Gewone mensen, bijzondere verhalen

overzicht

panelverhalen

Ellis maakt zich zorgen om haar wankelende huwelijk

Ellis (39) en Rein (40) zijn al achttien jaar getrouwd en hebben drie opgroeiende kinderen. Met hun huwelijk gaat het echter al tijden bergafwaarts en nu ze door de coronacrisis de hele dag op elkaars lip zitten, weet Ellis het zeker: de liefde tussen haar en haar man is helemaal verdwenen. Zelf wil ze daar dolgraag aan gaan werken, maar Rein ziet daar het nut niet van in. Volgens hem is er namelijk helemaal niks aan de hand…

“Rein en ik leerden elkaar kennen tijdens een jongerenreis, waarna we contact hielden. Ik was niet direct verliefd, Rein wel. Hij maakte op een ouderwetse manier werk van me en daarmee veroverde hij mijn hart. We maakten mooie wandelingen en hij nam me mee naar de mooiste picknickplekjes en restaurantjes. Daarbij was hij altijd hoffelijk en attent. Langzaam werden de vlindertjes in mijn buik wakker en toen we twee jaar bij elkaar waren, stapten we in het huwelijksbootje. Dat is inmiddels achttien jaar geleden.
Onze relatie was niet spannend, maar wel fijn. Gemoedelijk en warm, zo zou je ons huwelijk kunnen omschrijven. Rein vond een baan in de buurt van Den Haag en we streken neer in een dorpje vlakbij. We kochten een ruim huis dat we helemaal naar onze smaak inrichtten en we woonden er anderhalf jaar toen ons eerste kind, Bryan, zich aankondigde, zestien jaar geleden. Een jaar daarna kwam Deborah en weer twee jaar later volgde Linde.
Ons leven kabbelde voort. Ik richtte me op de kinderen, met een parttimebaan als cateringmedewerkster erbij, Rein richtte zich op zijn taak als kostwinner. Als Rein thuiskwam uit zijn werk, aten we samen, en daarna legden we de kinderen samen op bed en lazen we ze nog een verhaaltje voor. Later, toen de kinderen iets groter waren, hadden we het ’s avonds en in het weekend druk met de sportactiviteiten van de kinderen en onszelf. Daardoor viel het niet zo op dat Rein en ik samen eigenlijk niet zo veel meer hadden. Dat besefte ik pas later.

Ruzies en discussies
We waren zes jaar geleden op vakantie in een huisjespark in de Elzas, toen ik me realiseerde dat Rein en ik al een tijd samen geen plezier meer hadden gehad. In plaats daarvan waren we die vakantie alleen maar op elkaar aan het vitten en hadden we de ene discussie na de andere. Ik ergerde me aan hem, omdat hij alleen maar op zijn telefoon zat te rotzooien en zich nauwelijks bemoeide met de kinderen. Hij vond mij een zeur, omdat ik volgens hem op alle slakken zout legde. Soms stonden we ineens tegen elkaar te schreeuwen. De kinderen keken ons dan met grote, angstige ogen aan.
De eerste avond dat we weer thuis waren, kaartte ik het aan bij Rein. Hij keek me een beetje schaapachtig aan toen ik zei dat ik het zo niet leuk meer vond. ‘Maar El, wij kunnen toch wel tegen een stootje? We hebben toch best een gelukkig huwelijk?’ Hij pakte mijn hand. ‘We hoeven niet altijd als verliefde geiten naast elkaar te lopen, hoor. Een beetje ruzie komt in de beste families voor.’
Zijn reactie stelde me in eerste instantie gerust. Hij hield dus nog wel van me. Dat gaf hoop. Hij deed daarna ook weer even zijn best voor me en een tijdje was het weer erg liefdevol tussen ons. Maar de sleur kwam uiteindelijk weer terug, net als de discussies en de ruzies. De liefdevolle periodes werden steeds korter. De rest van de tijd leefden we langs elkaar heen of maakten we ruzie over kleine dingen.
Toen we door de coronacrisis met z’n allen thuis kwamen te zitten, gingen mijn ogen definitief open. Er is niets meer tussen mij en Rein. Hij gedraagt zich als een ouwe chagrijn die niks kan hebben, en als reactie daarop ga ik hem zo veel mogelijk uit de weg. Ik probeer ruzie te vermijden, want ik wil natuurlijk niet dat de kinderen meekrijgen dat het eigenlijk niet meer zo botert tussen hun ouders. Dat laatste viel niet mee toen we ineens de hele dag zo op elkaars lip zaten.

