Marjolein en haar stiefkinderen matchen niet
Ruim een jaar geleden ontmoette ik Mark. Hij is alles wat ik zoek in een man: hij is attent, stelt vragen en luistert naar de antwoorden. Dat hij veertien jaar ouder is, maakt ons niet uit. Alles tussen ons voelt vertrouwd en warm. Behalve zijn kinderen.
Goede moed
De eerste keer dat ik bij hem thuis kwam, zo ongeveer een halfjaar geleden, had ik goede moed. Maar Micky, zijn dertienjarige zoon, keek me aan met een blik vol afkeuring en Meghan, zijn vijftienjarige dochter, leek me niet eens te zien. Ze groette niet, negeerde me compleet. Pas toen Mark hen aanspoorde om hallo te zeggen, kwam er wat geluid uit. Ik deed mijn best om vriendelijk te zijn, stelde belangstellende vragen, maar ik kreeg nauwelijks respons. Hoe meer moeite ik deed, hoe ongemakkelijker het werd.
Het is daarna nauwelijks beter geworden. Mark weet ook niet wat hij ermee aan moet. Hij probeert wanhopig de sfeer goed te houden wanneer we met elkaar zijn.
Twijfels
Meghan woont bij Mark, dus die kom ik vaker tegen. Ze laat me duidelijk merken dat ik van haar niets hoef te verwachten. Micky zie ik af en toe, maar steeds vaker kies ik ervoor om thuis te blijven als hij bij Mark is. Het is gewoon te lastig.
Soms vraag ik me af hoe lang ik dit volhou. Ik hou van Mark, maar begin te twijfelen. Als de mensen die het dichtst bij hem staan mij niet willen, is het dan allemaal wel de moeite waard? Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat onze liefde de houding van zijn kinderen overleeft, hoeveel tijd moet ik dit nog geven?
Meer van Jet
