geeft.
Sinds een paar jaar heb ik last van angstaanvallen en depressies. Ik ben bang dat ik manisch-depressief ben; ik zou niet de eerste in de familie zijn. Ik heb geprobeerd hulp te zoeken, maar ik durfde me uit schaamte niet open te stellen. Nog steeds heb ik maandelijks gedachten om er een einde aan te maken, maar ik wil kijken hoe ver ik kan komen en of er iemand van mij kan houden.
Sinds kort werk ik bij de gemeente, waar ik een soort community heb gevonden. Ik ben met andere trainees gaan eten en naar een feest geweest waar ik heb gedanst. Blijkbaar vind ik dansen best leuk; ik voelde me weer even ‘heel’ door het leuk te hebben met anderen. Helaas duurde het kort en werd ik ziek. Nu zit ik weer te piekeren over wat ik anders had moeten doen en of ik nog wel een keer uitgenodigd word. Het afscheid nemen met knuffels vond ik zo fijn. Ik heb dat gevoel weleens eerder gehad, maar ik wist nooit hoe ik ermee om moest gaan door de controle van mijn moeder, mijn gameverslaving en mijn angsten. Ik ben nu bang dat zoiets niet meer gebeurt, of dat ik weer te hard van stapel loop en mensen afstoot.
Ik woon nu bijna drie jaar op mezelf en probeer ook weer van mijn pornoverslaving af te komen. Dat proces kreeg een ‘jumpstart’ doordat een vrouw interesse in me toonde. Hoewel ik het met haar misschien al verpest heb, hoop ik deze motivatie te gebruiken om er nu echt volledig mee te stoppen.