Gewone mensen, bijzondere verhalen

overzicht

panelverhalen

Elise wil dit jaar wel een leuke Moederdag

Vorig jaar zat Elise (43) op Moederdag de hele dag te wachten op een verrassingsmomentje dat niet kwam. Haar twee pubers lijken uit zichzelf niet te beseffen dat ze hun moeder weleens in het zonnetje mogen zetten. Dit jaar wil Elise wél een fijne Moederdag. Maar ja, om daar nu om te moeten smeken…

Ik werd die zondagochtend wakker en meteen schoot door mijn hoofd dat het Moederdag was. Ik hoopte dat het gerommel in de keuken betekende dat er aan een ontbijtje werd gewerkt door mijn kinderen, Take van dertien en Rosa van vijftien. Ik draaide me dus nog even om. Als ik op zou staan, zou ik de verrassing immers verpesten.
Die verrassing kwam niet, begreep ik ruim een halfuur later, toen ik de kinderen ruziënd om een oplader de trap op hoorde stampen. Dus ging ik maar naar beneden. Klaas, mijn vriend die sinds vier jaar bij ons woont, stond in de keuken de ontbijtboel op te ruimen. ‘Goedemorgen,’ begroette hij me. ‘Jij hebt het lang uitgehouden in bed.’
‘Het is Moederdag, dus bleef ik nog maar even liggen,’ zei ik. ‘Ik dacht dat er misschien een ontbijtje op bed aan zat te komen.’
Klaas schoot in de lach. ‘Daar denken ze toch niet aan! Vorig jaar heb je van Take een kartonnen eierdopje gekregen, gedoopt in glitters, alleen maar omdat zijn juf dat had gezegd. Je had toch niet verwacht dat ze uit zichzelf zouden bedenken dat het Moederdag is?’
‘Geeft niet,’ zei ik. Maar misschien had ik toen al moeten zeggen dat het wél geeft. De rest van de dag bleef ik namelijk toch stiekem hopen op een verrassingsmomentje. Het kwam niet en die avond kroop ik toch een beetje verdrietig mijn bed in.

Commercieel gedoe
In de week voor Vaderdag sprak ik mijn kinderen aan. ‘Vergeten jullie Vaderdag niet?’ zei ik. ‘Neem dit weekend iets voor je vader mee als je naar hem toe gaat. Al is het maar een zakje drop of een gebakje of zo.’
‘Moet dat?’ vroeg Take.
‘Ja,’ zei ik. ‘Voor je vader is het leuk als hij ziet dat je om hem geeft.’
‘Dat weet hij zo ook wel, hoor,’ merkte Rosa op.
‘Het gaat erom dat je even wat moeite voor hem doet,’ zei ik. Ze rolde met haar ogen. Hoewel ik eigenlijk Vaderdag als aanleiding had willen gebruiken om mijn eigen teleurstelling van Moederdag ter sprake te brengen, besloot ik toch maar mijn mond te houden. Ik wilde niet zeuren, het voelde niet goed om om een cadeautje te moeten vragen.
Met Klaas besprak ik het later wel. ‘Ik heb geen kinderen, dus ik weet niet hoe dat voelt,’ zei hij. ‘Mijn moeder wilde het op een bepaald moment niet meer, dat gedoe rondom Moederdag. Daarom ga ik op Moederdag ook nooit naar haar toe. Het is een commercieel gebeuren, de bloemen zijn twee keer zo duur… Ik verras haar liever met andere dingen, op een ander moment.’
‘Dat is het nou juist,’ zei ik. ‘Mijn kinderen doen dat ook op andere dagen niet. Nooit.’
Klaas sloeg zijn arm om me heen. ‘Komt heus wel als ze ouder worden.’

Wanhopig
Een collega met wie ik het onlangs besprak, was het niet met Klaas eens. ‘Als het niet in het kind zelf zit, dan moeten ze het leren,’ zei ze stellig. Haar drie kinderen kwamen ook op een leeftijd dat ze op school geen aandacht meer besteedden aan Moederdag en vanaf dat moment gebeurde er ook niets meer. ‘Maar hoe moeilijk is het om af en toe je waardering te tonen?’ riep ze uit. ‘Zeker aan ons als ouders. We doen toch altijd alles voor ze? Mijn man en ik vonden het dus een opvoedkundig dingetje. We spraken af dat ik ze met Vaderdag zou begeleiden, en hij met Moederdag. Ik stuurde ze op tijd naar de winkel met de opdracht om iets leuks te kopen voor hun vader en daar ook een beetje aandacht aan te besteden. En mijn man deed hetzelfde voor Moederdag. Als ze het moeilijk vonden, dan gingen we mee. Soms kreeg ik de meest absurde cadeautjes, zoals oorbellen die ik zelf nooit zou kopen, maar mijn dochter was ervan overtuigd dat ik ze prachtig zou vinden. Geweldig, en ik heb ze toch vaak gedragen. Dat vond mijn dochter weer heel leuk. Het gaat erom dat ze wat moeite hebben gedaan en dat ze merken dat het fijn is om een ander blij te maken. Nu zijn ze alle drie in de twintig, maar op Moederdag en Vaderdag komen we nog altijd gezellig bij elkaar.’
Haar verhaal stemde me hoopvol. Misschien was het dan toch een goed idee om de kinderen hier een beetje in te sturen? Dat had ik zelf dus al gedaan met Vaderdag. Misschien kan ik mijn ex-man vragen of hij hetzelfde wil doen voor Moederdag? Of anders kan ik het aan Klaas vragen. Tegelijkertijd voelt het ook een beetje wanhopig om op die manier om waardering te vragen. Ik kan het natuurlijk ook gewoon laten gaan. Hebben andere moeders hier ervaring mee? Hoe hebben jullie het aangepakt?”

