Bianca’s moeder wil haar vakantie betalen
Toen mijn vriendinnen vroegen of ik meeging naar Mallorca, hoefde ik eigenlijk niet na te denken. Natuurlijk wilde ik mee! Even een paar dagen zon, lachen en nergens aan denken: heerlijk. Tot ik hoorde wat het zou gaan kosten… Dat zou een flinke aanslag op mijn bankrekening worden. Ik vertelde het aan mijn moeder. Niet om haar om geld te vragen, maar omdat ik baalde. Tot mijn verrassing zei ze vrijwel direct: ‘Dan betaal ik het toch voor je?’ Ik was verrast.
Schuldig
Mijn moeder heeft zelf ook geen breed inkomen, daarom voelde het zo gul. Toch zei ik niet meteen ja. Mijn moeder is namelijk iemand die dingen met liefde geeft, maar ze vergeet het nooit meer. Bijvoorbeeld: toen ik dertig werd, stelde ze een operatie uit zodat ze op mijn verjaardag kon zijn. Dat heb ik daarna jarenlang moeten aanhoren. Als ik een keer geen tijd had om langs te komen, zei ze: ‘Ja, ik heb destijds wel mijn operatie voor jou verzet.’ Ook andere cadeaus of gunsten komen later regelmatig terug. Niet altijd letterlijk, maar wel op zo’n manier dat ik me alsnog schuldig voel.
Daarom twijfel ik nu zo. Ik wil ontzettend graag met mijn vriendinnen mee. Tegelijkertijd ben ik bang dat deze vakantie me uiteindelijk veel meer kost dan alleen het geld. Misschien betaal ik hem straks jarenlang terug met schuldgevoel.
Ze blijft zeggen dat ik het cadeau moet accepteren en dat ze me dit gunt. Ik gun mezelf die vakantie ook. Maar hoe neem ik dit aan zonder bang te zijn dat ik het jarenlang moet aanhoren?
Meer van Jet
