Ongelukkig
Ik ben 14 jaar getrouwd maar voel me elke dag alleen,ik krijg van mijn man geen aandacht, liefde of gewoon een “knuffel ” terwijl ik dat zo nodig heb. Ik heb al vaker een gesprek gehad met hem over wat ik “mis” maar hij snapt het gewoon niet, of wilt het niet snappen?… ik ben er echt verdrietig van en weet niet goed wat ik hiermee aan moet..
-
Beste Elsa, Ik herken waar je tegenaan loopt, het is niet zo dat je een ander kan veranderen. wat je wel kan veranderen is de situatie. Probeer weer eens de spontaniteit op te zoeken, plaag elkaar, daag elkaar uit en desnoods geef jij hem die tik op zijn billen als hij voorbij loopt. Je kan eventueel ook bij jezelf kleine verandering aanbrengen door je haar eens anders te doen, beetje make-up op te doen. de meeste mannen zijn fysiek ingesteld, al is het wel dat bij sommige mannen je letterlijk op je kop kan gaan staan wil je aandacht krijgen... ik wens je veel liefde en kracht toe🍀 -
Stuur mij maar een mailtje, dan kunnen we erover praten -
beste Bb dank je voor je reactie , lief bedacht allemaal maar heb al van alles geprobeerd, niks lijkt te werken, maar niks aan te doen dan he.. en jeroen dank je maar word lastig😉 -
Hallo Elsa, klinkt me bekend, wat jij zegt heb ik van mijn vrouw ook vaak te horen gekregen. We verschillen. Ik ben iemand die meer afstand houdt, zij houdt van nabijheid. Ik wil alleen zijn als ik me minder voel, zij wil samen zijn. Ik vind aanrakingen soms niet aangenaam, zij (meestal) wel. Ik voel me snel gevangen in een relatie, heb daarom nood aan vrijheid. Er zijn redenen waarom ik ben zoals ik ben. Een stuk karakter, een stuk verleden. Geen kwade wil. Wat in ons geval wel telt, is dat we allebei bereid zijn te luisteren, en dat we inzien dat we gebreken en gevoeligheden hebben. We werken daaraan. Ik zal nooit een grote knuffelaar worden maar merk wel dat ik vandaag meer haar nabijheid opzoek dan vroeger, voor een deel omdat zij rekening houdt met mij (en het leven samen aangenamer nu is dan vroeger); voor een groot deel ook omdat ik minder vlucht naar minder goede copingstrategieen. Denk dat de kern van mijn betoog is dat je moet aanvaarden dat je partner nooit volledig zal beantwoorden aan je wensen en behoeftes. Mits goede wil van beide kanten kan je wel meer naar elkaar toegroeien. Is die goede wil er niet van beide kanten, en worden behoeftes echt niet ingevuld, dan is het wel een moeilijke en mogelijk onhoudbare situatie, maar hopelijk is dat niet het geval bij jullie? Veel succes/geluk gewenst Tom