Bonuskinderen negeren en achterstellen

Vijf jaar geleden stapte ik in een nieuw leven: een samengesteld gezin met vier kinderen. Mijn twee kinderen, en de tweeling van mijn partner, die toen nog maar ruim één jaar oud was. Kleine hummeltjes die amper konden praten, maar wel meteen mijn hart stalden. Nu zijn ze zes en beginnen ze de wereld te begrijpen. En daarmee ook de stiltes. De verschillen. De pijnlijke dingen waar ze geen woorden voor hebbe….maar wél voelen.

Voor ons als gezin gaat het meestal goed. We lachen veel, we ruziën soms, we leven samen in een soort georganiseerde chaos. Maar voor mijn ouders… bestaat slechts de helft van ons gezin.

En dat is mijn geheim.

Mijn ouders houden van mijn kinderen. Maar ze negeren de bonuskinderen.
Niet een beetje. Niet subtiel. Maar zichtbaar. Hard. Onontkoombaar.

Met de feestdagen mogen mijn kinderen altijd komen. Meteen wordt de tafel gedekt, het huis is versierd, er liggen cadeautjes klaar met strikjes en glitters. Maar zodra ik vraag of de tweeling ook mee kan… verandert de sfeer.
“Misschien volgend jaar.”
“Het wordt te druk.”
“We doen het liever klein.”

En dan ineens kan het wél zonder hen.

Maar het pijnlijke zit hem in de verjaardagen.
Als mijn kinderen jarig zijn, staan mijn ouders vroeg voor de deur. Met enorme cadeaus. Fietsjes. Lego. Dingen waar weken over nagedacht is. Foto’s worden gemaakt, taart wordt aangesneden, het is één en al aandacht.

Maar als de tweeling jarig is?
Niets.
Geen kaartje.
Geen appje.
Geen telefoontje.
Het huis blijft stil.

Wij zeggen natuurlijk dat opa en oma werken, of dat ze ziek zijn, of dat we het vieren op een ander moment. Maar kinderen worden ouder. En zes jaar oud is oud genoeg om te zien dat het ene kind cadeaus krijgt en het andere niets. Oud genoeg om te vragen:

“Hou je oma niet van ons?”
“Waarom komen ze nooit als wij er zijn?”
“Doen wij iets verkeerd?”

En dat breekt me. Want ik zie hun gezichten. De frons die te lang blijft hangen. Het moment waarop ze even wegkijken om niet verdrietig te lijken. Ze zijn zo klein, maar ze voelen alles.

Ik ben vijf jaar bonusmama.
Vijf jaar waarin ik ze heb getroost bij nachtangsten, ze heb leren praten, leren fietsen, leren delen. Ik heb verjaardagsfeestjes gepland, pleisters geplakt en tekeningen aan de koelkast gehangen.
Ik heb ze zien groeien van peuters tot eigenwijze, nieuwsgierige kleine mensjes.

En elke keer als mijn ouders mijn kinderen optillen en knuffelen, maar de tweeling amper aankijkt, voel ik iets verscheuren in mij. Iets wat ik probeer te verbergen achter glimlachen die te breed zijn en zinnen die te luchtig klinken.

Want dit is mijn geheim:
Ik schaam me voor mijn ouders.
En ik ben bang dat mijn bonuskinderen op een dag denken dat het aan hén ligt.
Dat zij minder waard zijn.
Dat zij niet genoeg zijn.

En het allerergste?
Soms ben ik bang dat mijn stilte mij medeplichtig maakt.