Tekst: Jet Hoogerwaard – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd

Elise (43)
image
Reactie plaatsen

Deze zal niet gepubliceerd worden bij je reactie, maar kan worden gebruikt door de redactie om contact met je op te nemen

Reacties
  • miami
    (55)
    06/04/2020
    16:30

    sorry maar je moet je niet zo op die dagen gaan vastpinnen. Dat met dat begeleiden is ook niet spontaan, waaromeen cadeautje kopen? Laat ze liever wat bakken of wat dan ook. Willen ze niet wie weet willen ze toch wel iets voor je kopen. Maar eerlijk gezegd, wij doen ook niets meer aan die dagen want het is inderdaad ontzettend commercieel. Pubers dwingen is geen optie, doen ze niet. Ik zeg altijd tegen mijn volwassen kinderen, wil je langskomen, prima. Kan je niet/wil je niet? Ook prima. Ze tonen wel op een andere manier hun waardering. Dat moet misschien nog wel bij je kinderen groeien hoor.


  • Angel
    (51)
    06/04/2020
    16:38

    Beste schrijfster.
    Je hebt absoluut een punt! Los van de persoonlijke waardering is attent worden een opvoedpuntje.
    Wat ze niet leren snappen ze niet dus doen ze niet. Pubers hebben al een zeker egoïsme in zich, dat hoort er wel bij, maar daar moeten ze in gestuurd worden. Als ze later een relatie krijgen mogen ze toch enigszins volwassen genoeg geacht worden om waardering te tonen voor iemand. Of het nu kadootjes zijn of iets anders… het draait niet alleen om hen. Denkt er stukje waardering voor moeders; ze mogen best weten dat wat jij allemaal voor ze doet gezien mag worden en gewaardeerd.
    Dus… ga praten met de dames en heren dat attent zijn ook bij het leven hoort!


  • Karin
    (53)
    07/04/2020
    08:04

    Ik begrijp je wel, toen mijn zoon een puber was kon ik het ook shaken. Niet leuk, zeker omdat hij bij zijn vader woonde. Voelde me echt niet fijn op Moederdag vooral omdat hij niet bij me woonde (wel vlakbij) voelde ik me echt ‘overgeslagen’. Vind nog steeds dat hij best even kon bellen op zo’n dag, kleine moeite, kost niks op een paar minuten na. Maar ja, pubers…. en mijn ex vond het ook onzin allemaal tsja dan wordt het lastig.

    Maar een paar jaar later: zoon was al 20 jaar, woonde op zichzelf inmiddels. Ook ik hoorde niks van hem op Moederdag en heb later langs mijn neus weg gezegd dat ik het jammer vond dat hij moederdag was vergeten. Hij was stomverbaasd! Dacht ook dat ik er niks om gaf.

    Afgelopen jaar kreeg ik op Moederdag een appje: trek wat leuks aan, het is Moederdag vandaag dus ik neem je mee uit eten.
    Toen we bij mijn favoriete Italiaanse restaurantje aan tafel zaten viel ik bijna om van het lachen omdat hij een tekening tevoorschijn haalde en plechtig zei: ik heb een mooie tekening voor je gemaakt. Een echte kindertekening met hanepoten ‘foor me liefe mamma’ zoals hij ze maakte toen hij 6 was. Mijn dag was goed maar als ik niks gezegd had weet ik niet of hij er iets aan gedaan had hoor!

    Je vriend en hun vader mogen ze best in hun oor fluisteren dat ze het zelf mss onzin vinden maar jij het wel héél leuk zou vinden om het te vieren en vragen of ze leuk mee willen doen omdat JIJ het wel belangrijk vindt. Samen gourmetten ’s avonds, hun doen de voorbereidingen terwijl jij lekker mag niksen of zo?

