Gewone mensen, bijzondere verhalen

overzicht

panelverhalen

Debby vreest dat haar bejaarde buurvrouw wordt mishandeld

Debby (38) doet af en toe boodschappen voor haar bejaarde overbuurvrouw Myra (75). Op een dag ontdekt ze dat Myra behoorlijk hardhandig wordt aangepakt door haar eigen dochter. Is er sprake van oudermishandeling? En zo ja, moet Debby zich hierin mengen?

“Ons huis staat in een doodlopend straatje. Je ziet hier nooit iemand die hier niet hoeft te zijn, heerlijk rustig. Zo’n twaalf jaar geleden zijn we hier komen wonen, toen de kinderen naar de kleuterschool gingen. Mijn man Lucas en ik waren meteen verliefd op het huis en de buurt. Onze buren, verdeeld over veertien huizen in totaal, zijn ook op hun privacy gesteld, net als wij. Afgezien van af en toe een gezellig praatje op straat, is iedereen op zichzelf. Wel weet iedereen het heel snel als er iets aan de hand is. Toen mijn zwangere overbuurvrouw Jessica ging bevallen, waren wij nog eerder op de hoogte dan de aanstaande vader, die aan het werk was en slecht bereikbaar. Wij hadden allang gezien dat de verloskundige zich had gemeld.
Ook was het vrij snel duidelijk dat er iets was met Mitchel, de buurman van een paar deuren verder. Hij is hartpatiënt, en toen we hem niet zoals gewoonlijk met zijn boodschappenwagen naar de winkel zagen wandelen, gingen er bij ons buurtbewoners alarmbellen af. Gelukkig bleek dat hij ‘gewoon’ eens op vakantie was gegaan, iets wat hij normaal gesproken nooit deed. Het was een geruststellend idee voor hem dat zijn buren zich om hem bekommerden, zei hij. Voor ons voelt dat ook zo.

Mantelzorg
Op een dag viel ons op dat het niet zo lekker ging met Myra, de vijfenzeventigjarige buurvrouw van schuin tegenover. We vonden haar al een tijdje wat wankel en bleekjes, maar die dag zagen we door het raam dat ze een heftige hoestbui had. Lucas besloot eens te polsen hoe het met haar ging. Myra bleek een dubbele longontsteking te hebben, waarmee ze in het ziekenhuis belandde. Wonder boven wonder krabbelde ze weer op, en na een tijdje in een verpleeghuis te hebben gezeten om te revalideren, kwam ze weer naar huis. We zagen wel dat ze flink had ingeleverd. Vanaf dat moment ging ik dus af en toe eventjes langs om te vragen hoe het met haar gesteld was.
Ik begreep van Myra dat ze hulp kreeg van haar enige dochter, Martine. Thuiszorg was er ook wel, maar die hadden maar beperkt de tijd, dus had ze meer hulp nodig. Af en toe deed ik wat boodschapjes voor haar en een andere buurvrouw toonde zich bereid om eens in de week wat in huis te doen. Daarnaast zagen we Myra’s dochter vrijwel dagelijks bij haar naar binnen lopen. Altijd gehaast, nooit met een glimlach. Maar dat begreep ik wel. Als enig kind stond ze er toch alleen voor, en ze woont ook een dorp verderop, dus niet echt naast de deur. Af en toe vroeg ik Myra wel naar haar relatie met haar dochter, maar daar liet ze niet veel over los.

Schrijnend
Op een dag was ik bij Myra met wat boodschapjes. Ik legde wat spullen in de koelkast en maakte de zak met appels open om ze in de fruitmand te leggen, toen me ineens opviel dat er zweetdruppels op Myra’s voorhoofd stonden. Niet zo gek, realiseerde ik me meteen: het was een warme lentedag en ze droeg een wollen vest over haar jurk heen.
‘Myra, dat vest is toch veel te warm?’ Kordaat liep ik naar haar toe. ‘Kom, ik help je met uittrekken, je kan makkelijk met blote armen.’ Ze probeerde zich van mij af te keren, maar dat had ik in eerste instantie niet echt door, en in een vlotte beweging trok ik het vest over haar schouders langs haar armen naar beneden. Ik schrok van wat ik zag. Op Myra’s bovenarmen prijkten grote, donkere bloeduitstortingen. Mijn handen bleven verschrikt in de lucht hangen. ‘Myra, wat is dat?’ stamelde ik.
Myra zuchtte en keek met een lege blik langs me heen. ‘Ongelukje met uitkleden gisteren. Voor Martine is het ook niet altijd makkelijk.’
Voor Martine is het ook niet altijd makkelijk? Wat betekende dat? Met gefronste wenkbrauwen keek ik Myra aan. ‘Heeft Martine dit gedaan?’
‘Ongelukje zei ik toch!’ Myra keek me boos aan. Haar blik vertelde me dat het gesprek wat haar betreft afgelopen was. Een paar minuten later liep ik in de war terug naar huis.
Ik heb er inmiddels met verschillende mensen over gesproken en iedereen komt tot dezelfde conclusie: het kan niet anders dan dat Martine haar frustraties kwijtraakt door haar moeder te hardhandig aan te pakken. Te mishandelen.
Het is niet zo gek dat Myra haar dochter in bescherming neemt, ze is immers afhankelijk van haar. Toch vind ik het een schrijnende situatie. Omdat Myra zo fel reageerde op de situatie, durf ik het eigenlijk niet meer aan te kaarten. Moet ik daaroverheen stappen en proberen om toch het gesprek met haar aan te gaan? Of moet ik gewoon meteen Martine erop aanspreken? Ik moet er iets mee, maar ik weet niet wat…”

image
Reactie plaatsen

Deze zal niet gepubliceerd worden bij je reactie, maar kan worden gebruikt door de redactie om contact met je op te nemen

