Nicoles zoon wil niet meer naar zijn vader
Mijn zoon Sander is zestien. Al jaren gaat hij om het weekend naar zijn vader en dat ging altijd vanzelf. Toen hij jonger was, keek hij er zelfs naar uit. Ze hadden hun vaste dingen samen: een voetbalwedstrijd kijken, iets bestellen, lachen om dezelfde flauwe grappen en af en toe samen een kop koffie doen bij opa en oma.
De laatste tijd merkte ik dat er iets veranderde. Sander kwam vaker stiller thuis. Waar hij vroeger nog wel eens uit zichzelf iets vertelde, bleef het plots bij korte, vlakke antwoorden als ik ernaar vroeg. Ik heb hem wel eens gevraagd of er wat aan de hand was, maar dat was niet zo, zei hij. Maar een paar weken geleden zei hij plots dat hij niet meer om het weekend wilde gaan. Ik vroeg waarom, maar hij sloot zich meteen af.
‘Geen zin meer in,’ zei hij.
‘Vind je het dan niet meer gezellig met je vader?’ vroeg ik.
Hij mompelde alleen maar wat. Op mijn vraag hoe hij dan in contact wilde blijven met zijn vader, antwoordde hij dat af en toe appen meer dan genoeg is.
Pubergedrag of iets aan de hand?
Zijn vader begrijpt er niets van en legt de schuld bij mij. Hij zegt dat ik Sander tegen hem opzet. Dat is absoluut niet waar. Ik wil juist dat Sander een goede band met zijn vader houdt.
Ik heb het idee dat dit niet zomaar pubergedrag is, er moet iets gebeurd zijn. Er speelt iets, dat kan niet anders, maar hoe kom ik erachter wat het is? Moet ik hem dwingen om toch te gaan of in ieder geval met tekst en uitleg te komen? Of moet ik juist afwachten totdat hij uit zichzelf ermee komt?
Meer van Jet
