Gewone mensen, bijzondere verhalen

overzicht

panelverhalen

Lydia’s dochter Kim (26) is bang om op zichzelf te gaan wonen

Lydia (54) en Lex (56) zijn al jaren op zoek naar geschikte woonruimte voor hun nog thuiswonende dochter Kim (26). Maar nu ze eindelijk het perfecte appartementje hebben gevonden, blijkt dat Kim eigenlijk helemaal niet op zichzelf wíl gaan wonen… Bij elke kleine stap in die richting huilt ze tranen met tuiten. Lydia twijfelt: moeten ze dit tóch doorzetten?

“Ik stond op de overloop wat was weg te ruimen, toen ik gesnik hoorde komen uit Kims kamer. Huilde ze nou? Ik legde de stapel handdoeken snel neer en stak mijn hoofd om de hoek van de deuropening. Kim schrok toen ze me zag. Tranen glinsterden op haar wangen, maar die veegde ze snel weg. ‘Het is niks,’ zei ze snel, als antwoord op mijn vragende blik.
‘Goh, dat geloof ik toch niet helemaal,’ antwoordde ik en ik liet me naast haar op het bed zakken. Haar kastdeuren stonden open, het merendeel van de planken was leeg. De spullen had ze in de verhuisdozen gestopt, die nu netjes opgestapeld voor de kast stonden.
Ik sloeg mijn arm om haar heen en voelde haar schouders weer zachtjes schokken. ‘Het geeft helemaal niet dat je wat verdrietig bent, hoor,’ troostte ik haar. ‘Het is toch afscheid, daar mag je best even om huilen.’
‘Ja,’ zei ze zielig. ‘Ik weet het.’ En ze begon weer te huilen, met gierende uithalen deze keer. Dikke tranen, groot verdriet, omdat ze op zichzelf zou gaan wonen.

Avontuurlijk kind
Kim was een nieuwsgierig en ondernemend kind. In winkels was ik haar regelmatig kwijt, om haar vervolgens terug te vinden in de etalage of zelfs in het magazijn. Ook is ze als kleuter eens in een kast gekropen, omdat ze nieuwsgierig was hoe dat er vanbinnen uitzag. In pretparken of de dierentuin zorgden we er altijd voor dat één van ons haar scherp in de gaten hield, zodat we haar niet ineens kwijt waren. Dat spraken we zelfs af met elkaar. ‘Nu is het jouw beurt,’ zeiden we dan. De ander kon dan even rustig ademhalen.
Toch heeft dat niet kunnen voorkomen dat we haar twee keer kwijt zijn geweest. Een keer in een druk vakantiepark - stond ze ineens met een onbekende familie mee te doen op de bowlingbaan - en een keer op het strand. Die laatste keer heeft me een paar jaar van mijn leven gekost, zo bang was ik dat er iets met haar gebeurd was, ook al was ze al negen en had ze haar zwemdiploma. Na drie kwartier vonden we haar in een duinpannetje, likkend aan een ijsje, samen met een vriendinnetje dat ze was tegengekomen.
‘Als ze achttien is, zijn we haar helemaal kwijt,’ verzuchtte ik die avond in bed tegen Lex, terwijl we nog aan het bijkomen waren van ons avontuur. ‘Dan is ze vast de wereld aan het verkennen.’

Eindelijk!
Ik was echt overtuigd van dat laatste, maar wonderwel verdween haar drift om overal in haar eentje op verkenning uit te gaan. Steeds vaker vroeg ze ons mee als ze iets nieuws wilde ontdekken en op haar achttiende woonde ze nog steeds thuis. Dat vond ze wel makkelijk, zo kon ze haar aandacht volledig richten op haar school. Nadat ze haar opleiding had afgerond en aan het werk ging op een kantoor, werd ze tot onze verbazing zelfs huiselijk. ‘Zeg, moet jij niet eens een kamer gaan zoeken?’ vroegen we weleens plagend, als ze na haar werk zappend op de bank hing.
Zo kabbelde ons leven een paar jaar voort, maar toen ze tweeëntwintig was, vonden we het welletjes en vertelden we haar dat we wilden dat ze eigen woonruimte zou gaan zoeken. Het was best gezellig om haar om me heen te hebben, maar we vonden ook dat het tijd was voor een volgende stap in haar leven.
Dat bleek zo makkelijk nog niet. We wilden niet dat ze antikraak zou gaan wonen of in de veel te dure particuliere sector. Daardoor vielen heel veel opties af, eigenlijk bleef er niets over. Bij ons in de buurt was niets geschikts te vinden. Tót mijn oom en tante onlangs noodgedwongen moesten verhuizen vanuit hun koopappartement in de stad. Zij belden op een avond op en zeiden dat ze het appartement best aan Kim wilden verhuren. Eindelijk! Na vier jaar zoeken was er eindelijk woonruimte beschikbaar voor onze zesentwintigjarige dochter!

