Webspecials: Ik ben mijn schoonzus spuugzat!

Vijftien jaar geleden leerde Melanie (35) Barry kennen en zijn familie. Al die jaren doet ze haar best om haar schoonzus te accepteren zoals ze is en een band met haar op te bouwen. Maar het haalt niets uit. Agnes is en blijft een vreselijk praatzieke vrouw.

Tekst: Astrid Krijgsman

Barry en ik  waren net een paar dolverliefde weken samen, toen hij mij al wilde voorstellen aan zijn broer Rens en diens vriendin. Natuurlijk vond ik dat leuk. Ik ging graag mee. Rens is een paar jaar ouder dan Barry en woonde al samen met Agnes. De mannen klopten elkaar broederlijk op de schouder en waren oprecht blij om elkaar te zien. Agnes kwam ook naar het halletje, keek me even zwijgend aan - volgens mij de enige keer dat ik haar zwijgend heb meegemaakt -  nam mijn jas aan en begon te kwekken. Ik heb er geen ander woord voor. Ze begon over mijn relatie met Barry. Dat ze het zo gezellig vond dat hij nu ook een vriendin had. En ze ging naadloos over in haar eigen kennismaking met de familie. Zonder adempauze vroeg ze of we misschien koffie en appelgebak wilden? Ik kreeg er net een ’ja, graag’ uit voordat ze verder ratelde over de appeltaart die ze zelf gebakken had, naar een recept van haar moeder. Het viel me op dat Barry en Rens geen seconde aandacht aan Agnes besteedden. Ze waren meteen in een gesprek verwikkeld over auto's. Ik zat er maar een beetje bij. Agnes vroeg wel wat aan me, hoor. Zodra de koffie met appeltaart geserveerd was, vroeg ze bijvoorbeeld wat ik deed. Of ik op school zat of werkte.

”Ik zit in het laatste jaar van de Pabo”, antwoordde ik. Opgelucht dat ik heel even mijn mond open kon doen.
”De Pabo? O, mijn zusje is ook juf”, ratel-de-ratel.

Zo ging het twee uur lang. Af en toe wilde ze bevestiging van Rens, die dan even ’ja hoor, schat’ zei en verder met Barry praatte. Gelukkig zag Barry dat ik me ongemakkelijk voelde. Hij betrok me nog even bij het gesprek met Rens. Maar Agnes walste er gewoon overheen, waardoor ik het weer onbeleefd vond om niet naar haar te luisteren.  Toen Barry en ik eindelijk opstapten, vroeg ik hem meteen wat hij van zijn schoonzus vond.

”Ach, je went eraan”, zei Barry. ”Ik praat meestal met Rens, dus ik heb er niet zo’n last van. Ik denk dat ze blij was dat ik eens iemand mee nam. Volgende keer zal het wel beter gaan.”

IJdele hoop

Dat bleek ijdele hoop. Als ik haar zag, begon ze te praten en ze stopte pas als ik de deur al lang en breed achter mij dicht had getrokken. Ik deed mijn best om naar haar te luisteren, om vragen te stellen en interesse te tonen, maar dat ging me steeds moeilijker af. Ze presteerde het om zelfs over mijn voorgenomen bruiloft met Barry heen te praten.
Na vijf jaar verkering hadden we te gaan trouwen. Toen ze dat hoorde, kwamen bij haar alle herinneringen aan haar eigen bruiloft weer boven. Ze hing uitgebreid aan de telefoon om me te vertellen hoe zij de dingen geregeld had. Misschien dat ik het ook zo kon doen! Het maakte niet uit wat ik zei, ik kwam er toch niet tussen. Heel soms lukte het. Als mijn schoonouders erbij waren – met wie ik inmiddels een goede band had - dan kon ik wel eens wat vertellen zonder dat ze mij in de reden viel. Maar ze toonde nooit echte interesse.

Tot mijn grote ergernis belde ze vaak. Dan zat ik een half uur naar haar gezwam te luisteren. Hoe ze aan al die verhalen kwam, was voor mij een raadsel. Want als je nooit luistert en alleen maar praat, moet je gespreksstof op een gegeven moment toch op zijn?
 

’Zo is ze nu eenmaal’

Ik heb nooit begrepen wat Rens in Agnes zag. Hij moest toch hopeloos gek van haar worden? Barry lachte er meestal om als ik klaagde dat Agnes gebeld had en weer zo had zitten tetteren. Hij vond dat ik het maar gewoon moest accepteren. Zo was ze nou eenmaal.

”Maar het is toch asociaal dat ze mij nooit eens aan het woord laat?” bracht ik daar tegenin. ”En als ze me al eens een vraag stelt, geeft ze zelf antwoord.” 

”Tja, Agnes is niet zo intelligent als jij”, vond Barry. ”Ik denk dat ze geen idee heeft wat ze aan jou kan vragen.”

”Onzin”, mopperde ik.

Ook met mijn schoonmoeder had ik het wel eens over Agnes. Maar ook zij reageerde met de dooddoener ’zo is ze nu eenmaal’.
”Ergert u zich er nooit aan?” vroeg ik op een keer.

”Ik vind het niet netjes om met jou te roddelen over mijn andere schoondochter”, antwoordde ze. ”Accepteer hoe mensen zijn, Melanie.”