Therapie
Onlangs heb ik er toch weer over gesproken met Rein, want ik wil er nog steeds dolgraag iets aan doen. Maar nu écht. Ik wil die neerwaartse spiraal doorbreken. Ik wil weer die verbinding met hem voelen, het leven samen leuk vinden. Maar hoe kan dat, als hij zich afstandelijk blijft gedragen en blijft snauwen? Daar moet ik me niets van aantrekken, zegt hij, als ik hem daarop wijs. Het ligt niet aan mij en het loopt vast wel los als alles weer normaal is. Maar intussen voel ik me elke dag ongelukkiger worden.
Pasgeleden opperde ik relatietherapie, maar Rein wuifde dat idee meteen weg. ‘Therapie? Dat is voor gekkies!’
Wanhopig haalde ik mijn schouders op. ‘Ik weet niet wat we anders moeten, hoor!’
Hij legde zijn handen op mijn schouders en keek me indringend aan. ‘Wat dacht je van je niet zo druk maken? De kinderen worden ouder, we krijgen minder stress en meer tijd. Als alles weer helemaal normaal is, kunnen we volop leuke dingen gaan doen. Je moet geduld hebben.’
Zou het zo makkelijk zijn? Zitten we gewoon in een moeilijke fase, met drie kinderen die veel van ons vragen en de onzekerheid die is ontstaan door de coronacrisis? Is er daarom nu gewoon geen ruimte voor liefde en verbinding? Moet ik dus maar gewoon afwachten tot we weer de ruimte krijgen om de liefde nieuw leven in te blazen? Of is het niet normaal zoals wij nu met elkaar omgaan en verdien ik beter?”

Tekst: Jet Hoogerwaard – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd

Ellis (39)
image
Reactie plaatsen

Deze zal niet gepubliceerd worden bij je reactie, maar kan worden gebruikt door de redactie om contact met je op te nemen

Reacties
  • Angel
    (52)
    20/04/2020
    16:29

    De muziek is er wel aardig uit maar ruzie waar kinderen bij zijn kan natuurlijk niet.
    Die bromsnor zit op zn mobiel en loopt te mopperen maar hij vind dat het erbij hoort?
    Relatie is een werkwoord dus daar moet je samen mee aan de slag.
    Je hebt initiatief getoond, gepraat en het is trekken aan een dood paard begrijp ik uit je verhaal.
    Ik zou een ultimatum stellen. Mee maar relatietherapie of zelf (hij) een goede oplossing bedenken.
    Bedenk zélf een consequentie als hij dan nog niets wil ondernemen en zn huwelijk wil redden.
    Succes.


  • Loes
    (41)
    20/04/2020
    19:40

    Volg je eigen gevoel en dat is eigenlijk scheiden.
    Scheiden is nooit leuk en geeft ook voor beiden veel ellende maar misschien pakt zo’n scheiding uiteindelijk niet alleen voor jou beter uit maar ook voor hem ookal zal hij dat nu niet zo inzien.


  • Beverly
    (42)
    22/04/2020
    14:37

    Het spijt me, maar er moet me één ding van het hart. Je huwelijk bestaat uit twee personen en waar je aardig het lijstje met minpunten van je man weet te noemen, zoek je de schuld geen enkel moment bij jezelf, zelfs niet gedeeltelijk.