Losmaken
Maar hoe blij wij ook zijn, Kim deelt verbazingwekkend genoeg helemaal niet in de feestvreugde. Ze huilt dikke tranen bij elke stap die we zetten. Bij het uitzoeken van een nieuw behangetje of meubels, bij het verbouwen van de badkamer én dus bij het inpakken van dozen. ‘Ik vind het gewoon heel moeilijk,’ snikt ze elke keer. ‘Ik wil ook gewoon nog lekker vaak bij jullie zijn, hoor.’
Ik blijf tegen haar zeggen dat het normaal is dat ze het moeilijk vindt, en dat ook wij haar zullen missen, maar dat het wel belangrijk is om nu door te zetten. Dit hoort nu eenmaal bij het leven, dat je je als kind losmaakt van je ouders. Maar haar verdriet en angst lijken zó diep te zitten, dat mijn moederhart eigenlijk niets liever wil dan haar gewoon lekker bij me houden. Het liefst zou ik willen zeggen: ‘Schat, je kunt bij ons komen slapen en eten wanneer je maar wilt.’ Maar tegelijkertijd denk ik dat dat niet de juiste manier is en dat we haar beter zo goed mogelijk kunnen begeleiden bij deze stap. Of moeten we haar toch de tijd en ruimte geven om het op haar manier te kunnen doen?”

Lydia (54)
image
Reactie plaatsen

Deze zal niet gepubliceerd worden bij je reactie, maar kan worden gebruikt door de redactie om contact met je op te nemen

Reacties
  • miami
    (55)
    27/09/2019
    06:50

    hoi Lydia, heeft je dochter soms verlatingsangst of iets dergelijks? Nee je moet haar absoluut niet nog langer thuishouden want van 1 jaar wordt het 2 jaar etc. En net wat je zegt, dit is een buitenkansje omdat het moeilijk is om een geschikte woning te vinden. Ook zou je geen aandacht meer moeten besteden als ze weer zo gaat huilen want dan weet ze dan krijgt ze aandacht. Als ze weer gaat huilen, ga bijv.verder met het inpakken van de dozen of zeg iets over de leuke, handige winkels in de buurt van haar nieuwe woning, kortom ga niet naast haar zitten om haar te gaan troosten. Zeg ook niet meer ‘ik weet het, het is moeilijk’. Je geeft dan een negatieve draai eraan. En ga ook niet zeggen dat ze 1x in de week kan komen eten want voor je het weet zit ze er elke avond. Als het bij haar echt heel die zit misschien is het beter om een professional in te schakelen maar zet dat verhuizen wel door. Sterkte ermee


  • miami
    (55)
    27/09/2019
    06:52

    diep zit, sorry de p overgeslagen. Ik typte weer sneller dan dat mijn vingers het bij konden houden


  • Aaf
    (39)
    27/09/2019
    10:59

    Beste moeder,

    Het klinkt hart wat ik nu ga zeggen, maar gewoon doorzetten. Als ze het niet probeert weet ze het nooit en rond je 26ste is het toch echt zaak dat je jezelf leert redden. Let op mijn woorden na een paar weken op zichzelf wil ze niet anders meer. Succes


  • Lauren
    (29)
    27/09/2019
    16:45

    Waarom moet ze volgens jullie zo nodig het huis uit? Omdat ‘het zo hoort’ of omdat jullie er last van hebben? Er zijn genoeg mensen die rond haar leeftijd nog thuis wonen. Blijkbaar is ze er nog niet klaar voor. Wie weet zit er wat achter.. het zou namelijk als een leuke nieuwe stap moeten voelen. Waarom zou je dan pushen? Als het gaat om zelfstandiger worden, dan zou ze thuis mee kunnen helpen in het huishouden of koken? Als het gaat om de financien dan kan ze kostgeld gaan betalen? Ik vind het best heftig als het niet haar eigen keus is, dat ze dan toch moet gaan.


