Gewone mensen, bijzondere verhalen

overzicht

panelverhalen

Sandy raakt voor de tweede keer ongepland zwanger

Sandy (34) en Robbert (38) hadden geen kinderwens, maar als Indy zich onverwacht aandient, wordt het meisje vol liefde ontvangen. Nu Robbert weet wat papa zijn betekent, is hij verrukt als Sandy per ongeluk opnieuw zwanger is. Maar Sandy is helemaal niet blij.

“Het moment dat ik Indy voor het eerst in mijn armen hield, zal ik nooit vergeten. Ze had haar oogjes open en keek me recht aan. Alsof ze me écht zag. Een warme gloed trok door mijn lichaam en ik besefte: dit is moederliefde. Nooit verwacht dat ik dit ooit zou ervaren. Ik heb nooit een kinderwens gehad. Als kind heb ik ook nooit met poppen gesleept, zoals mijn vriendinnetjes deden. Mijn zusje had dat ook. We waren al bijna pubers, toen ons kleine broertje werd geboren en zij gedroeg zich meteen als een moedertje. Ik vond hem pas leuk worden toen hij kon praten en voetballen.

Gelukkig trof ik - begin twintig - een man die hetzelfde in het leven stond als ik: Robbert. ‘Liever geen kinderen,’ zei hij al bij onze tweede ontmoeting. ‘Het is al zo druk op de wereld. Bovendien heb ik heel veel wensen, zoals mooie reizen maken, een kinderwens hoort daar niet bij.’

We genoten samen van het leven en maakten reizen naar alle uithoeken van de wereld. We trokken bergen in, sliepen in kleine hutjes en krappe tentjes, maakten kennis met mensen uit andere landen en leerden op die manier veel van het leven.

Na bijna tien jaar rondreizen, afgewisseld met hard werken in eigen land, groeide bij ons de behoefte aan rust en een eigen plekje. Dat vonden we in de buurt van Utrecht. Reizen deden we nog wel, maar korter en minder primitief. Tijdens een van die reizen gebeurde het dat ik ziek werd en een paar dagen geen eten binnenhield. Dat heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat ik door de pil heen zwanger raakte.

Omdat het geen moment in ons opkwam dat ik in verwachting zou kunnen zijn, kwamen we er vrij laat achter. Ik was inmiddels al vier maanden zwanger, te laat voor een abortus. Maar dat maakte niet uit, ik voelde tot in mijn tenen dat dit kindje welkom was. We maakten ons klaar voor de komst van Indy.”

Papa zijn

“Ze heeft ons leven verrijkt, dat zeker. Toch merk ik aan mezelf dat ik geen geboren moeder ben. Ik ben gewoon geen verzorgend type. Gelukkig maakt Robbert daarin heel veel goed en daarnaast: ik heb weer andere kwaliteiten waar Indy veel profijt van heeft. We kunnen samen bijvoorbeeld heerlijk stoeien. Indy is nu twee jaar en ik hou van haar. Ze is grappig, ondernemend én heel makkelijk. We kunnen haar overal mee naartoe nemen. Ze slaapt overal. Dat geeft ons de gelegenheid om er nog steeds vaak op uit te trekken. Dat is met één kind ook goed te doen en daar ben ik dankbaar voor.

Tijdens een van onze reizen, nu een jaar geleden, ontstond ‘het gesprek’ tussen Robbert en mij. In het vliegtuig had Robbert Indy op schoot die met haar hoofd tegen zijn borst lag te slapen.

‘Zo zou je er toch nog wel tien willen?’ vroeg hij vertederd.

Ik grinnikte, in de veronderstelling dat hij een grapje maakte. ‘Hoeveel ik ook van haar hou, één is genoeg, hoor.’

Robbert keek me aan. ‘Dat meen je toch niet, Sandy? Ik zou heel graag nog meer kinderen willen. Dit kleine mensje maakt gevoelens in me los waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ik wil voor nog meer kinderen vader zijn.’

Ik wist niet zo goed wat ik moest antwoorden, dus ik zweeg. Die vakantie is het echter nog vaak ter sprake gekomen, telkens weer in andere varianten. Het zette me aan het denken en bij terugkomst wist ik zeker dat ik het bij één wilde houden. Hoewel Robbert dat erg vond, legde hij zich er wel bij neer. ‘Zoiets moet je allebei willen. Het allerliefst heb ik een gelukkig gezinnetje met jou,’ besloot hij. Ik was daar natuurlijk blij mee.”

Opnieuw zwanger

“Nu zijn we een jaar verder en is de situatie veranderd. Ik ben namelijk weer zwanger. Niet omdat ik ziek ben geweest, de pil heeft dit keer gewoon zijn werk niet gedaan. Ik kwam er snel achter, omdat ik de symptomen herkende. Meteen na de test werd ik overspoeld door paniek. Ik wilde dit niet, dat wist ik zeker! Toch? Het duurde een paar dagen voordat ik het aan Robbert vertelde. Die was euforisch, totdat hij zag dat ik zijn gevoelens niet deelde.

‘Je wilt dit toch wel, Sandy? We gaan dit toch wel doen?’ vroeg hij.

Het enige wat ik kon doen was hem vertwijfeld aankijken.

Ik weet namelijk echt niet of ik dit kind wel wil. Ik weet niet of ik het wel kan. Al een week loop ik met grote twijfels rond en met een steen in mijn maag. Soms kijk ik naar Indy en denk ik: kan ik het aan om een kindje, dat eruit zal zien zoals zij, weg te laten halen? Het is een beslissing die ik nooit meer kan terugdraaien. Tegelijkertijd wil ik ook geen moeder zijn die haar kind het gevoel geeft dat het niet gewenst was, en daar ben ik bang voor. Ik weet niet wat ik moet en kan doen om een goede beslissing te nemen, elk advies daarover is welkom.”