    Kijk eens even goed in de spiegel. Ben jij dan zo perfect? Investeer jij behalve kritiek nog iets in je relatie met hem? Moet hij dan echt de enige zijn die weer zorgzaam en attent moet worden? Draai het eens om; een vrouw die haar man ontloopt, spoort ook niet echt aan tot een spontane liefdesuitbarsting. Wat dat betreft geef ik hem gelijk. Je kunt ook zoeken naar slakken om zout op te leggen.

    Kortom; verbeter je huwelijk, begin bij jezelf.


  • Karin
    (53)
    02/05/2020
    17:54

    Denk niet dat je kinderen niets merken van de spanningen tussen jullie, ze zijn niet achterlijk en heus, als de spanning om te snijden is voelen ze dat. Gegarandeerd! Voelde je zelf nooit aan als kind dat er iets naars aan de hand was?

    Zes jaar geleden was het al huilen met de pet op dus corona heeft er niet zoveel mee te maken denk ik, hooguit dat je er nu niet meer onderuit kan dat het flink mis is.

    Ook ik vraag me af wat jij hebt gedaan de afgelopen zes jaar om het wat leuker te maken, is jullie seksleven nog de moeite waard? Verras je hem weleens met iets leuks, al is het een lekker etentje thuis, een nieuw lingeriesetje, een cadeautje voor hem kopen? Zo niet zou ik dat eens proberen en anders gewoon zeggen: getrouwd blijven terwijl de liefde compleet over is: dát is pas iets voor gekkies, ik ga bij je weg.
    En begin ook zaken te regelen, woonruimte en vergeet niet de kinderen te vertellen dat de spanningen in huis niets met hen te maken hebben want dat denken kinderen vaak of eigenlijk meestal..

    Als hij alleen maar over de praktische kant van een scheiding praat – niet dat hij je niet wil missen omdat hij nog zoveel van je houdt weet je genoeg.
    Hou je zelf eigenlijk nog wel genoeg van hem om het nog een keer te proberen of doe je het omdat je tegen het scheiden opziet?
    Als je het echt niet meer ziet zitten is weggaan het beste voor iedereen op de lange duur. Ik spreek uit ervaring, mijn ex wilde ook niet scheiden maar alleen omdat hij het wel makkelijk vond. Nu is hij hertrouwd en gelukkiger dan met mij (denk ik, spreek hem nooit meer) ik ben nog steeds blij dat ik niet aan ben blijven modderen want de koek was gewoon op. Ook mijn ex wilde niets van therapie weten: hij wilde gewoon dat ik niet ‘zeurde’ en alles zou vanzelf goed komen…

    Zo blij dat ik heb doorgezet, krijg nu de rillingen bij het idee dat ik zou zijn gebleven. En onze kinderen vonden het niet leuk op zijn zachtst gezegd maar zelfs mijn toen 10-jarige jongste zei toen hij het nieuws van de scheiding hoorde als eerste: ik WIST het, ik voelde dat er iets ergs ging gebeuren.. dat is me het meest bijgebleven van alles: ik maar denken dat ze niks in de gaten hadden… Ik had eerder op moeten stappen, meteen toen ex alles gezeur vond. Luister naar je intuïtie, die heeft het altijd goed ook al is het angstig om je hele leven om te gooien.
    Sterkte!


image

Stephanie is moeder van Sterre, een zorgintensief kind. Ze ervaart het moederschap van Sterre als heel bijzonder en schrijft er een boek over...

Stephanie (34) LEES
detail
image

Iris kwam overspannen thuis te zitten. Door mindfulness kreeg ze haar leven op de rit. Vooral de mindfulness voor mama's hielp haar in het dagelijks leven.

Iris (41) LEES
detail
image

Ole woont in Denemarken en voor hem is verhuizen geen optie. Om een leven met hem te kunnen opbouwen, zal Marlies dus moeten emigreren…

Marlies (40) LEES
detail
image

Jeanet en Michiel zijn al 20 jaar bij elkaar, maar is hun huwelijk ook sterk genoeg om Jeanets slippertje te overleven....

Jeanet (41) en Michiel (43) LEES
detail