  • Loes
    (41)
    28/09/2019
    21:29

    Waarom dat pushen? Mijn man woonde ook nog thuis op die leeftijd terwijl ik al 9 jaar op mijzelf. Totdat mijn man en ik verkering kregen en binnen een maand al half bij mij inwoonde en binnen 3 maanden volledig.
    Ik zie mijn ouders veel vaker en heb een veel betere contact met ze als hij met zijn ouders.
    Spreek bijvoorbeeld af dat jij, je man of samen door de weeks de eerste 3 maanden één keer in de week blijven slapen en dat zij elk weekend thuis welkom is. Bekijk de situatie dan weer.
    Niet gelijk zo’n grote stap. Als ze verkering heeft wordt het wel anders….


  • Bernadette
    (42)
    11/10/2019
    15:12

    Een beetje late reactie, maar ik lees het verhaal nu pas. Waarom wil ze niet weg ? Waarom is ze bang ? Ik zou het met haar bespreken, daar heeft ze de leeftijd voor :-). Misschien moeten jullie hulp zoeken om van die angst af te komen ? Op je 26ste “op jezelf” is natuurlijk en normaal, en eerlijk gezegd denk ik dat als ze eenmaal een tijdje op haarzelf woont, ze blij zal zijn dat zie de stap heeft durven zetten.


  • Tina
    (57)
    10/11/2019
    19:31

    Het is opvallend hoe het in Nederland anders is op dit vlak dan in België.
    In Nederland ga je begin 20 het huis uit en alleen gaan wonen.
    In België is het eerder zo , dat na hun studie de twintigers enkele jaren terug thuis komen wonen , om zo te kunnen sparen voor een eigen huis . Het grootste gedeelte van hun loon mogen ze dan sparen .
    Ik ken echt niemand, maar dan ook niemand wiens zoon of dochter alleen is gaan wonen .
    Hun ouders zouden stijl achterover vallen .
    Nee , ze kwamen allemaal terug thuis wonen .
    Tenzij ze gaan samenwonen . Ze huren dan een flat of zo .
    Ook is het in België zogoed als onmogelijk om een kamer te huren als alleenstaande . Studentenkamers wel , maar dat zijn echte koten ! En ook keiduur !
    Zo zie je maar .


  • Tina
    (57)
    10/11/2019
    19:40

    Wat ik nog vergat is , dat gelijk in bovenstaand verhaal , als het de ouders zijn die willen dat het kind alleen gaat wonen, er hoogstwaarschijnlijk een breuk zou komen .

    De dochter of zoon zou zeggen dat zijn ouders hem of haar hebben buiten gesmeten en alle contact verbreken .
    Door dit te plaatsen bedoel ik niet dat ik er tegen ben dat twintigers alleen gaan wonen . Integendeel.

    Ik trek hier gewoon een vergelijking .


image

Stephanie is moeder van Sterre, een zorgintensief kind. Ze ervaart het moederschap van Sterre als heel bijzonder en schrijft er een boek over...

Stephanie (34) LEES
detail
image

Iris kwam overspannen thuis te zitten. Door mindfulness kreeg ze haar leven op de rit. Vooral de mindfulness voor mama's hielp haar in het dagelijks leven.

Iris (41) LEES
detail
image

Ole woont in Denemarken en voor hem is verhuizen geen optie. Om een leven met hem te kunnen opbouwen, zal Marlies dus moeten emigreren…

Marlies (40) LEES
detail
image

Jeanet en Michiel zijn al 20 jaar bij elkaar, maar is hun huwelijk ook sterk genoeg om Jeanets slippertje te overleven....

Jeanet (41) en Michiel (43) LEES
detail