Sandy (34)
image
Reactie plaatsen

Deze zal niet gepubliceerd worden bij je reactie, maar kan worden gebruikt door de redactie om contact met je op te nemen

Reacties
  • Fer de groot
    (39)
    03/09/2018
    14:20

    Dit is er een waar bij mij direct “bij twijfel niet doen” als kreet opkomt.

    Je geeft zelf al goede redenen,

    het is onomkeerbaar en het gevoel van niet gewenst zijn…


  • Jo
    (39)
    03/09/2018
    15:51

    Moeilijk om hier op te reageren, mijn grootste wens is moeder worden, maar het is er nooit van gekomen. En dat is een groot gemis. Maar ik begrijp ook dat er mensen zijn die dat niet zo voelen…

    Hoe dan ook, denk ik dat dit kindje niets liever wil dan geboren worden. Het is notabene door de pil heen gezwommen en in jouw buik terecht gekomen. Ik geloof dat dat niet voor niets is. Niemand kan die beslissing voor jou nemen. Hier moet je (samen met je man) echt uit zien te komen.
    Nu is het angst, maar ik hoop dat het omgezet gaat worden naar liefde. Liefde voor dit kindje. Ik wens je vooral heel erg veel wijsheid en geluk.


  • Karin
    (30)
    03/09/2018
    18:50

    Ik ben best wel spiritueel aangelegd en heb bij het lezen van jou verhaal heel sterk het gevoel dat er een reden is dat jullie een 2e kindje krijgen.

    Ik begrijp je gevoel volledig en vind dan ook dat je een wel overwogen keuze moet maken. Zet eens voor jezelf op een rijtje waarom je dit kindje wel of niet wil.
    Waarschijnlijk helpt het je een keuze te maken.

    En zeker niet doen met de reden omdat je man het zo graag wil, daar komen alleen maar problemen van. Jullie moeten er beide 100% achter staan.

    Heel veel sterkte en liefde.


  • Anna
    (63)
    05/09/2018
    01:43

    Zoals ik het lees ben jij geen verzorgend type , maar vullen je man en jij elkaar prima aan.
    Daar is niks mis mee.
    Gelukkig zijn niet alle mensen hetzelfde.
    Maar ik denk dat ook dit kindje best wel welkom is bij jou.
    Beter een kind erbij dan er een te verliezen zei mijn oma altijd.
    Welke beslissing jullie ook nemen >>> veel sterkte
    En hierna sterilisatie van een van jullie beiden.
    Wens jullie alle goeds


  • Denise
    (22)
    06/09/2018
    13:51

    Hoi Sandy,

    Dat je nu twijfelt is heel logisch.
    Elke moeder, ik in ieder geval, twijfelt over of ze het aankan. Zelfs al ben je gepland zwanger. Als je voor het kindje kiest gaat het echt wel goed komen. Dat is nu met Indy toch ook zo? Twijfels over het aankunnen/het goed doen van de opvoeding zijn anders dan de twijfel of je het kind wil of niet. Je hebt een lieve betrokken man waarmee je samen je kind(eren) kan opvoeden. Denk er alsjeblieft lang over na. Een abortus kun je niet meer terugdraaien.

    Sterkte!


  • Eagle
    (42)
    10/09/2018
    13:08

    Sorry hoor, maar dit hele ongepland zwanger verhaal stoort me enorm. Als je midden dertig bent, zou je wijzer moeten zijn dan dat. Wil je echt, 100% zeker, geen kinderen, laat je dan steriliseren. Wat je nu doet, zijn smoesjes verzinnen. Abortus is geen voorbehoedsmiddel en een foetus geen wegwerpartikel.


  • Claudia
    (33)
    28/09/2018
    22:37

    Dit is een beslissing die je samen met je man moet nemen. Niemand kan die beslissing voor je nemen. Alleen jij voelt wat jij voelt. Ik denk dat je alle plus – en min punten naast elkaar moet leggen wat je hierbij voelt.En je moet het zeker niet doen alleen omdat je man dit wilt. Succes met je beslissing, ik weet zeker dat je de juiste zult nemen.
    @Eagle; dit is een harde opmerking; waarschijnlijk weet je niet hoe het is om door de pil zwanger te raken. Je vertrouwt er op dat deze veilig is. Ok de eerste keer is na ziek worden gebeurt, maar de tweede keer zo te lezen niet.
    Sommige vrouwen kunnen zich om medische redenen niet laten steriliseren, is ook niet altijd goed voor het lichaam.


image

Stephanie is moeder van Sterre, een zorgintensief kind. Ze ervaart het moederschap van Sterre als heel bijzonder en schrijft er een boek over...

Stephanie (34) LEES
detail
image

Iris kwam overspannen thuis te zitten. Door mindfulness kreeg ze haar leven op de rit. Vooral de mindfulness voor mama's hielp haar in het dagelijks leven.

Iris (41) LEES
detail
image

Ole woont in Denemarken en voor hem is verhuizen geen optie. Om een leven met hem te kunnen opbouwen, zal Marlies dus moeten emigreren…

Marlies (40) LEES
detail
image

Jeanet en Michiel zijn al 20 jaar bij elkaar, maar is hun huwelijk ook sterk genoeg om Jeanets slippertje te overleven....

Jeanet (41) en Michiel (43) LEES
detail