Gewone mensen, bijzondere verhalen

overzicht

forum

Zoontje

Hallo allemaal,
Ik ben moeder van mijn lieve twee jarige zoontje. Als we thuis zijn gaat alles goed. Ik denk dat hij in de buitenwereld over prikkelt raakt. Als we naar de supermarkt gaan, blijft hij van begin tot eind schreeuwen. Het is niet huilen maar echt schreeuwen. Mensen kijken mij aan. Soms zeg ik zelf dat ik ook niet weet wat ik nog kan doen. Ik geef hem dan iets te eten, maar dit gooit hij op de grond. Ik heb een buggy gekocht zodat hij naar mij kan kijken, ook dat helpt niets. Als we naar een vriendin gaan bijvoorbeeld doet mijn zoontje het zelfde. Het is oorverdovend. Ik ben naar verschillende specialisten geweest en zij noemen het een fase en dat het te vroeg is om een diagnose vast te stellen. Zij geven wel tips mee, maar die werken tot heden niet. Ik vind het heel erg omdat elk uitstapje belemmerd wordt hierdoor. Het is gewoon niet leuk om buitenshuis iets te ondernemen. Als mensen over de vloer komen en hij ziet hen begint hij kei hard te krijsen/schreeuwen. Ik vind het ook heel erg zielig voor mijn zoontje, hij weet duidelijk niet wat hij met de situatie moet en schreeuwt uit onmacht. Ik voel mijzelf ook een mislukte moeder. Ik schaam mij, voor mijn slechte opvoed vaardigheden. Gelukkig heeft mijn man nu een bepaald soort therapie gevonden en die is er om ouders dingen aan te leren. Natuurlijk gaan we die volgen. Ik ben alleen steeds bang, dat mijn zoontje iets heeft en dat we het probleem nu op de foute manier aanpakken. Maar elke leerweg is mooi meegenomen natuurlijk.

De laatste tijd heb ik weinig mensen gezien en kom ik nauwelijks uit mijn huis, omdat zelfs vriendinnen zeggen dat mijn zoontje niet mee kan. Hun kleintje ligt dan te slapen bijvoorbeeld en mijn zoontje zou hem/haar wakker maken. Ik merk dat ik helemaal op ben, terwijl ik juist weinig onderneem maar ik denk de hele dag na. Hopelijk slaagt de therapie en heeft mijn zoontje er iets aan.
Hij is zo lief, knap en maakt grote stappen qua ontwikkeling. Ik wil het zo graag aan zijn opa en oma laten zien.

Silvia (36) op 09 jan 2020
Reactie plaatsen

Deze zal niet gepubliceerd worden bij je reactie, maar kan worden gebruikt door de redactie om contact met je op te nemen

Reactie
  • Engel
    (30)
    09/01/2020
    17:12

    Het klinkt als de peuterpuberteit een tijd dat ze je gaan uit proberen, ze testen je op allerlei manieren uit. Boos worden is een vorm van negatieve aandacht en dus krijgen ze ook wat ze willen.
    Meestal is negeren de beste optie.

    Maar let ook kinderen die nog zo jong zijn ervaren prikkels heftiger dan wij volwassenen.
    Dus worden ze sneller moe, een supermarkt zit vol prikkels. De moeheid kan uiten in woede uitbarstingen en driftbuien, en huilen.
    Misschien kan je hem gehoorbescherming op doen zodat iedergeval het geluid al minder is, het is een prikkel minder. En zorg dat je niet te lang in de supermarkt blijft. En als het kan ga zonder kind, zorg voor een oppas.
    Je bent geen mislukte moeder, je doet je best!
    Iedere moeder kampt wel met een probleem