Reacties
  • miami
    (55)
    04/06/2019
    06:56

    amai, lastige situatie, moeilijk ook maar je moet wat doen. Volgens mij vraagt je buurvrouw wel om hulp want waarom liet ze de naam van haar dochter vallen toen je die blauwe plekken ontdekte? Niets doen kan niet, straks gebeurt er wat en dan is het ‘ik wist hier van af’. Misschien kan je haar dochter erop aanspreken als je haar weer ziet. Zo van: “joh, laatst zag ik allemaal blauwe plekken op haar armen(of wat dan ook)weet jij hoe dat komt?” Dan beseft ze wel dat iemand het weet. Het gevolg kan ook zijn dat ze tegen haar moeder zegt dat ze voor niemand de deur mag op en doen dus ook niet voor de buren. Dan moet je de instanties inschakelen, kan ook anoniem.


  • Marieke
    (31)
    04/06/2019
    21:15

    Lastige situatie verkeer je in. Kun je niet ergens anoniem hulp vragen? Bv bij Het advies- en meldpunt Veilig Thuis? Blijf verder bij je buurvrouw binnen lopen en blijf vragen of alles goed gaat.


  • Marion
    (56)
    29/06/2019
    18:45

    Wat fijn dat jullie in zo’n zorgzaam buurtje wonen! Ik begrijp je zorgen heel goed. Wat ik ook kan begrijpen is dat dochter een grote (morele) druk voelt als mantelzorger, zij is immers enig kind. Als de spanningen te hoog oplopen heb je goed kans dat dochter wat ongeduldiger word en dus hardhandiger. Dat hoeft niet eens bewust mishandeling te zijn. Daarnaast is Myra bang het contact met haar enige kind te verliezen dus zij accepteert het. Wat ik zou doen is contact opnemen met haar huisarts, met veilig thuis of met het sociaal wijkteam. Zij kunnen daadwerkelijk helpen door de druk voor dochter te verminderen terwijl Myra wel hulp krijgt. Het zou ook kunnen dat dochter een kreng is dat bewust haar moeder pijnigt maar ook dan moet er hulp komen. sterkte. Ik wou dat ik vroeger zo’n bezorgde buur had gehad!


  • Jo
    (40)
    12/07/2019
    01:14

    Slikt deze persoon bloedverdunners? Zo ja, komen er al gauw blauwe plekken op zo’n huid. En al slikt ze geen verdunners
    . Ik vind dit nogal een beschuldiging. Blijkbaar heb je zelf geen achtergrond in de zorg, anders zou je anders reageren…


  • Eagle
    (44)
    12/07/2019
    22:27

    Kijk een beetje uit met je beschuldigingen naar een mantelzorger toe. Ik heb twee jaar lang vrijwel in mijn eentje voor mijn zieke moeder gezorgd (mijn vader is bijna blind en mijn zus en zwager wonen te ver weg). Bij oudere, zieke mensen.die, zoals Jo zegt, bloedverdunners of andere medicijnen krijgen, is zelfs de geringste aanraking voldoende om bloeduitstortingen te veroorzaken. En een volwassen vrouw verzorgen, zeker als je geen ervaring hebt in de zorg, is loodzwaar, temeer omdat je er in het begin zeker geen handigheid in hebt.

    Dus ga eerst grondig na wat je gronden voor deze verdenkingen zijn, voordat je op hoge poten naar allerlei instanties stapt. Je kunt met ongefundeerde beschuldigingen ook een hele hoop kapot maken.


image

Stephanie is moeder van Sterre, een zorgintensief kind. Ze ervaart het moederschap van Sterre als heel bijzonder en schrijft er een boek over...

Stephanie (34) LEES
detail
image

Iris kwam overspannen thuis te zitten. Door mindfulness kreeg ze haar leven op de rit. Vooral de mindfulness voor mama's hielp haar in het dagelijks leven.

Iris (41) LEES
detail
image

Ole woont in Denemarken en voor hem is verhuizen geen optie. Om een leven met hem te kunnen opbouwen, zal Marlies dus moeten emigreren…

Marlies (40) LEES
detail
image

Jeanet en Michiel zijn al 20 jaar bij elkaar, maar is hun huwelijk ook sterk genoeg om Jeanets slippertje te overleven....

Jeanet (41) en Michiel (43) LEES
detail