Nou begreep ik haar reactie wel, maar ik baalde ervan dat ik mijn ergernis met niemand kon delen. Ja, met mijn vriendinnen, maar zij kenden Agnes niet zoals ik en zaten ook nooit met haar opgescheept.

Samen shoppen

Agnes was zwanger. Hiep, hiep, hoera! Ze was emotioneel, toen ze me belde om het goede nieuws te vertellen. Ik feliciteerde haar uitbundig, maar werd uiteraard snel in de reden gevallen. Ze had last van paniekaanvallen, omdat ze het heel eng vond om moeder te worden, zei ze.  Ik deed mijn best er een paar zinnen van troost tussen te gooien, maar ze nam de tijd niet om naar mij te luisteren. Ik kreeg nu al medelijden met de baby.
Weer een week later belde ze op om te vragen of ik zin had om mee te gaan om spulletjes voor de baby te kopen. Ze had geen last meer van de aanvallen en keek nu erg uit naar de komst van de baby. Ik stemde toe. Ik hoopte dat een gezamenlijk uitje ons misschien wat dichter bij elkaar kon brengen. Niet dus. Het werd een fiasco. Ik sjokte achter haar aan zoals een hofdame achter de koningin. Ze vroeg van alles aan de verkopers, maar liet ze niet uitpraten. Ik stond erbij en knikte af en toe als ze iets omhoog hield, wat ze wilde kopen.

Tijdens de lunch deed ik een zielige poging om wat te vertellen over ’mijn’ groep twee. Agnes luisterde maar liefst drie hele seconden en begon toen weer over haar baby.
”Agnes, ik was aan het praten”, zei ik nog stoer.

”O sorry, dat komt omdat jij het over je kleuters had en ik opeens moest denken aan…” En ze ging gewoon verder met haar verhaal.

”Besef je eigenlijk wel dat je me nooit laat uitpraten?” vroeg ik.

”Dat valt toch wel mee? Jij bent gewoon wat stiller dan ik. Maakt toch niets uit? De een kletst graag, de ander luistert.”

Dat was het dus. Als je graag kletst, hoef je niet te luisteren

Daarna gaf ik het op.

Onze levens gingen verder. Ze kregen een dochter en later nog een zoon. Barry en ik kregen een tweeling. Twee schatten van jongens. Barry sprak regelmatig alleen met Rens af. Helemaal prima! Ik hoefde niet mee om naar Agnes te luisteren. Als Rens bij ons op bezoek kwam zonder vrouw, vond ik dat ook beregezellig. Rens was een leuke vent. Ik kon met hem bomen over onderwerpen waar ik Agnes nooit over hoorde. Hij was een beste man die heel vriendelijk en geïnteresseerd was in anderen.

Dé verjaardag

Een half jaar geleden vierden wij de verjaardag van onze tweeling. Ze werden vier. Het was groot feest! Natuurlijk kwamen Rens, Agnes en hun kinderen ook. Maar op een verjaardag was het niet al te moeilijk om haar te ontlopen. Al had ik steevast medelijden met degene die naast haar zat. Daar stortte ze zich bijna letterlijk op. Deze vierde verjaardag van mijn jongens negeerde ik haar meer dan anders. Ik had geen zin in haar geklets. Bovendien waren er veel leuke mensen waar ik wél graag naar luisterde.
Aan het einde van de middag, toen de visite naar huis ging, constateerde ik tevreden dat ik geen minuut naast Agnes had gezeten. Wat een rust! Ik was alleen niet de enige die het opgevallen was. Agnes ook. Ze belde me de volgende dag op hoge poten op. Ik zal kort zijn: het kwam erop neer dat ze het asociaal van mij vond dat ik haar had genegeerd. Prompt kwam er een waas voor mijn ogen. Hoezo asociaal? Wie was er al vijftien jaar asociaal?

”Dan kom je toch niet meer op bezoek”, zei ik nog redelijk netjes.
De stortvloed die ik toen over mij heen kreeg, kan ik niet herhalen. Ik drukte haar weg. Daar schrok ik zelf ook een beetje van. Niets voor mij om zo onbeleefd te zijn.

Hommeles in de familie

Vanaf dat moment is het hommeles in de familie. Barry en mijn schoonouders vinden dat ik Agnes een excuus verschuldigd ben. Zelf vind ik dat zij míj wel eens een excuus mag maken. Voor al die uren die ze de afgelopen jaren tegen mij heeft aangepraat. Ik ben het zo spuugzat! En nu dit akkefietje erbij komt, trek ik het helemaal niet meer.

De laatste maanden gaat Barry alleen met de kinderen bij hen op bezoek. Ik blijf thuis. Ze belt niet meer, maar daar ben ik niet rouwig om. Ik heb haar nog twee keer gezien bij mijn schoonouders, meer niet. Dat ging heerlijk rustig! Ze babbelde tegen mijn schoonmoeder. Ik kletste met de mannen mee. Ik voelde me niet meer verplicht om naar haar te luisteren.
Maar ik weet ook wel dat dit niet goed is. Dat er een moment moet komen dat de lieve vrede wordt hersteld. Waarschijnlijk zal ik wel diegene zijn die aan het kortste eind trekt. Zo ben ik tenslotte. Dat kan ik van Agnes niet verwachten. Maar ik wacht er nog even mee. Ik geniet nog eventjes van de heerlijke rust!