    Soms moet je gewoon duidelijk zijn: die dag dat je zei: ‘geeft niet’ dachten ze hoogstwaarschijnlijk nou zie je wel, ze zegt zelf ook: ‘geeft niet hoor’. En dat je verdrietig ging slapen zien ze niet, weten ze ook niet.
    Hopelijk dit jaar beter, fijne dag alvast!!


  • Wicky
    (43)
    08/04/2020
    12:17

    Naast kerst vind ik moederdag de meest vreselijke dag die er is. Je wordt zowat verplicht om speciaal op die dag je moeder te eren, zelfs als je dat door het hele jaar al laat blijken. Er zit niks spontaans bij, allemaal opgeklopt semi-sentiment gedoe. Bah! En dan heb je ook nog moeders die zeggen niks te willen maar boos worden als je die dag niet meer wil ´ vieren´ Dus hoe je het ook bekijkt; de kinderen worden wel degelijk verplicht zich die dag te laten zien met een attentie. Idem voor vaderdag. Kappen met die onzin aub!


  • Loes
    (41)
    12/04/2020
    16:04

    Mee doen aan commericiele gedoe heeft niks met opvoeding te maken.
    Natuurlijk vind ik het leuk dat mijn kinderen wel altijd iets voor mij kopen voor moederdag. Maar ik zou het niet leuk vinden als ze iets kochten terwijl hrt niet uit hun zelf kwam. Hecht meer waarde aan belangrijke dingen zoaks gezondheid.


  • Karin
    (53)
    12/04/2020
    18:21

    Voor degenen die denken dat het is uitgevonden door winkeliers hier de oorsprong:
    De dag vindt haar oorsprong in het oude Griekenland. Niet de gewone moeders werden in het zonnetje gezet, maar het was een dag om Rhea, de moeder van de goden, te eren.
    In de zeventiende eeuw werd in Engeland de ‘Moeder Zondag’ gevierd. Dit was de zondag voor Pasen waarop bedienden terug naar huis gingen om hun moeder te bezoeken en te eren. Ze brachten ook een speciale cake voor haar mee.

    Vandaar dat cadeautjes kopen eigenlijk niet de bedoeling is; het ontbijt op bed/een etentje door de kinderen verzorgd is de moderne variant op de cake uit de 17e eeuw.
    Voor kleine kinderen een tekening of plakwerkje in elkaar prutsen, dát is de bedoeling tegenwoordig. Dat sommige mensen uit gemakzucht (en wellicht niet zoveel om hun moeder geven, geen moeite willen doen) een bos bloemen laten droppen of een cadeautje kopen is niet de bedoeling.

    Het valt me op dat moeders die zeggen ‘ach, ik zie mijn kinderen vaak genoeg, ze doen altijd alles voor me’ vaak helemaal geen goede band met hun kinderen hebben maar zichzelf dat wijsmaken.

    Mijn ex-schoonmoeder was er zo één. Altijd huilen als ze haar zin niet kreeg en tegelijkertijd snuffen: ‘ga dan maar …. doen. Laat mij maar alleen zitten, ik vermaak me wel’ boehoe. Ik zei dan -nieuw voor haar- ‘gelukkig maar, ik ga toch echt op vakantie met kerst en neem je zoon mee’.

    Heel vreemd maar opeens was het brullen een paar maanden later want niemand had op Moederdag naar haar omgekeken. Terwijl ze er voorheen niks om gaf; commerciële onzin. Dat zei ik dan ook: maar u gaf er toch nooit wat om? Nu opeens wel? Waarom? Kon ze geen antwoord op geven, wel boos worden.
    Eye-opener voor mijn ex: hij doorzag opeens veel beter hoe manipulerend ze was. En nee, we gingen niet opeens moederdag vieren met/voor haar. Hoe ze ook opsomde wat ze voor hem gedaan had tot aan de zwangerschap en bevalling toe. Ik zei dan tsja, als je kinderen wil kom je daar niet onderuit. Moet er nog om lachen!

    Je verwacht van je man en kinderen toch ook dat ze zoiets als je verjaardag niet vergeten? Of je man jullie trouwdag? Tenzij je vaak aan scheiden denkt als oplossing voor je problemen 😉


image

Stephanie is moeder van Sterre, een zorgintensief kind. Ze ervaart het moederschap van Sterre als heel bijzonder en schrijft er een boek over...

Stephanie (34) LEES
detail
image

Iris kwam overspannen thuis te zitten. Door mindfulness kreeg ze haar leven op de rit. Vooral de mindfulness voor mama's hielp haar in het dagelijks leven.

Iris (41) LEES
detail
image

Ole woont in Denemarken en voor hem is verhuizen geen optie. Om een leven met hem te kunnen opbouwen, zal Marlies dus moeten emigreren…

Marlies (40) LEES
detail
image

Jeanet en Michiel zijn al 20 jaar bij elkaar, maar is hun huwelijk ook sterk genoeg om Jeanets slippertje te overleven....

Jeanet (41) en Michiel (43) LEES
detail