Gewone mensen, bijzondere verhalen

  • Home
  • forum
  • Ik bén niet lesbisch, ik ben gewoon liever vrijgezel
overzicht

forum

Ik bén niet lesbisch, ik ben gewoon liever vrijgezel

Mensenlief, er moet me even iets van het hart. Tien jaar geleden had ik de wereld aan mijn voeten, althans, dat dacht ik. Ik had een lieve vriend (helaas in Canada, maar we waren zoveel mogelijk bij elkaar terwijl ik bezig was aan mijn visum) en zag mezelf met hem een mooie toekomst tegemoet gaan, al waren we over bepaalde details nog aan het overleggen, wat gezien de afstand niet altijd soepel ging. Maar goed, we hielden van elkaar en de rest zou wel goedkomen. We gingen ervoor.

Totdat ik op een verdrietige morgen het nieuws kreeg van zijn moeder dat hij die nacht verongelukt was.

Mijn leven stond stil. Er werd een dikke streep getrokken door al onze mooie toekomstplannen. Ik besloot hier te blijven en ik werd omringd door familie en vrienden die weliswaar blij waren dat ik niet ging emigreren, maar ook verdrietig voor me waren, hoewel ze niet allemaal mijn vriend goed hadden leren kennen.

Ik heb best wel een tijdje gerouwd, want hoewel we fysiek niet heel veel tijd samen hadden doorgebracht, was ik wel mijn toekomstbeeld kwijt en moest ik het weer alleen zien te redden, daar waar ik mentaal al van een hele hoop Nederlandse dingen afscheid aan het nemen was.

We zijn nu tien jaar verder en ik denk nog iedere dag aan hem. Mijn vriend, mijn maatje, mijn toekomst die niet had moeten zijn. De diepe rouw is voorbij, maar de vraag hoe het zou zijn geweest als..., speelt soms nog een rol. En wat mij betreft mag dat zo zijn. Ik wil niet doen alsof hij nooit voor me heeft bestaan. Daar was hij te belangrijk voor.

Helaas denken veel van mijn familieleden en vrienden daar anders over. Waren ze in het begin nog vol begrip, nu begrijpen ze me niet meer, En dan voornamelijk niet mijn weigering om weer volop te gaan daten.

Ik ben niet tegen een nieuwe relatie. Heb het na een jaar of twee heus wel geprobeerd, maar ik heb op een paar kortstondige "relaties" en hier en daar een date na, gewoon nooit iemand gevonden die mijn interesse wekte en wist vast te houden. Daar heb ik zelf vrede mee; ik heb een goed leven en een relatie is voor mij nooit een basisbehoefte geweest om gelukkig te zijn.

Maar sommigen blijven, ongetwijfeld met de beste bedoelingen, toch doorzagen. "Heb je al een vriend?" Echt, bij iedere gelegenheid. Ze schijnen liever te hebben dat ik de eerste de beste sloeber van straat meeneem naar een feest dan dat ik (oh schande) weer solo ergens binnenkom.

En nu is daar dus de nieuwe variant bijgekomen. Toen ik laatst door een ongelukkige val tijdelijk last had van mijn knie, had ik een goede vriendin van mij gevraagd om mee te gaan naar een feestje van een nicht van mij, aangezien ik zelf geen auto kon rijden. Nu heeft de hele kring dus de conclusie getrokken dat ik dáárom geen vriend wil. Ineens val ik dus blijkbaar op vrouwen.

Nee. Nee, ik val niet op vrouwen. Ik hou van de vriendinnen die ik heb, maar dan platonisch. Ik hou ook van de vrienden om me heen, maar dan platonisch.

Ik ben niet lesbisch.
Ik ben naarstig op zoek.
Ik ben niet veel te kritisch.
Ik ben niet wanhopig.
Ik ben gewoon vrijgezel.

Hoe krijg ik mensen aan hun verstand gepeuterd dat ik daar volkomen tevreden mee ben?

Tinka (39) op 10 nov 2022
Reactie plaatsen

Deze zal niet gepubliceerd worden bij je reactie, maar kan worden gebruikt door de redactie om contact met je op te nemen

Reactie
  • wijsneus
    (--)
    10/11/2022
    23:49

    Wat vreselijk dat je je vriend moet missen nog voor het echt kon beginnen.. ik snap je verdriet. Ook dat het heel eenzaam is als je daar niet over kan praten met je omgeving omdat het maar eens over moet zijn of zo begrijp ik het.

    Maar waarom maak je je zo druk om wat anderen vinden van de manier waarop je leeft? Ik had het stuk over daten zelf kunnen schrijven; ook dat ik me prima voel in m’n eentje. Nu al vele jaren. Heerlijk, denk niet dat ik ooit nog ga samenwonen. Mócht ik toch iemand tegenkomen waar ik stapelgek op word en andersom, ben er niet naar op zoek.

    Wat anderen denken? Mijn buuf vindt me zielig hahaha, ze projecteert haar angst om alleen te zijn en alleen te blijven op mij. Ze doet maar, ik weet wel beter.

    Ook mogen ze me zielig vinden, denken dat ik een vriendin zoek. Als iemand het me vraagt zeg ik dat ik stapelgek op mezelf ben en helemaal gelukkig met mezelf. Geen zin om rekening met een ander te houden. Volgende onderwerp.
    Je moet echt iets meer voor jezelf opkomen heb ik het idee, als je niks zegt veranderd er niks. Sterkte met alles!